เรื่องจริงจาก รร. อัญสัมชัญ

แล้วจะกลั้นน้ำตาไม่อยู่...  รักใดไหนเล่าเท่ารักแม่  ... วีรกรรมสุดยิ่งใหญ่ของแม่ที่ลูกทุกคนควรอ่าน

ตึกเซนต์หลุยมารี  แผนกประถม  ราวปี พ.ศ. 2539   

             เสียงโทรศัพท์ ดังขึ้น   ... มิสค่ะ  ... ช่วงพักเที่ยงจะมีผู้ปกครองมารอพบสองท่านที่หน้าห้องนะคะ โทรศัพท์แจ้งจากห้องประชาสัมพันธ์ ทำให้มิสอุไรพร  นาคะเสถียร  ครูประจำชั้น ป.4 รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เพราะจำได้ว่านัดหมายแค่คุณแม่ท่านเดียวเท่านั้นในวันนี้

             เอ... ใครละเนี่ย  จะมีเรื่องอะไรรึปล่าวนะ  เมื่อมาถึงห้อง  ครูสาวแทบยกมือรับไหว้จากสุภาพสตรีทั้งสองท่านไม่ทัน  หากแต่รูสึกแปลกใจที่เห็นคุณแม่ท่านหนึ่งยกมือไหว้แต่เพียงแขนข้างเดียว 

             อย่างไรก็ตาม    มิสได้เชิญคุณแม่ท่านแรกเข้าไปคุยก่อนตามลำดับการนัดหมาย  โดยเก็บงำความแปลกใจไว้  หลังจากคุยกับคุณแม่ท่านแรกเสร็จ  จึงได้เชิญคุณแม่อีกท่านเข้ามาคุยในห้องรับรอง

             ...  ภาพแรกที่ได้เห็นชัด ๆ ทำให้ครูสาวตกใจเล็กน้อย  แขนซ้ายของคุณแม่เป็นแขนเทียม  คุณแม่มาปรึกษาเรื่องการเรียนของลูก  เพราะไม่ได้มาในวันนัดพบผู้ปกครองประจำปี  เมื่อต้นปีที่ผ่านมา 

             ลูกเขาไม่อยากให้มา  เขาบอกว่าอายพื่อนที่แม่ใส่แขนเทียม  กลัวโดนเพื่อนล้อ  ว่า แม่แขนเดียว  แม่เป็นหุ่นยนต์หรอ  อะไรนี่นะคะ  เลยไม่ได้มา  น้ำเสียงคุณแม่แฝงแววเอ็นดูมากกว่าที่จะโกรธหรือไม่พอใจ

             มิสอุไรพร  ขออนุญาตซักถามเกี่ยวกับสาเหตุที่คุณแม่ต้องใส่แขนเทียม  เมื่อได้ทราบความจริง  ครูสาวตัดสินใจแน่วแน่ว่าต้องจัดการเรื่องที่ลูกไม่ยอมรับและไม่เข้าใจแม่  หากปล่อยเรื่องนี้ไป...  จะเป็นตราบาปอันหนักยิ่งติดตัวเด็กไปภายหน้า  ทั้งตัวลูกชายและคนที่ล้อเพื่อนที่ล้อเพื่อนด้วย

             ช่วงเย็นวันนั้นมีชั่วโมงลูกเสือแต่ฝนตกหนัก  มิสอุไรพร จึงได้โอกาสนำเรื่องนี้มาเล่าให้นักเรียนฟัง  เรื่องราวที่ว่านั้น  ความดังนี้...

             วันที่  21 สิงหาคม  2536 หลังวันแม่ไม่กี่วัน... ครอบครัวหนึ่งเดินทางไปเที่ยวนากุ้งที่จังหวัดสตูล ประกอบด้วย พ่อแม่และลูกชายอีกสามคน  พวกเขาเดินชมนากุ้งไปตามทางเดินซึ่งเป็นคัดดินเล็ก ๆ ท่ามกลางบรรยากาศสดชื่นของธรรมชาติ  โดยมีคุณพ่อเดินนำหน้ากับลูกชายคนโตสองคน  ส่วนคุณแม่เดินตามหลังกับลูกชายคนเล็ก 

             ทางเดินที่เป็นคันดินนั้นมีการแบ่งเป็นท้องร่องเพื่อติดตั้งระหัดวิดน้ำซึ่งมีใบพัดเหล็กสูงจากคันดินราว 25 ซม.  คุณพ่อและลูกชายคนโตสองคนข้ามท้องร่องแล้วเดินนำต่อไปข้างหน้า  ไม่มีใครฉุกคิดระวังถึงเหตุร้าย  แต่แล้วลุกชายคนเล็กกลับก้าวพลาดล้มลงไปในท้องร่อง  ขากางเกงเข้าไปติดกับร่องของระหัดวิดน้ำที่กำลังหมุนอยู่และฉุดขาของลูกทั้งสองข้างเข้าไปในใบพัดเหล็ก  ถ้าเป็นพวกคุณ คุณจะทำอย่างไร ...

             มิส  หยุดเรื่องไว้  เพื่อซักถาม  มองหน้านักเรียนทั้งห้องที่นั่งเงียบกริบ  หน้าซีด  โดยเฉพาะลูกชายของคุณแม่ท่านนั้น

             แต่นักเรียนรู้มั้ยว่า  คุณแม่ท่านตัดสินใจอย่างไร  คุณแม่ไม่ยอมเสียเวลาคิดอะไรเลยท่านรีบดึงตัวลูกเอาไว้  แล้วเอาแขนซ้ายที่ว่างอยู่เข้าไปขวางใบพัดไว้ก่อน...

