พิมพ์หน้านี้
|
พินิจดวง จำปาไหว ที่ปลายยอด เริงสายแดด โอบกอด ช่อดอกไหว ละและกิ่ง ก้านร่วงหล่น ไร้ซึ่งใบ คล้ายเอื้อมคว้า บางนัย ในโลกา . หลวงพระบาง ยามนี้ ช่างแสนเศร้า ยินยลเสียง ปวดร้าว แห่งผืนหญ้า เจ้าไขว่คว้าใดหนอ แม่ดอก ไม้งามตา เหม่อมองหา ใครหนา บนฟ้าไกล . ผะแผ่วพริ้ว พัดพรม ลมเมษา ร่วมขับขาน คีตา กลิ่นหวานไหว ระรินรัก ระรินรส ระรินใจ มิทันไร เจ้าปลิดคว้าง ร่างหล่นบนพื้นทราย . ก้มหน้าร่ำไห้ เยื้องย่าง ขึ้นพูสี ตรองจังหวะ ชีวี ที่รินไหล แม่จ๋า ลูกจากบ้าน มาแสนไกล เมื่อใดหนอ จักเสร็จสิ้น การงานอันนำพา . หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว นับรอยเท้า ยามย่าง ขึ้นภูผา กำหนดจิต คิดเพียงปัจเจ กเพลา ชีวิตน้อย ด้อยค่า ดั่งธุลี . สามร้อย ยี่สิบแปดรอยก้าว ที่นับได้ พาดวงใจ ขึ้นกราบ ธาตุจอมสี แสงพลบเริ่ม อาบไล้ ท้องนที เปลี่ยนวิถี ที่ทาง ใครบางคน
|
| ชิงช้าช่างคิดถึง๑ | ||
โปสการ์ดทำมือส่งไปชิงช้าความคิดถึง... |
||
|
View All |
||
| << | เมษายน 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | |||