วันศุกร์ ที่ 16 กุมภาพันธ์ 2550
ความขุ่นมัว
Posted by
พิงค์กี้เดวิล
,
ผู้อ่าน : 137
, 12:48:18 น.
พิมพ์หน้านี้
|
ฉันมองไปยังกระจกหน้าต่างบานใหญ่ ที่ขุ่นมัวดุจมีเมฆหมอกมาบดบังฝ้าขาวๆจับตัวกัน จนมองแทบไม่เห็น ทิวทัศน์ที่สวยงามด้านนอก ......ฉันขอยืนอยู่อย่างนี้.....เฝ้ารอให้ ละอองน้ำเล็กๆนั้น ค่อยๆจางหายไปตามกาลเวลา ทั้งที่รู้ว่า...เพียงแค่เอาผ้าเช็ดหน้า หรือปลายนิ้ว เช็ดถูเบาๆ ความขุ่นมัวนั้นก็จะจางหายไป .........ฉันเลือกที่จะยืนอยู่อย่างนี้.....เฝ้ารอกาลเวลา รอให้ความขุ่นมัวในใจค่อยๆจางหายไปตามธรรมชาติ นั่นคือกา....
|