             ใบพัดหมุนแขนของคุณแม่เข้าไป ...  คนงานที่เห็นเหตุการณ์จึงรีบปิดเครื่องแต่แรงเฉื่อยยังทำให้ใบพัดหมุนด้วยกำลังรง  ...  แรงเสียจนกระชากแขนซ้านคุณแม่  ขาดสะบั้นลง !

             คุณแม่กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทรมานแสนสาหัสสติสัมปชัญญะดับวูบลงในทันทีท้องร่องบริเวณนั้นแดงฉานไปด้วยเลือด ...  เลือดของแม่ ...

             ใบพัดเหล็กยังหมุนต่อไปอีกเล็กน้อยและบดเอาขาทั้งสองข้างของลูกชายคนเล็กจนกระดูกหัก  แต่ไม่ขาด  ไม่ขาดเพราะ...  เพราะแขนซ้ายของแม่ขาดแทน  .. ไม่ขาด เพราะแม้ไร้ซึ่งสติสัมปชัญญะ  มือขวาของแม่ยังยึดตัวลูกเอาไว้แน่น ... ไม่ยอมปล่อย ...

             คุณพ่อและลูกคนโตทั้งสองคนหันกลับมามองตามเสียงตะโกน เอะอะโวยวายของคนงาน  พร้อม ๆ กับเสียงกรีดร้องของคุณแม่  ภาพที่เห็นทำให้พวกเขาช๊อกแทบสิ้นสติ ...  คุณพ่อรีบกระโจนพรวดเดียวถึงตัวแม่และลูกน้อย ...

             แต่... มันสายเกินไปแล้ว  สิ่งเดียวที่ทำได้  คือ  รีบพาทั้งสองส่งโรงพยาบาลทันที  ผลการรักษา  คุณแม่ต้องใส่แขนเทียมแทนที่ขาดไป  ส่วนลูกชายคนเล็ก  ที่ขาหักต้องพักฟื้นนานราวสามเดือน  จึงสามารถเดินได้  เป็นปกติ

             มิสอุไรพร  กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้อง  แล้วถามว่า  นักเรียนคิดว่าคุณแม่ท่านนี้กล้าหาญไหมคะ  เด็ก ๆ พากันตอบเป็นเสียงเดียวกันพลางพยักหน้า  หลาย ๆ คนยังหน้าซีดเซียว เมื่อนึกถึงภาพเหตุการณ์ตามที่ครูเล่า 

             มิส  มองหน้าลูกชายของคุณแม่แล้วบอกว่า  ...  นักเรียนทราบไหมว่าคุณแม่ท่านนั้นเป็รียนคุณแนคุณแม่ของเพื่อนเราในห้องนี้เอง  ไหน ใครเป็นลูกของคุณแม่ท่านนั้น  ยืนขึ้นให้เพื่อนเห็นหน่อยสิ...  เด็กคนนั้นยืนขึ้น  ท่ามกลางเสียงปรบมือของเพื่อน ๆ ทั้งห้อง  "วันนี้เมื่อคุณกลับไปบ้าน  มิสฝากเรียนคุณแม่ด้วยว่า  พวกเราชื่นชมและยกย่องท่านมาก ๆ"

             มิสได้ทราบว่ามีหลาย ๆ คนไปล้อเลียนเพื่อน  ไหนคนไหนบ้างคะที่เคยล้อคุณแม่เขา  ถ้ามี เราลูกผู้ชายต้องกล้ารับค่ะ

             มีนักเรียน  3-4 คน  ยืนขึ้น  ใบหน้าของแต่ละคนรู้สึกสำนึกผิด  แล้วมิสก็ถามว่า   ดีมากนักเรียน  ตอนนี้คุณคงมีอะไรอยากจะพูดกับเพื่อนใช่มั๊ยคะ  

             เด็กชายกลุ่มนั้นเดินเข้าไปโอบกอดคอ แล้วกล่าวขอโทษเพื่อนด้วยความจริงใจ  ครูสาวน้ำตาคลอเบ้า  ยืนมองภาพนั้นด้วยความปลาบปลื้มใจ 

             ใครเล่า ...  จะเข้าใจความเจ็บช้ำ ขมขื่นในหัวใจเล็ก ๆ ของเด็กชายคนหนึ่ง  ที่ถูกเพื่อนล้อเลียนประสาเด็กไม่ทันคิด

             หากบัดนี้  ...  ความรักของแม่และน้ำใจของเพื่อน ๆ ได้สลายปมด้อยในใจของเขาไปจนสิ้น  เหลือเพียงความรักและความภาคภูมิใจในตัวคุณแม่เท่านั้น

             เมื่อหมดชั่วโมงเรียน  มิสได้เรียกลูกชายคุณแม่  เข้าไปคุยอีกครั้ง  "วันนี้เรามีอะไรในใจที่คิดว่าควรพูดกับคุณแม่ม้ยคะ"  เด็กคนนั้นนิ่งคิดไปชั่วครู่  ก่อนจะตอบเสียงสั่นปนสะอื้นว่า ....

             "ผม...  ผม จะไปขอโทษคุณแม่  แล้ว... บอกคุณแม่ว่า  ผมรักคุณแม่มากที่สุดในโลกเลยครับ"