ใครที่เคยไปเที่ยวอัมพวาคงจะคุ้นเคยกับภาพเรือขายของที่จอดอยู่ทั้งสองฝั่งคลอง คอยให้บริการนักท่องเที่ยวนักชิมที่ขวนขวายหาเวลามาแสวงหาความอร่อยถึงเมืองริมแม่น้ำแม่กลองจนสร้างบรรยากาศความคึกคักให้เกิดขึ้นในเมืองเล็กๆ ที่ผู้คนอาศัยอยู่กันอย่างเรียบง่าย

มุมจอดรถหน้าบ้านที่ธรรมดาจะเป็นร้ายขายของคึกคัก

แต่คราวนี้ไม่ได้มาเล่าเรื่องตอนไปนั่งดื่มด่ำบรรยากาศที่เต็มไปด้วยคนสองฝั่งคลองหรอกนะ เพราะว่าล่าสุดที่ไปนี่ ลองไปเที่ยวตอนที่อัมพวาไร้ซึ่งสิ่งที่มาเติมแต้มแต่งสีสันของความเป็นอยู่ในชุมชน ไปเที่ยวตอนที่ชาวบ้านอยู่กันสบายๆ พระสงฆ์เดิน-พายเรือบิณฑบาต เด็กๆ เดินไปโรงเรียน ชาวบ้านก็นั่งตระเตรียมของที่จะขายตอนสุดสัปดาห์

งานนี้เป้าหมายหลักของเราเลยต้องเปลี่ยนชั่วคราวจากของกินไปเป็นวัดวาอาราม (ที่ไม่ค่อยจะได้เข้า) และไปดูการทำน้ำตาลปี๊ป หรือ น้ำตาลสดที่เตาตาล แต่เสียดายนิดหน่อยที่ไปช้า เค้าเคี่ยวกันเสร็จแล้ว

ส่วนวัดนั้นก็ไปเที่ยวหลายวัด ทั้งวัดที่เคยไปและไม่เคยไป เริ่มด้วยวัดบางกะพ้อมที่ผนังวิหารด้านบนเป็นภาพจิกรรมฝาผนังปูนปั้นลวดลายนูนแสดงเกี่ยวกับพุทธประวัติ แล้วก็มีรอยพระพุทธบาทจำลองด้วย

ส่วนที่ วัดค่ายบางกุ้ง ก็มีโบสถ์ปรกโพธิ์ และภาพพระประธานจากมุมหน้าต่างด้านนอกของโบสถ์ที่ได้รับการจัดอันดับเป็นภาพ Unseen Thailand จากนั้นก็เป็น วัดอัมพวันฯ ที่อยู่ใกล้ๆ กับตลาดน้ำ เพียงเดินข้ามสะพานย้อนมาทางอุทยาน ร.2 นิดเดียวเท่านั้น

มุม UNSEEN THAILAND

ด้านหลังโบสถ์ปรกโพธิ์

ลูกนิมิตรหน้าโบสถ์ปรกโพธิ์

อุโบสถวัดอัมพวัน

ศิลปะปูนปั้นอายุเป็นร้อยๆ ปีของวัดบางกระพ้อม 

พี่ท่านเค้าเดินเล่นอยู่แถวเตาตาล

เตาตาลสุดฮอต

ขูดทุกเม็ดอย่าให้เหลือ

ใครที่เคยไปแต่ตอนที่คนเยอะๆ ลองไปตอนไม่มีคนอาจจะซึมซับบรรยากาศของชุมชนจริงๆ แล้วจะรู้สึกติดใจกว่าตอนคนเยอะๆ ก็ได้นะ