คุณรู้จักนิตยสาร LIFE มั้ยคะ?

                ไม่รู้จักก็ไม่แปลกเพราะ LIFE ล้มหายตายจากไปจากบรรณพิภพตั้งแต่ปี ๒๕๔๙  หากสำหรับคนที่รักการถ่ายภาพและชื่นชอบผลงานภาพถ่ายแล้วล่ะก็ ไลฟ์คือนิตยสารในเครือไทน์เชื้อสายอเมริกันที่เผยแพร่ผลงานภาพระดับดีเลิศแห่งศตวรรษที่ ๒๐ ออกมาภาพแล้วภาพเล่า

                ไทม์ อิงค์ ก้าวเข้ามาบริหารกิจการ ไลฟ์ รายสัปดาห์ครั้งแรกในปี ๒๔๗๙ โดยใช้กระดาษอย่างดีเผยแพร่ผลงานจากช่างภาพมือทองหลายคน อาทิ นายโรเบิร์ต  คาปา  นายอัลเฟรต  ไอเซนสแตดท์  และนางมาร์กาเร็ต  เบิร์ก-ไวท์

                นอกจากนี้  นักเขียนระดับแนวหน้าของโลกหลายคนอย่าง  เอิร์นเนสต์  แฮมมิงเวย์  ก็เลือกเอาเรื่องยาวของตนลงตีพิมพ์กับนิตยสารนี้  แม้แต่เรื่องยาวว่าด้วยความทรงจำของ  เซอร์วินสตัน  เชอร์ชิล  และประธานาธิบดีแฮรี  ทรูแมน ก็ได้รับการเผยแพร่ผ่าน LIFE เช่นกัน

                หนึ่งในภาพก้องโลกที่ได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสารไลฟ์  คือ  ภาพกะลาสีหนุ่มที่โอบจูบพยาบาลสาวกลางนิวยอร์คด้วยความดีใจ ในวันที่กองทัพอเมริกามีชัยเหนือญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่ ๒ โดยที่ทั้งคู่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

                นั่นคือเรื่องราวย่นย่อของนิตยสาร LIFE ก่อนโดนความบิดเบี้ยวและการรุกคืบของสื่ออินเตอร์เน็ตเล่นงาน

                   คุณจำนิตยสารเล็กๆ ที่ชื่อ OPEN ได้มั้ยคะ  นอกจากความมีคุโณปการต่อสังคมเหมือนกันแล้ว บทลงเอยของนิตยสารทั้งคู่แทบไม่แตกต่าง  หากเรายังโชดดีที่โอเพ่นเผยโฉมใหม่อีกครั้งในรูปแบบแมกกาซีนออนไลน์  เพื่อปรับตัวให้เข้ากับสังคมโดยที่ยังคงเนื้อหาเข้มข้นสะใจฮาร์ดคอร์ทั้งหลายนัก

                   สองอาทิตย์ก่อนที่ไปงานร่วมงานเสวนาที่จัดโดย ม.อุบล และ สโมสรนักเขียนภาคอีสาน ฉันเจอพี่ปราชญ์ – พิสิฐ  ภูศรี  จึงถามถึงข้อข้องใจที่อยู่ๆ นิตยสาร WAY ก็หายหน้าหายตาไม่ลงให้ยลโฉมเช่นเคย  พี่ปราชญ์ว่าที่หายไปนั้นเพราะวิ่งหาทุนมาทำต่อ  ซึ่งตอนนี้ได้ทุนมาแล้ว  คาดว่าเดือนนี้เวย์คงกลับมาให้ขาฮาร์ดคอร์ทั้งหลายต้องจ่ายเบี้ยเพิ่มด้วยความเต็มใจ...เต็มใจเพราะเราไม่อยากให้เวย์จากไปแบบโอเพ่นเช่นกัน!

                                         ถ้าเลือกได้...ฉันขอเลือกอ่านนิตยสารที่พิมพ์ลงกระดาษให้สามารถเปิดอ่านที่บะหน้ามากกว่าคลิ๊กที่หน้าจอคอมพิวเตอร์นัก  จิบกาแฟยามเช้าแล้วค่อยๆ ไล้ละเลียดทุกตัวอักษร  คิดตึกตรองวิเคราะห์ข้อมูล  ส่วนไหนเก็บเป็นความรู้  ส่วนไหนปล่อยผ่าน  กระทั่งถึงแก้วน้ำชายามสาย  โอ...สุขอะไรไหนปานเล่าคุณขา 

                หรือนาฎกรรมของบทลงเอยนิตยสารดีดีในประเทศและโลกนี้ล้วนเหมือนกันหมด!!!

                โครงสร้างนิตยสารที่บิดเบี้ยว  ตัวเลขบัญชีตกแต่ง  พูดๆ ไปคนอ่านก็ไม่ค่อยฟังหรอกค่ะ...เรารู้เพียงนิตยสารอยู่ได้ด้วยหน้าโฆษณา  ลำพังยอดขายเพียงอย่างเดียวให้ประคองคนทำเดินโดยไม่กรีดเนื้อตัวเองก็ยากยิ่งนัก  หรือกลุ่มทุนในบ้านเมืองเราไม่นิยมสนับสนุนหนังสือดีดี  ไม่ต้องการให้คนรุ่นใหม่ได้มีมุมในการมองโลกที่ต่างจากคนรุ่นเก่า เพื่ออะไร...เพื่อให้ผู้คนในสังคมง่ายต่อการปกครองอย่างนั้นหรือ

                ขนาดสื่อนิตยสารที่ไม่ได้ใช้เงินลงทุนมากมายเท่าสื่อโทรทัศน์ยังหายใจลำบากในสภาวะที่นายทุนคือผู้กำหนดทิศทางความเป็นไปของตลาดหลักทรัพย์  รวมถึงกำหนดบางนโยบายให้สื่อเอื้อประโยชน์ตนอย่างถึงที่สุด  แล้วเรายังจะตั้งความหวังกับทีวีสาธารณะไทยพีบีเอสได้อีกหรือ...ฉันไม่แน่ใจ!            

                ชีวิตที่กลับคืนของนิตยสาร WAY จะเหมือนเดิมหรือเปลี่ยนแปลงอย่างไรตามทุนที่ได้มาเรายังไม่รู้  แต่ชื่อของอธิคม  คุณาวุฒิ  ที่เคยปลุกผี a day  weekly ให้ฟื้นขึ้นมาในภาพลักษณ์ Way  นั้น  คงไม่ทำให้คน(รอ)อ่านผิดหวังเท่าใดนัก โดยคาดว่าเราคงอ่านได้อย่างสุขใจไม่ใจหายใจคว่ำกับการหายหน้าไปเฉยๆ ในเส้นทาง

                เพียงแต่...บางทีฉันก็มีคำถามต่อข้อสงสัย ‘มีสิ่งใดในโลกด้วยหรือที่สูญเสียไปแล้วได้กลับคืนมาเหมือนเดิม!!!’