๑

ภูพานคือม่านกั้น                       เขตแดน

เสียงร่ำคือคำแสน                     เกริกหล้า

พระวอพระตาแทน                   ความรัก ลวดแฮ

เลือดหลั่งทาดินกล้า                  ปรกบ้านลานเมืองฯ

๒

รุ่งเรืองมาแต่ครั้ง                       โบราณ

เปรียบดั่งทิพย์สถาน                   ห่อนห้อง

ระบือร่ำลือปาน                          จตุรเทพ สถิตย์แฮ

อัครสถานต้อง                            คู่ฟ้าครองธรรมฯ

๓

นำชนคนทุกข์สู้                          ทำกิน

ปันแบ่งทานผืนดิน                      ปลูกสร้าง

โปรยทานหว่านทรัพย์สิน             คืนสู่ ชนเฮย

เสริมส่งพุทธศาสน์อ้าง                ปรกพื้นดินงามฯ

๔

นามพระไชยเชษฐ์ผู้                     มีบุญ

จารึกถ้ำสุวรรณพุ้น                       กล่าวไว้

สองหนึ่งศูนย์หกปี                        ขับเคลื่อน พลเฮย

จารย์อักขระธรรมไซร้                   มั่นแท้ดินอีสานฯ

๕

นิทานหลายร้อยเรื่อง                      สืบแทน

ท้าวฮุ่ง-ท้าวเจืองแถน                     สืบสร้าง

แต้มแต่งลงแก่นแกน                      ผงฝุ่น

อวลอุ่นกรุ่นกลิ่นค้าง                        แผ่นพื้นคดีธรรมฯ

๖

ปางคำคำคู่บ้าน                              เมืองเฮา

ประวัติศาสตร์สาดส่องเนา                ฮุ่งแจ้ง

มืดมนก่นขุดเอา                             สังขะ ศิลป์ไซเฮย

อบร่ำบุญบาปแสร้ง                          แต่งแต้มคำกวีฯ

๗

ปีเดือนเลื่อนผ่านพ้น                      ยังคง

คุณค่าจักดำรง                              สู่สร้าง

อักขระจะยืนยง                             สืบต่อ

คนถิ่นอีสานม้าง                            หยั่งฟ้าฟากสวรรค์ฯ