พิมพ์หน้านี้
|
แสงเรื่อเรืองดอกเฟื่องฟ้าต้นหน้าบ้าน เขายืนเหงาปล่อยเศร้าผ่านกาลสมัย ยังอ้อยอิ่งนิ่งนานอ่านความเป็นไป กอบกำเก็บบางเสี้ยวใจได้กล้ำกลืน บางรสหวานซ่านขมเกินข่มกลั้น ยอมเงียบงันหวั่นผวาไม่กล้าฝืน แว่วยินเสียงบ่นพร่ำของค่ำคืน คอยเวียนวนย้ำคนขื่นกลืนน้ำตา ความจริงแท้เขาไม่มีแม้บ้าน ยืนเงอะงะบนสะพานนานนักหนา หลายผู้และหลายใครผ่านไปมา แอบเห็นเม็ดน้ำตาบนหน้าดำดำ มันย่อมเป็นเช่นนี้วิถีเมือง อาจอึดอัดขัดเคืองเรื่องเก่าซ้ำ ในยิ้มหัวยั่วเย้าเว้าวอนคำ ในรู้สึกลึกล้ำเกินลำพอง ก้มหน้าซบกับฝูงหมากลางป่าคอนกรีต ลืมอดีตเลวร้ายไม่อยากเกี่ยวข้อง ปัจจุบันชื่อมันเท่ทำเลทอง อดีตอันหม่นหมองไม่ต้องสาธยาย ยิ่งเปิดก็ยิ่งเห็นความเป็นอื่น ในเช้าชื่นของแดดอุ่นกรุ่นความหมาย เช้า-ค่ำร่ำระงมสายลมพรมพราย ยืนเดียวดายคล้ายสับสนบนสะพาน กลายเป็นคนแปลกแยกเมืองแปลกหน้า วิญญาณกล้าย่อยยับเกินขับขาน แหงนมองตึกตรึกตรองคับข้องอยู่นาน น้ำตาหล่นบนแก้มกร้านซ่านถึงทรวง. |
| << | มีนาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | ||||||
| 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |
| 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 |
| 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 |
| 30 | 31 | |||||