พิมพ์หน้านี้
|
ฉันมองไปยังกระจกหน้าต่างบานใหญ่ ที่ขุ่นมัวดุจมีเมฆหมอกมาบดบัง ฝ้าขาวๆจับตัวกัน จนมองแทบไม่เห็น ทิวทัศน์ที่สวยงามด้านนอก ......ฉันขอยืนอยู่อย่างนี้.....เฝ้ารอให้ ละอองน้ำเล็กๆนั้น ค่อยๆจางหายไปตามกาลเวลา ทั้งที่รู้ว่า...เพียงแค่เอาผ้าเช็ดหน้า หรือปลายนิ้ว เช็ดถูเบาๆ ความขุ่นมัวนั้นก็จะจางหายไป .........ฉันเลือกที่จะยืนอยู่อย่างนี้.....เฝ้ารอกาลเวลา รอให้ความขุ่นมัวในใจค่อยๆจางหายไปตามธรรมชาติ นั่นคือกาลเวลาจะช่วยรักษาดวงใจ แม้ว่าอยากจะเห็นวิวทิวทัศน์ข้างนอกสักเพียงใด .......แต่วันนี้ ฉันเหนื่อยล้า เกินกว่าจะทำการสิ่งใดต่อไป ปล่อยให้ความขุ่นมัวพักอยู่ในใจสักครู่ ......หยุดอยู่กับตัวเอง ทบทวนตัวเอง พรุ่งนี้หวังว่าจะได้เห็นทิวทัศน์ที่สดใส.....กว่าที่เป็นมา..... |
| << | กุมภาพันธ์ 2007 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | ||||
| 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 |
| 25 | 26 | 27 | 28 | |||