หมุดหมายความรู้สึก : บ่ายหนึ่งของวันอันแสนวุ่นวาย  ฉันหลบเลี่ยงความวุ่นวายน่ารำคาญนั้นด้วยการนั่งเขียนโปสการ์ด  หากใจฉันก็ไม่อาจสงบ  แม้ฉันจะชอบปะทะความคิดกับใคร  หากสิ่งที่ฉันไม่ชอบที่สุดก็คือการปะทะทางความคิดกับคนซึ่งยืนยันในตนจนสุดโต่ง  เพราะไม่ว่าจะแสดงความเห็นยังไง  คนๆ นั้นก็ไม่มีทางรับฟัง  การสนทนาจากที่คิดว่าจะเปิดมุมความคิด  จึงบิดเบี้ยวด้วยมุ่งหวังแต่ยืนกรานว่าความคิดตนถูกต้อง 

เหมือนประชาธิปไตยที่ผู้คนในสังคมมองคนละใบ  มีไม่เหมือนกัน  และไม่คุยกัน เป็นเหตุให้ก่อเรื่องราวยืดเยื้ออันชวนหัวของคนบางกลุ่ม 

เหมือนวันนั้นที่กำลังจะกลับจากบ้านเพื่อนที่แม่ริม เชียงใหม่ ขณะที่ฉันมองเห็นความงามของเส้นแสงอันจัดจ้านดังถ้อยกวี  ในขณะเดียวกันฉันก็เห็นความทุกข์ยากของชาวนา  หากฝนยังตกไม่ลืมหูลืมตาเช่นวันที่กำลังเขียนบทกวีชิ้นนี้

สายฝนที่ตกลงมาสร้างความเย็นฉ่ำ  ไม่ได้ทำให้อุณหภูมิทางอารมณ์ของผู้คนในสังคมลดลงแต่อย่างใด  จากบทกวีชิ้นที่แล้ว...ที่ที่ดอกไม้บาน...การไม่เลือกข้าง  ทำให้ฉันถูกผลักไปมา  เมื่อฉันบอกเหตุผล  เขาก็ให้เหตุผลเช่นกันว่า  คนที่ไม่เลือกข้างในสังคมมีสองแบบคือหนึ่งพวกที่เลือกแต่ไม่กล้าแสดงตัว  และสองพวกที่ไม่สนใจอะไรแต่เลือกใช้คำพูดที่ฟังดูดี  นั่นเพราะพวกเขาเอาแต่ยืนมองในมุมของตนจนไม่รู้จัก...เปิดใจ...

ฉันจึงเลือกเขียนแทนการโต้เถียงด้านความคิดกับคนที่ยึดเอาตนเป็นหลักในการตัดสิน ในเมื่อดวงใจเขาบอดใบ้  เหตุผลมากมายเพียงใดก็ไม่ต่างอะไรกับความว่างเปล่า

หมายเหตุ : บันทึกไว้ในใจ,นสพ.กรุงเทพธุรกิจ วันอาทิตย์ที่ 28 กันยายน พ.ศ.2551

ขอบคุณก้อนหินนักสำรวจสำหรับความอยากฟังที่มาของบทกวี