ผมตั้งใจวางสมอง ห่างหายไปจาก Blog นี้ 1 สัปดาห์เต็ม ๆ เพื่อทบทวนสิ่งที่ได้รับจากการเขียนเรื่องล่าสุดไป เพราะไปตั้งหัวข้อ ว่า Blogger oknation ครับ พวกคุณมี สมอง หรือเปล่า??? http://www.oknation.net/blog/hrdeverywhere/2010/04/29/entry-1 ซึ่งผมได้รับความคิดเห็นจากผู้อ่านทั้งในด้านบวกและลบกับการตั้งชื่อหัวข้อในลักษณะนี้ แต่หลังจากที่นั่งคิดอย่างที่ผมแสดงความคิดเห็นว่า

“ข้อดีของ Blog คือการเปิดโอกาสให้ผู้อ่านติชมอย่างเสรี ในเมื่อผม กล้าเขียน ก็ต้องกล้าน้อมรับคำติชม เป็นเรื่องธรรมดาของปุถุชนที่อาจจะมีมุมมองไม่เหมือนกัน โลกเราถึงได้เกิดการพัฒนาและคิดสิ่งใหม่ ๆ ออกมา ขอบคุณในคำติชมของทุกท่านและน้อมรับไว้พิจารณาครับ เพราะผมยังอยากอยู่ใน Oknation สังคมที่น่าอยู่นี้ไปอีกนาน ๆ ข้อความใด ๆ ที่ส่อเจตนาทำให้ท่านขุ่นเคือง ขออภัยไว้ ณ ที่นี้อีกครั้งครับ”

ผมจึงขอกลับมาเขียนอย่างเดิม อย่างที่ผมเป็น ผมมีรูปแบบการเขียนของผมแบบนี้ เขียนมา 1 ปีก็เขียนมาแบบนี้ ถ้าจะให้เปลี่ยนอาจจะทำใจลำบาก ดังนั้นคงต้องเตรียมใจยอมรับกับความคิดเห็นของผู้อ่านที่จะตามมา ว่าแล้วก็ลุยต่อเลยดีกว่าตามรูปแบบของ HRD.Everywhere

วันนี้ผมมีกิจกรรมที่สามารถนำมาใช้ในการสอนหนังสือมาแบ่งปันครับ ขอตั้งชื่อว่า ซ้ายกับขวา ใครเก่งกว่ากัน

ทุกท่านเคยไหมครับที่เคยคิดว่า เรานี่มันแย่จริง ๆ ทำอะไรก็ไม่ได้เรื่อง ทำไมไม่เก่งเหมือนคนอื่นเขา กิจกรรมนี้จะช่วยเป็นข้อคิดให้ครับ

อุปกรณ์ที่ใช้ กระดาษ 1 แผ่น และปากกา 1 ด้าม

-      เริ่มกิจกรรม วิทยากรให้ผู้เรียนเขียนประโยคว่า

                    “เราจะพัฒนาตนเองให้ดีขึ้น”

-      วิทยากรให้เวลาผู้เรียนเขียนจนเสร็จ หลังจากนั้น ให้ผู้เรียน เขียนประโยคเดิม ด้วยมืออีกข้าง

-      เมื่อผู้เรียนเขียนครั้งที่สองจบ (ซึ่งแน่นอนต้องใช้เวลามากกว่าครั้งแรก)

วิทยากรถามว่า

-      เขียนครั้งแรกกับครั้งที่สอง ครั้งไหนสวยกว่ากัน

-      เขียนครั้งแรกกับครั้งที่สอง ครั้งไหนเขียนง่าย และคล่องกว่ากัน

(คำตอบที่ได้คือ ครั้งแรกที่เขียนด้วยมือที่ถนัด)

-      วิทยากรถามต่อว่า ทำไมครั้งที่สองมันเขียนไม่ได้ดีเท่าครั้งแรก

(ผู้เรียนก็จะตอบมากมากมาย แต่ Keyword คือ ไม่ถนัดเพราะไม่เคยฝึก)

-      วิทยากรถามต่อว่า มือข้างที่ไม่ถนัดมันมีอะไรที่ต่างจากมือข้างที่ถนัดไหม (เช่น เล็กกว่า?  มี 4 นิ้ว? แน่นอน ผู้เรียนจะตอบว่าไม่ใช่)

-      วิทยากรถามต่อเลยว่า แล้วอะไรละที่ทำให้ มือข้างที่ไม่ถนัดต่างจากข้างที่ถนัด (ถ้าทุกคนเงียบหรือยังตอบไม่ถูกให้ถามต่อว่า)

o   ในชีวิตคุณ ใช้มือข้างที่ถนัดเขียนทั้งหมดกี่ครั้ง (รอคำตอบจากผู้เรียน : เช่น นับไม่ถ้วน ตั้งแต่เด็ก ๆ)

o   แล้วคุณเคยให้ โอกาส มือข้างที่ไม่ถนัดกี่ครั้ง

o   คำตอบคือ โอกาส ที่ทำให้มือทั้งสองข้างถนัดไม่เท่ากัน

วิทยากรสรุปว่า คนเรามักจะโทษตัวเองว่าแย่ ว่าไม่เก่งเท่าคนอื่น ๆ แต่ถามเถอะว่าเคยให้โอกาสตัวเองฝึกฝน และเคยสุด ๆ กับมันในเรื่อง ๆ นั้นแล้วหรือยัง มันจะมีประโยชน์อะไรเล่าถ้าเราจะหวังเก่งเท่าคนอื่น แต่ไม่เคยลงมือฝึกฝน เปรียบได้กับโทษว่ามือซ้ายไม่เก่งเท่ามือขวา (ทั้ง ๆ ที่ทั้งชีวิตเขียนด้วยมือขวามาตลอด)

ที่สำคัญเราควรจะยื่นมือออกไปไขว่คว้าหาโอกาส ดีกว่าที่รอให้โอกาสลอยมาหาเรา

เคยมีฝรั่งสอนผมว่า “Live by Choices Not by Chances”

http://twitter.com/hrdeverywhere

HRD.Everywhere (พ่อหนูไหม ศิษย์ไชยยศ)