เมื่อคืนวันอังคารที่ 18 กันยายน 2550 ได้ดูรายการ "คน ค้น คน" สัปดาห์นี้เป็นเรื่อง "ยอดมนุษย์ 7 สี"   คงไม่ได้หมายถึง พนักงานช่อง 7 สี หรือว่า พิธีกรสถานีโทรทัศน์ช่อง 7 แต่อย่างใด  แต่เป็นชายที่แต่งตัวในสีประจำวัน อย่างวันอาทิตย์ เขาก็จะใส่เสื้อสีแดง  กางเกงสีแดง หมวดสีแดง รองเท้าสีแดง

             ชายคนนี้มีชื่อว่า "ปรีชา" ก็เรียกกันสั้นๆ ว่า "ชา"  ชามีโรคประจำตัวตั้งแต่ยังเด็กคือ ลมบ้าหมู และจะมีอาการชัก เสมอ  เด็กๆ ถ้ามีอาการชักบ่อยๆ สมองจะขาดออกซิเจนไปเลี้ยง เป็นเหตุให้เกิดความบกพร่องทางสมองได้  " ชา "  ก็เป็นคนหนึ่งทีมีอาการ ผิดปกติทางสมองตั้งแต่วัยเด็ก   ปัจจุบัน " ชา" มีอายุได้ 45 ปี อาศัยอยู่กับพ่อ  และมีอาชีพ ถอนผมหงอก อยู่ริมชายหาดบางแสน  นอกจากนั้น  ยังมีอาชีพเสริม คือเก็บขยะขาย  ได้เงินไว้ซื้อข้าวสารให้พ่อกิน  เก็บเงินไว้ซื้อยาแก้ชักกิน  ทุกวันแม่ ชาจะนำเงินที่เก็บได้ให้แม่ และย่า   "ชา" จะต้องใส่หมวกกันน๊อกตลอดเวลา  เพื่อป้องกันเวลาที่มีอาการชัก ล้มลงสมองจะได้ไม่กระทบกระเทือน  

            ขณะที่ดูเรื่องของ "ชา" อยู่นี้ แทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่ จะพิธีกรพูดว่า  การกระทำของชา แม้ยังห่างไกลจากคำว่า "ลูกดีเด่น"  เราฟังแล้วน้ำตาไหลเลย  แม้สภาพของ"ชา" ที่ไม่มีความสมบูรณ์ทางด้านร่างกาย  แต่ทางด้านจิตใจนั้น ดีมากกว่าคนที่มีสภาพร่างกายปกติหลายสิบ หลายร้อยเท่า   "ชา" มีสำนึกที่จะทำมาหากิน ตั้งแต่ยังเด็ก     มีสำนึกที่จะเลี้ยงดูพ่อแม่     มีสำนึกความเป็นพี่เป็นน้อง ช่วยเหลือเกื้อกูลน้อง  และมีความกตัญญูต่อบุพการี   คนที่มีสภาพร่างกายสมบูรณ์พร้อม  ยังไม่มีสำนึกดีเท่า "ชา" เลย   อยากให้ชาเป็นตัวอย่างของความสำนึกดี ถึงแม้ "ชา" จะไม่ได้รับรางวัลอันมีเกรียติ แต่  ความสำนึกดีของ "ชา" ได้สะท้อนความดีในความเป็นมนุษย์ อย่างสมบูรณ์แบบ