ในปัจจุบันโลกมีวุ่นวายและซับซ้อนมากขึ้น ผู้คนเริ่มแสวงหาความสงบทางใจ ศาสนาหรือปรัชญาโบราณจึงได้มีการพูดถึงมากขึ้น ปรัชญา เต๋า ก็เป็นหนึ่งในนั้น มีนักเขียนที่ได้รับการยอมรับหลายคนพยายามพูดถึงเต๋าโดยการพยายามให้ความหมาย แต่ดูเหมือนเขาเหล่านั้นดูจะเขียนเอาเท่ซะมากกว่า (ไม่ได้หมายความว่าตัวเองมีความรู้เรื่องนี้ดีเกินหน้าคนอื่นเขา แต่อยากจะเขียนเรื่องนี้เพื่อเป็นการบันทึกความทรงจำและมานึกย้อนทบทวนความคิดตัวเองมากกว่า

            มีคำกล่าวว่า "เต๋าที่เล่าได้ มิใช่เต๋าอันบริสุทธ์ นามที่เปล่งออกมา มิใช่นามอันแท้จริง และเมื่อเป็นเช่นนั้นจะทำอย่างไรให้คนทั่วไปเข้าใจได้ ก็เลยจะขอเรียกมันว่า เต๋า ไปพลางๆก่อนละกัน" เพราะฉะนั้นการที่ใครพยายามให้ความหมายของเต๋าแล้ว คนเหล่านั้นไม่รู้จริงหรอก

           เต๋าพูดถึงการไม่ยึดติดในสภาพใดสภาพหนึ่ง นั้นคือสภาพตรงข้ามสามารถเปลี่ยนเป็นอีกด้านได้ทั้งสินเช่น เมื่อโลกมีกลางวัน ก็ย่อมจะต้องมีกลางคืน เมื่อความรักเกิดขึ้นบนโลก ความเกลียดที่เป็นด้านตรงข้ามก็จะเกิดขึ้นมาคู่กันบนโลกด้วย เมื่อคนรู้จักอย่างหนึ่งก็จะเกิดการเปรียบเทียบและเกิดอีกสิ่งหนึ่งขึ้นมาโดยธรรมชาติ

กลางวัน-กลางคืน งดงาม-น่าเกลียด ความดี-ความเลว มีรูป-ไร้รูป สิ่งเหล่านี้ล้วนไม่ใช่สภาพที่แท้จริงของอะไรเลยเป็นแค่รูปแบบของนามและมโนความคิดที่เปลี่ยนแปลงเป็นอีกด้านได้ทั้งสิน การไม่ยึดติดในด้านใดด้านหนึ่งและพร้อมรับในทุกด้าน เป็นอย่างหนึ่งที่ปรัชญาเต๋าต้องการจะบอก

            ในความคิดของช้าพเจ้า คิดว่าปรัชญาของเต๋ามีความคล้ายกับศาสนาพุทธ เช่น เต๋า พูดถึง ความมีตัวตน และความว่าง นั้นก็คือ อัตตา และ อนัตตา ในพุทธศาสนานั้นเอง ต่างกันตรงที่ศาสนาพุทธเพิ่มความเป็นเหตุและปัจจัยเข้าไปด้วย เหตุที่เป็นมาเช่นนั้น เพราะมันเป็นมาเช่นนี้ หรือคือ ตถตานั้นเอง และตถตา ก็จะนำไปสู่กรรม นั้นก็คือผลของการกระทำที่ได้กระทำมา ใครมุ่งเน้นทางการหลุดพ้น ก็จะได้รับกรรมแบบหนึ่ง ใครมุ่งในทางยึดติดก็ได้รับกรรมอีกแบบหนึ่ง พูดง่ายๆคือเต๋ามีความละเอียดและแบบแผนน้อยกว่าพุทธ เพราะคำสอนส่วนใหญ่ของเต๋ามักเป็นกลอน หรือคำที่ต้องการการตีความอย่างในหนังสือ เต๋า เต็ก เก็ง ซึ่งทำให้ได้รายละเอียดที่คลุมเครือและยากในการจัดหมวดหมู่  แต่ถึงอย่างไรทั้งสองก็มุ่งเน้นไปที่จุดประสงค์เดียวกัน คือ ดับทุกข์ และจิตใจที่หลุดพ้นทั้งจาก ความดี และความชั่ว