พิมพ์หน้านี้
|
ในยามครึ่งหลับครึงตื่นของยามบ่าย คลับคล้ายเห็นเธอในความฝัน ผูกดอกหางนกยูงที่เพิ่งบานในปีแรกไว้ที่ปอยผม ฉันผิวปากเรียกลมให้สะบัดผมดำขลับนั้นให้ระบาย
ในยามครึ่งหลับครึ่งตื่น แสงสวยสาดลอดพันธุ์ไม้เขียว ม่านบาหลีทอดรากอากาศพลิ้วดังม่านโมบาย ในยามหลับฉันฝันถึงคนรัก ในยามตื่นฉันรื้อความฝันมารำพันรำพึง
เช่นกระไรชีวิต มรสุมผ่านพ้นให้เถาบวบได้ทรงตัวใหม่ มรสุมพ้นใจให้ชีวิตคืนสู่ชีวิต ต้านทานไหวได้อีกกี่อึดใจ เช่นนั้นยามคิดถึงความงามของพฤกษ์พรรณ หัวใจกลับอบอุ่นในรอคอย.
|