ก่อนไปเรื่องที่จะเขียนในวันนี้ขอพูดถึงสิ่งที่ผมตั้งคำถามจาก Entry ที่แล้วเอาไว้ว่า

“ถ้าพรุ่งนี้คุณตื่นมาแล้วสมองเกิดต้องถูกลบไม่มีความทรงจำหลงเหลืออยู่ คุณมีสิทธิที่จะจดจำอะไรก็ได้ 3 อย่าง คุณจะเลือกเก็บอะไรไว้ในความทรงจำของคุณ”

http://www.oknation.net/blog/hrdeverywhere/2009/10/31/entry-1

คำตอบของผมเลือกจะเก็บดังนี้

1.   เป้าหมายชีวิตของผม (จะมีประโยชน์อะไรถ้าชีวิตจะอยู่อย่างไม่มีเป้าหมาย)

2.   ความรู้ ทักษะ และทัศนคติ ที่จะทำให้เป้าหมายผมบรรลุเป้าหมายนั้น

3.   ครอบครัว (พ่อ แม่ พี่น้อง ภรรยา และลูก) ที่เป็นกำลังใจให้ผม

เหตุผลส่วนหนึ่งก็มาจากเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมาก่อนตั้งคำถาม ผมได้มีโอกาสไปฟังการเสวนาเรื่องทิศทางการบริหารทรัพยากรบุคคล ปี 2010 ที่จัดโดยมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย ผมได้แนวคิดที่โดนใจมาสรุปคร่าว ๆ เพื่อใช้ในการดำเนินแนวทางชีวิตของตัวเองดังนี้

1.  ทำอะไรให้ Focus ซึ่งแปลว่า เน้น ๆ

สองวันก่อนตอนพลิกปฏิทินตั้งโต๊ะเป็นเดือนใหม่ นี่มันเหลืออีกแค่ 2 เดือนแล้วหรือนี่ ชีวิตกับวันเวลามันผ่านไปรวดเร็วหรือเกินครับ เพราะฉะนั้นในวัยอย่างผม คงต้องเน้นมากขึ้น ไม่ใช่วัยรุ่นที่จะมาเดินเรื่อยเปื่อยไปวัน ๆ อะไรคือเป้าหมายระยะยาวของชีวิต ผมรู้อยู่แล้ว เพราะฉะนั้นการกระทำทุกอย่างต้องเน้นไปที่เป้าหมายนี้เท่านั้น

2.  เพื่อเป้าหมายในอนาคต ให้เลือกสิ่งที่เหมาะกับตัวเองมากที่สุด มิใช่เลือกสิ่งที่ดีที่สุด

เราคงเคยได้ยินคำว่า Best Practice แต่หลาย ๆ ครั้ง Best Practice มันไม่เหมาะกับเรา นั่นคือ มันไม่ใช่ Best Fit นั่นเอง

ตัวอย่างที่ผมพอจะยกมาเทียบเคียงใกล้ ๆ ตัว ก็คือ ถ้าโทรศัพท์มือถือผมหาย ผมจะเลือกซื้อโทรศัพท์มือถือใหม่ ผมคงจะไม่ไปเลือกซื้อ I-phone ที่หลาย ๆ คนยกให้เป็นสุดยอดมือถือในยุคปัจจุบัน แต่ผมจะเลือกซื้อให้เหมาะกับการใช้งานของผม (โทรศัพท์รุ่น Low-tech ของผมในปัจจุบัน ยังใช้ไม่ครบทุกเมนูเลยครับ)

เพราะฉะนั้นสำหรับชีวิตเราแล้วอย่าไปเสียเวลาหาของดีที่สุด เพราะเราจะไม่มีวันพบสิ่งนั้น สิ่งที่ดีที่สุดจริง ๆ มันคือสิ่งที่เหมาะสมและเข้ากับเรามากกว่า (จะมีประโยชน์อะไรถ้าฝันจะมีภรรยาเป็นนางสาวไทย แต่เราไม่เหมาะกับเขา และเขาก็ไม่เหมาะกับเรา)

3.  วันนี้เรากำลังแข่งอยู่กับใคร

คู่แข่งของเราไม่ใช่ใครที่ไหนก็ตัวเราเอง ใจเราเอง สังขารเราเองนี่แหละ ถ้าเราไม่เข้มแข็งพอ เราก็ไม่ต้องคิดไปสู้กับใครที่ไหน

ชวนกันหันไปมองประเทศไทยด้วยดีไหมครับ

40 กว่าปีก่อน หลังจากที่ เกาหลีใต้ เริ่มตั้งตัวหลังสงคราม เรามองว่านี่คือคู่แข่งที่สมน้ำสมเนื้อกับเรา สักพัก เกาหลีใต้ก็ทิ้งหนีเราไป

30 กว่าปีก่อน หลังจากที่ สิงคโปร์ ได้เอกราชได้ไม่ถึง 10 ปี เรามองว่านี่คือคู่แข่งของเราแน่ ๆ สักพัก สิงคโปร์ก็ทิ้งหนีเราไป

15 ปีก่อน เราหันมามอง มาเลเซีย เป็นคู่แข่ง พอผ่านวิกฤติปี 2540 เขาก็ไม่ใช่คู่แข่งเราอีกต่อไป

เราเริ่มมองหาคู่แข่งใหม่ เวียดนาม นั่นเอง หวังว่าจะสูสีมากขึ้น ทุกวันนี้ เวียดนามก็กำลังเดินหนีแซงเราไป

ไม่เป็นไร มาปีนี้เราภูมิใจที่มีคู่แข่งที่สมน้ำสมเนื้อตัวจริงแล้ว ไม่ใกล้ไม่ไกล กัมพูชา เพื่อนบ้านเราเอง ก็ไม่รู้ว่าคู่แข่งเจ้านี้จะอยู่เป็นเพื่อนร่วมสังเวียนกับเรานานแค่ไหน เพราะ ลาว พม่า ก็กวักมือชวนเราอยู่เหมือนกัน

ตราบใดที่คนไทยสามัคคีกันอย่างที่เป็นอยู่ ก็ได้แต่หวังว่าอีก 10 ปีข้างหน้า เรายังมีสนามกีฬาที่ชื่อว่าประเทศไทย ให้เราแข่งกีฬาสีกันอยู่นะครับ

HRD.Everywhere (พ่อหนูไหม ศิษย์ไชยยศ)