นักข่าว ซอง ปากท้อง  กิเลส จริยธรรม

            ไม่นานมานี้ผมได้รับเชิญให้ไปต่างประเทศ  เพื่อทำข่าวการประชุมระดับผู้นำของประเทศต่างๆในแถบเอเชีย โดยต้องเดินทางไปกับหน่วยงานราชการแห่งหนึ่ง ซึ่งคณะที่ไปด้วยกันทั้งหมดมีร่วมสิบคน ประกอบไปด้วยนักข่าวหนังสือพิมพ์ โทรทัศน์ ช่างภาพทีวี หลายช่องด้วยกัน

ขณะที่กำลังจะเดินเข้าสู่ช่องตรวจหนังสือเดินทางที่สนามบินสุวรรณภูมิ  ทันใดนั้นเองเจ้าหน้าที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์ของหน่วยงานนั้นก็ได้ยื่นซองสีน้ำตาล สีเดียวกับซองที่ราชการใช้บรรจุเอกสาร แต่ข้างในไม่ใช่เอกสาร กลับเป็นแบงค์พันแออัดกันอยู่หลายใบ   มายัดใส่มือผม พร้อมกับบอกว่า “เป็นเบี้ยเลี้ยง สำหรับการใช้ชีวิตในต่างประเทศนะคะ” ผมบอกกลับไปโดยอัตโนมัติว่า “ไม่เป็นไรครับ ผมมีเบี้ยเลี้ยงที่ออฟฟิศให้มาใช้จ่ายอยู่แล้ว” แต่เจ้าหน้าที่รายนี้ก็ยังคงเดินหน้าสิ่งที่เขาเรียกว่า “เบี้ยเลี้ยง” แต่สำหรับผมมันคือ “สินบน” ให้กับผมต่อไปด้วยความพยายาม  

  ผู้ที่กำลังต่อรองกับผมนั้นเป็นเจ้าหน้าที่ระดับบริหารมีอายุอานามในทางราชการไม่น้อย มีความเก๋าในตัวอยู่พอสมควรจึงสามารถเรียงร้อยถ้อยคำต่างๆนานา มาหว่านล้อมพยายามให้ผมยอมจำนน “เบี้ยเลี้ยง” ซองนั้น เช่น “ถือว่าพี่สาวคนนี้เลี้ยงดูน้องละกัน” หรือ “อย่าคิดมากนะ มันไม่ใช่การผูกพันอะไร น้องไม่ต้องเขียนเชียร์ก็ได้ พี่ไม่ว่าอะไร ไม่ต้องเขียนอะไรเลยก็ได้” 

ส่วนผมเริ่มกระวนกระวายใจ ด้วยความเป็นคนขี้เกรงใจคนและไม่เคยคิดจะหักหาญน้ำใจใครโดยไม่จำเป็น จึงเริ่มออกอาการอึดอัดอย่างเต็มที่ ขณะที่มือของทั้งสองคนยังผลัก “ซองสีน้ำตาล” กันไปกันมา

การโต้เถียงระหว่าง “ผม”  กับ “เธอ” ดำเนินไปราว 15 นาที ในที่สุดผมก็เอาตัวรอดจาก “ซองสีน้ำตาล”

ผมรู้สึกว่า 15 นาทีที่ผ่านมามันคือการต่อสู้ ผมกำลังเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่มองไม่เห็น เพราะคู่ต่อสู้ของผมมันไม่ใช่ “เธอ” เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์คนนั้น แต่ผมรู้สึกว่าผมกำลังต่อสู้กับกิเลส ตัณหาในใจ ผมกำลังทำทุกอย่างเพื่อปกป้อง”จริยธรรม”ของผม จริยธรรม เล็กๆ ของนักข่าวตัวเล็กๆ

 ผมหันมาปาดเหงื่อแล้วพูดกับตัวเองทำนองว่าทำไมการปฎิเสธความเลวร้ายมันเหนื่อยขนาดนี้วะ

พูดกับตัวเองไป สายตาก็มองไปข้างหน้าเห็นเพื่อนๆพี่ๆร่วมวิชาชีพ ที่เหน็บซองสีน้ำตาล ใต้รักแร้บ้าง เสียบไว้ในสมุดบันทึกบ้าง แล้วก็เดินโฉบเฉี่ยวช็อปปิ้งอยู่ในร้านค้าดิวตี้ฟรี

ผมหาที่นั่งเหมาะๆหยิบหนังสือมาอ่าน แล้วหลบตาจาก “เธอ” ที่หวิดจะทะเลาะกับผมเมื่อครู่ ตอนนี้เธอเดินไปสมทบและเพื่อนๆนักข่าวที่หอบข้าวของพะรุงพะรังที่ซื้อด้วยตังค์ของใคร...ก็ไม่รู้!!  

 //////////////