เมื่อ 2-3 เดือนก่อน แถวบ้านมีระเบิดค่ะ

เป็นระเบิดที่วางไว้ใกล้ๆ เสาไฟฟ้า เสารับสัญญานโทรศัพท์ และ จุดจอดรถโดยสาร

เพื่อนๆ หลายๆ คน ถามดิฉันว่า ทำไมถึงยังอยู่แถวๆ นี้

อ้าว แล้วจะให้ไปไหนคะ ถึงแม้ตัวเองจะมีหนทางไป แต่คงทิ้งพ่อแม่ ญาติพี่น้อง และ ทิ้งบ้าน หรือ ถิ่นฐานที่ตัวเองเกิดมาไปไมได้หรอกค่ะ

 ในหมู่บ้านที่ดิฉันอยู่นั้น เป็นสังคมผสมผสานค่ะ มีทั้งโรงงานอุตสาหกรรม และ ชุมชนดั้งเดิม

ถ้าหากนับรุ่นตั้งแต่บรรพบุรุษย้ายมาตั้งถิ่นฐาน ดิฉันนับได้เป็นคนรุ่นใหม่ generation 3 หรือ 4 แล้ว

ผู้คนในหมู่บ้านที่ฉันอยู่ มีทั้งที่นับถือศาสนาอิสลาม และ พุทธ อยู่กันมายาวนาน และเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่

เพื่อนๆ อาจจะยังไ เข้าใจมากนัก อยากจะเล่าให้ฟังว่า ให้นึกถึงคุณแม่ของดิฉัน วัยหกสิบกว่าๆ เช้าไปวัด ตกบ่าย มีเพื่อนวัยเดียวกันที่เป็นอิสลามมาหาที่บ้าน และเอาขนมนมเนยมาฝาก ยิ่งเทศกาลทำบุญของศาสนาใดศาสนาหนึ่งแล้วล่ะก็ จะเห็นคนในหมู่บ้านไปมาหาสู่ เยี่ยมเยียนและมีของฝากติดไม้ติดมือ

ดิฉันไม่แน่ใจว่า สังคมอย่างที่พูดถึงนี้ จะมี และ ดำรงอยู่ไปอีกนานไหม

ทั้งที่ในใจ ไม่เคยคิดว่า เรื่องที่เกิดขึ้นในภาคใต้เป็นเรื่องของศาสนาเลย

แต่เป็นเรื่องของคนที่มีจิตใจที่โหดร้าย มุ่งเห็นแต่ในทางเสื่อมดับ ทำลายล้าง

เราจะทำอย่างไรกับคนเหล่านั้นดี

ดิฉันได้แต่ภาวนา เพราะทำอะไรไปไม่ได้มากไปกว่า ส่งใจ เอาใจช่วยคนที่อยู่พื้นที่เสี่ยงเหล่านั้น

ขอให้รอดปลอดภัยค่ะ