วันศุกร์ ที่ 9 พฤษภาคม 2551
เยี่ยมไข้
Posted by
หทัยสินธุ
,
ผู้อ่าน : 62
, 11:44:27 น.
พิมพ์หน้านี้
|
เยี่ยมไข้ ให้หอมหวานหว่านหัวใจไว้ให้หวังให้ความหลังฝังทรงจำไว้ย้ำหวานให้วันคืนชื่นสุขทุกเบิกบานช่วยผสานทุกบาดแผลพ่ายแพ้มา เพียงถ้อยคำไถ่ถามยามป่วยไข้เธอใช่ไหมยังไฝ่ฝันแม้หวั่นผวาคลื่นชีวิตสาดกระหน่ำช้ำแววตาร่างกายแม้บอดบ้าจงท้าทระนง ผ่านมาเพื่อผ่านไปใช่ไหมชีวิตใด้ไกล้ชิดพิศใจโลกโบกฝุ่นผงจารจารึกทรงจำไว้ให้มั่นคงฉันรักเธอจักยืนยงในทรงจำ ผู้คนล้วนเจ็บป่วยใช่ฉันด้วยเธอก็ใช่ในกลืนกล้ำด้วยวัฎสังขาราสัจธ....
|
วันอังคาร ที่ 25 ธันวาคม 2550
กวีบ้า
Posted by
หทัยสินธุ
,
ผู้อ่าน : 89
, 07:56:14 น.
พิมพ์หน้านี้
|
น้ำตาไฉนหลั่งได้ ไร้ยามออกย่ำตามทางทราม เกลือกกลั้วตบหน้าตัวเองถาม กระไรหรือ คือมึง เชอะ..ทรุดลงอย่าโงหัว คลั่งแค้น ครางครวญ ร่ำดื่มแด่ความบ้า ราดไล้ ใจหมองให้ริ้นเห็บเหลือบไร ไล่ล่าดื่มเถิดเลือดยังไหล เพื่อน เอ๋ย อีกนาน กระดูกเส้นเอ็นคนบ้า เคี่ยวได้ กินดี ร่ำดื่มลืมเรื่องร้าย หลอนหลอกเมามืดเหมือนเมาหมอก หม่นไหม้เมารักยิ่งกลืนกรอก กระดกด้วย ใจเมาเ....
|
วันอังคาร ที่ 18 ธันวาคม 2550
งานเลี้ยงของข้าพเจ้า
Posted by
หทัยสินธุ
,
ผู้อ่าน : 80
, 18:54:42 น.
พิมพ์หน้านี้
|
เอาหละแขกเหรื่อแห่งข้า...อย่าแปลกใจหากข้ายิ้มพรายหลังท่านมากันพร้อมด้วยแผนการและกับดักได้ถูกจัดเตรียมข้าหลงไหลคำสรรเสริญด้วยข้าเสพมันเป็นอาหารกระทั่งท่านเองก็ใช้มันเพื่อแลกเก้าอี้ในงานฉลองข้าหลงไหลถ้อยสนทนา ด้วยมันคืออาภรณ์ชั้นเลิศกระทั่งท่านเองก็คือช่างตัดเย็บฝีมือฉกาจบัดนี้ข้าได้ย้ายหัวใจไปอกขวา และ ซ่อนความจริงแท้ไว้ใต้สะดือบัดนี้ข้าจะขอกล่าวทักทายเชื้อเชิญด้วยอาการกิริยาที่ซ้อมไว้แล้วกว่าพันครั้ง....
|
วันเสาร์ ที่ 1 ธันวาคม 2550
ประเทศไทยไม่ต้องตีความ
Posted by
หทัยสินธุ
,
ผู้อ่าน : 79
, 18:05:19 น.
พิมพ์หน้านี้
|
ประเทศไทย ประเทศไทย ประเทศไทยเมื่อคืนข้าฝันว่าได้ร้องเพลงชาติ โอ้ ประเทศไทย ข้าพเจ้าร้องผิดไม่จำเป็นต้องตีความ ไม่จำเป็นเลยในนามแห่งเราประชากรของประเทศบัดนี้!ยังเหลือข้าวโพดอีกไร่ครึ่งเพื่อความยุติธรรมในการถือครองได้เวลาแล้วเหล่าตั๊กแตนปาทังก้าทั้ง 70 ล้านตัวเราจะเลือกรัฐมนตรีปาทังก้าเราจะคัดสรรหัวหน้าปาทังก้านั่นไงเราหละ ประชากรแห่งประเทศไทยข้าไม่อยากตีความ ประเทศไทย ประเทศไทย ประเทศไทย ข้าแอบ....
|
วันจันทร์ ที่ 26 พฤศจิกายน 2550
ฉันจะไป
Posted by
หทัยสินธุ
,
ผู้อ่าน : 92
, 14:09:27 น.
พิมพ์หน้านี้
|
ฉันจะไปด้วยเรี่ยวแรงภายในไปให้สุดด้วยจังหวะทำนองของโทรมทรุดฉันจะหยุดเมื่อหยั่งอยู่ฝั่งนั้นฉันจะไปเพราะฝูงนกภายในห้วงใจฉันไปให้ถึงอาศรมความสามัญไปสู่เรือนความฝันอันเก่าร้างฉันจะไปให้ถึงเวิ้งภายในใหญ่และกว้างไปสู่ธารสารน้อยแห่งปล่อยวางเพื่อค้นพบแสงสว่างแห่งจริงแท้....
|