11 กพ 2551

เมื่อถึงเดือนกุมภาพันธ์ทีไร คนส่วนใหญ่ก็ให้ความสำคัญ กับวัน วันหนึ่ง นั่นคือ วันวาเลนไทน์ สำหรับฉันแล้ว เดือนนี้ เป็นเดือนที่มีความสำคัญมากๆ เพราะว่ามันเป็นเดือนเกิดของฉัน สามี และ ผู้หญิงอีกคนหนึ่ง

อ่านมาถึงตรงนี้ คุณผู้อ่านอย่านึกไปถึง ผู้หญิงอีกคน หรือ มือที่สาม อะไรนั่นนะคะ คิดไกลเรื่องไปหน่อยค่ะ  ^_^

เธอ คือ เพื่อนสนิทของฉันเองค่ะ ชื่อ เปิ้น ใช่แล้วค่ะ สะกดด้วย น หนู เธอบอกอย่างนั้น เพราะมันเป็นภาษาเหนือ จึงใช้ น หนู ไม่ใช่ แอปเปิ้ล ที่เป็น ล ลิง

สาวเปิ้น ที่มักบอกใครๆ ว่าเธอเป็นสาวเหนือ แต่ผิวไม่ขาวอย่างจาวเหนือนะคะ เธอออกมาทางใต้ เหมาะกับฉันมาก เพราะฉันก็เป็น ซ่าวต้าย (สาวใต้)

เปิ้น เป็นเพื่อน สมัยมหาลัย ค่ะ ในกลุ่มเรามีด้วยกันหลายคน แต่เพื่อนที่สนิทที่สุดของฉัน คือ เปิ้น

หลายๆ คน บอกว่า เอ๊ย ทอม ดี้ หรือเปล่า เพราะเห็นเราสองคนไม่มีแฟนซะที หอบหิ้วกันมาจนปีสาม เปิ้น หนีไปมีแฟนก่อน

แต่ก็ไม่วายค่ะ เธอไปไหนมาไหน หนีบฉันไปด้วยเสมอ เพราะว่า เราสนิทกันมากไงคะ ดังนั้นเวลาไปไหน เราก็ไปกันสามคนค่ะ

อ่ะ อย่าๆ อย่าได้คิดเรื่อง มือที่สาม เท้าที่สามเด็ดขาดค่ะ

มันไม่ได้เกี่ยวกันเลย

ซักนิดเดียว

อารมณ์ตอนแรก ที่เขียน post นี้ ฉันค่อนข้างเศร้าซึมนะคะ เพราะถึงเวลาจะผ่านไปนานหลายปี ทุกๆ ครั้งที่คิดถึงเธอ เพื่อนฉันคนนี้ ก็อารมณ์นี้เสมอ คือ คิดถึง และ อยากให้เปิ้นกลับมาอยู่ตรงนี้ กลับมาเห็นฉัน อย่างที่ฉันเป็น

ฉัน คนที่เธอเคยห่วงใย ดูแล มาตลอดสมัยเรียน เพราะฉันอ่อนแอ ขี้ยอมแพ้ และขี้โรคด้วย

วันนี้เธอจะรู้หรือเปล่า ว่าฉันมีคนที่ดีมาคอยปกป้องดูแล ฉันมีลูกสาวที่น่ารัก ซึ่งถ้าเธอยังอยู่ เธอจะต้องรักยัยหนูของฉันมากแน่ๆ และที่สำคัญ ฉันว่าเธอไม่น่าจะมีลูกที่น่ารักอย่างลูกสาวฉันแน่ ฮ่ะๆๆๆ

เพราะว่า ฉันสวยกว่าเธอไง

(ตอนนี้ ซึมเศร้า ทำไมตอนนี้ เฮอาได้ อิอิ)

กลับมาเล่าเรื่องของเธอต่อนะคะ เปิ้นประสบอุบัติเหตุค่ะ เธอจากฉันไปนับจนถึงวันนี้ ก็สิบสามปี วันเวลามันเร็วมากๆ เลยนะเปิ้น

จนถึงวันนี้ เธอจะรู้หรือเปล่า ว่าฉันทำฝันของเราเรื่องหนึ่ง สำเร็จลงได้ ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน ฉันอยากจะบอกเธอว่า ฉันคิดถึงเธอเสมอนะ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในเดือนกุมภาพันธ์

เดือนที่มีวันเกิดเธอ วันเกิดฉัน และ วันวาเลนไทน์ของเรา ^_^