เราคงเรียบเรียงความนึกคิด หลายๆอย่าง ทั้งเรื่องที่วันนี้เรานั่งจมจ่อมอยู่กับตัวเอง

                มากกว่าทุกวันและความเป็นมาที่อยู่ดีๆ คนที่ไม่ค่อยชอบใจกับกับโลกเสมือนใบนี้

                สักเท่าไหร่กลับมาอ่านและเขียนข้อความมากมายในนี้

        นั่นแหล่ะ...เราไม่ชอบใจกับโลกเสมือนใบนี้นัก  เพราะเรารักหนังสือและการเขียนทุกๆอย่าง

        ในกระดาษด้วยปากกา เราคิดเอาเองว่ากระดาษที่อยู่ในสมุดบันทึกส่วนตัวย่อมไม่มีใคร

        ก้าวผ่านเข้ามาล่วงล้ำได้ ความเป็นตัวของตัวเองทุกด้าน ทั้งด้านที่เราอยากจะเป็น

        ด้านที่คนอื่นคิดว่าเราควรเป็น และด้านที่เราเป็นจริงๆ  จะไม่มีใครร่วมยอมรับหรือด่าทอเรา

        เพราะมันจะอยู่กับเราที่สำคัญกระดาษ ปากกา มันไม่มีมายาเหมือนคนบนโลกวันนี้ที่อาจดูเหมือน

        เข้าใจและยอมรับด้านที่เราเป็นจริงๆ และสุดท้ายก็ไม่มีใครอยู่กับเราจริงๆ 

                                             (แหะ แหะ โดยเฉพาะในวันที่ฉันป่วย)

                       แต่ในวันหนึ่ง....จำไม่ได้ว่าวันไหน คิดไปว่ามันน่าจะนานพอสมควรแล้ว

                      ที่เราบังเอิญผ่านเข้าไปอ่านบล็อกๆหนึ่งในโลกเสมือนที่คนในโลกนี้เค้าเรียกกัน   

                      เราได้เห็นด้านที่สวยงามของความรักและเข้าใจ เรามักเข้าไปแวะเวียนทักทาย

                      ตามแต่โอกาสจะเอื้อ แล้ว เราก็หายไป ด้วยมีเรื่องราวมากมายต้องจัดการ

                      กระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ ที่เราได้พบกับบล็อกนี้อีกครั้งโดยบังเอิญอีกเช่นกัน

                     และแล้ว เราก็ลองทำบล็อกของตัวเองเขียนมั่ง ไม่เขียนมั่ง.......

                     แต่ก็ยังอ่านบล็อกบังเอิญเป็นประจำ

          แล้ววันนี้   เราก็ได้เป็นเพื่อน........เพื่อน  เราชอบคำว่าเพื่อนมากกว่าคำว่ามิตรแท้

          เสียอีกว่ามั้ยเพื่อนเราบอกเล่าเรื่องราวที่อ่อนแอมากมายลงในนี้ บอกคนในนี้ว่าเราร้องไห้

        บอกเพื่อนคนหนึ่งว่าเราเสียใจเพียงใด  เพียงเพราะกระดาษในสมุดบันทึกมันเลอะน้ำตาหมดแล้ว

        ยินดีที่ได้รู้จักกันหวังว่าเพื่อนจะอยู่ตรงนี้เสมอ...........แล้วเราคงเจอกัน