เกิดขึ้นเมื่อปีที่แล้วนี่เองค่ะ ท่านใช้รถคันที่หนึ่ง ท่านอยากเปลี่ยนเป็นคันที่สอง ก็เลยตัดสินใจบอกขายคันแรก และเอาคันที่สองมาใช้ ต่อมามีคันที่สาม มาเสนอราคาที่ดีให้ เพราะพ่อของฉันค่อนข้างรู้จักคนเยอะค่ะ และขี้เกรงใจ พอมีคนมาเสนอคันที่สามให้ พ่อก็เลยสนใจ เพราะราคาถูกกว่า และคุณภาพรถยังพอใช้ได้ ก็เลยเลือกคันที่สาม และขายคันที่หนึ่ง และสองให้กับญาติ แต่ญาติยังไม่มารับรถไปไงคะ และที่จอดรถบ้านฉันก็ไม่เหมือนบ้านอื่นเค้าค่ะ คือเป็นแนวยาว แบบที่จะต้องจอดเรียงกันตามลำดับค่ะ ก็มีทั้งหมดสี่คัน ของคุณพ่อสาม ของฉันหนึ่งคัน

 เรื่องราวที่อดจะขำขำไม่ได้ก็คือ ตอนที่มีคนมาดูรถที่บ้านน่ะค่ะ มันดูเหมือนบ้านฉันเป็นเต้นท์รถชั่วคราว ยังไงยังงั้นเลยนะคะ อิอิ คนที่มาดูรถ ก็ถามว่า คันไหนหล่ะที่จะขายน่ะ แต่แปลกนะคะ เค้าเดินผ่านรถของฉันไปเลย สาเหตุก็เพราะว่า รถของฉันน่ะ มันมีรอยชนเยอะไปหน่อยน่ะค่ะ คงไม่มีใครสนใจ คนส่วนใหญ่ที่มาดูรถ ก็มักจะเดินผ่านเลยไป แล้วก็มีคนมาดูรถที่บ้านเราหลายรายเลยค่ะ ก่อนที่จะตัดสินใจขายให้กับญาติ และทุกครั้งที่มีคนมาดูรถ ฉันก็รู้สึกเหมือนบ้านฉันเป็นเตนท์เล็กๆ จริงๆ นะคะ

 เรื่องที่ขำดีอีกเรื่องก็คือ เวลาที่จะเอารถออกนะคะ มีอยู่วันหนึ่ง คุณพ่อเอารถคันที่สองไปล้างอัดฉีด เพื่อจะส่งมอบให้กับญาติ พอเอารถกลับมา มันก็จอดอยู่เป็นคันสุดท้ายเลยค่ะ แล้วคิดดูนะคะ ว่าบ้านเรามีรถจอดเรียงกันสี่คัน แล้วเราจะต้องขับเข้าออกทีละคัน ด้วยการที่มีคนขับเพียงแค่สองคน สลับคันเปลี่ยนขับเข้า ถอยออก สนุกสนานมากเลยหล่ะค่ะ เป็นแบบนั้นอยู่สามสีหนได้นะคะ สนุกมาก แต่ลำบากเล็กๆ ค่ะ

 ฉันมีเรื่องของพ่อมานินทา เอ๊ย พูดถึงได้บ่อยๆ เลยหล่ะค่ะ เรื่องราวของท่านน่ารักๆ นะคะ โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ

http://idream-city.blogspot.com/