เมื่อลูกเติบโตขึ้น สู่ชั้นประถมศึกษา ปีที่ 2 ความคิดก็โตตาม ประกอบกับช่วงเวลานั้นสถานการณ์บ้านเมืองเริ่มวุ่นวาย และลูกนิวส์ คงแปลกใจ ว่า ทำไม พ่อกับแม่ ถึงสนใจอ่านข่าวการเมือง ร่วมทั้งดูข่าวทีวีมากเป็นพิเศษ (ปกติที่บ้านไม่นิยมดูทีวี  เนื่องจากเป็นตัวบั่นทอนความคิด สติ และสมาธิ ของเด็ก) และมักพูดคุยถึงการเคลื่อนไหวทางการเมืองเป็นประจำ   
 อยู่มาวันหนึ่ง ลูกนิวส์ ก็เกิดความอยากรู้อย่างเห็น พร้อมกับขอร้องให้คุณแม่อ่านข่าวการเมืองจากหนังสือพิมพ์ให้ฟังระหว่างเดินทางไปโรงเรียน เกือบทุกวัน  พร้อมกับคำถามแบบใสบริสุทธิ์  ที่ออกมาจากปากลูกสาว
 "พ่อ ๆๆ ทำไม สนธิ (สนธิ  ลิ้มทองกุล)  ถึงออกมาว่า นายกฯ (พ.ต.ท.ทักษิณ  ชินวัตร)"
 "พ่อ  ๆๆ แปรรูปการไฟฟ้า คืออะไร"
 "พ่อ  ๆๆ ขายโรงไฟฟ้าผิดตรงไหน ทุกวันนี้บ้านเราก็ซื้อไฟฟ้าใช้นะ"
 และอีกหลายคำถามที่ออกจากปากลูกสาว ที่ย่างเข้าสู่วัย 9 ขวบ  ซึ่งผมกับภรรยา ก็ได้ช่วยกันอธิบาย พร้อมยกตัวอย่างสิ่งใกล้ตัว ไม่ว่าจะเป็น อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน  พิพิธภัณฑ์ สัตว์น้ำบางแสน พิพิธภัณฑ์ วิทยาศาสตร์ ฯลฯ ที่ลูกนิวส์ ชอบไป ว่าเปรียบเหมือนโรงไฟฟ้า ที่ถือเป็นของสาธารณะ ซึ่งทุกคนมีสิทธิ์เข้าไปใช้และต้องช่วยกันบำรุงรักษา  โดยการซื้อบัตรเข้าชม  เพื่อให้พิพิธภัณฑ์  อุทยานแห่งชาติ มีรายได้นำไปจ้างผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้าน มาช่วยดูแล เพื่อง่ายต่อการสร้างความเข้าใจในเด็ก
 พร้อมกับตั้งคำถามกลับไปว่า "หากมีใคร  เอาพิพิธภัณฑ์  หรือ อุทยานแห่งชาติ ไปขาย นิวส์จะรู้สึกอย่างไร"  โดยทุกคำถามของลูก พ่อกับแม่ จะไม่ตอบในเชิงตัดสินว่า ใครผิด  ใครถูก  แต่จะอธิบายให้ลูกเกิดความเข้าใจถึงหลังความคิดของแต่ละฝ่าย  และตัดสินใจเองว่า สิ่งใดผิด สิ่งใดถูก เนื่องด้วยความคิดที่ว่า หากเราปลูกฝังความคิดดี  ทำดี มีเหตุผล ให้ลูกตั้งแต่เด็กๆ  สิ่งเหล่านี้จะติดตัวลูกไปจนโต
 ช่วงนั้นคำถามแบบนี้หลุดออกจากปากลูกทุกวัน ซึ่งขึ้นอยู่กับสถานการณ์ข่าวรายวัน ที่ลูกได้อ่าน ได้ฟัง อยู่นานนับเดือน จนวันหนึ่งลูกนิวส์ ได้หยิบกระดาษวาดเขียน ที่พ่อกับแม่ ช่วยกันเข้าเล่มเก็บไว้ออกมาขีดเขียน กลายเป็นเรื่อง "ความฝันของมดตัวเล็กผู้กล้าหาญ"