ลูกค้า   :  “บังเอาถั่วลิสงกับถั่วเหลืองรวมกัน 5 บาท เอาถั่วเหลืองเยอะๆนะ”

อาบัง   :  “ใส่ผักกับพริกมั๊ย”

ลูกค้า   :  “ไม่ใส่”

ฉันเชื่อว่าคงไม่มีใครในมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทาไม่เคยเห็นอาบังแบกโต๊ะเดินขายถั่วรอบๆมหาวิทยาลัยของเรา ในโต๊ะที่เขาแบกถั่วมาขายนั้นมีทั้งถั่วเหลือง ถั่วลิสงทอด ถั่วลันเตา ถั่วปากอ้า ถั่วกรอบแก้ว ที่จะเอากี่บาทอาบังก็สามารถตักให้ได้และโรตีสายไหม อันละบาทเท่านั้น

ดายู คือชื่อของอาบังขายถั่วคนนั้น เขามาเมืองไทยตั้งแต่อายุ 29 ปี ตอนนี้เขาอายุ 36 ปี  อยู่เมืองไทยมาได้ 7 ปีแล้ว มาเมืองไทยกับเพื่อนที่เป็นยามอยู่ที่โรงเรียนเซนต์คา เบรียล ส่วนบ้านของดายูนั้นอยู่แถวๆศรีย่าน ดายูมักจะนั่งขายถั่วอยู่หน้าโรงอาหารใหญ่ และตอนเย็นๆฉันก็จะเห็นดายูตั้งโต๊ะอยู่ใต้ร่มไม้ใกลกับโรงยิม

ตัวดายูเองเรียนจบม.4 ที่อินเดีย เกิดที่เมืองบูราปูรา อยู่ใกล้ๆกับนิวเดลี ตอนนี้เขาแต่งงานมาได้ 15 ปีแล้ว มีลูก 2 คน คนแรกอายุ 12 ขวบ อีกคนนึง 6 ขวบ เมียอยู่บ้านเฉยๆ อยู่เลี้ยงลูก ไม่ได้ทำงาน  สิ้นเดือนนี้ก็จะกลับไปเยี่ยมครอบครัวที่อินเดียแล้ว

การขายถั่วเป็นอาชีพแรกและเป็นสิ่งเดียวที่ดายูทำเมื่อมาอยู่เมืองไทย เขาบอกว่า ที่ต้องขายถัวนั้นเพราะไม่มีงานทำ  คนอินเดียรับจ้างไม่ได้ ไม่มีใครรับ เรียนไม่เก่งก็ต้องมาขายถั่ว ขายโรตี เมื่อถามถึงรายได้ ดายูก็บอกว่า ขายถั่วกับโรตีที่สวนสุนันทาก็ขายพออยู่ได้ เขาจะเดินขายอยู่ที่นี่ที่เดียว พอขายได้เงินก็ส่งไปให้เมียที่อินเดีย

ฉันถามเขาว่าที่เมืองไทยกับที่อินเดียที่ไหนดีกว่ากัน เขาบอกว่าที่เมืองไทยดีกว่า เพราะทุกอย่างที่เมืองไทยดี อยู่แล้วสบายตัว สบายใจ แต่ก็อยากกลับไปที่อินเดีย ถ้ากลับไปแล้วก็อยากอยู่บ้านเฉยๆ หรือไม่ก็กลับไปทำนาที่ต่างจังหวัดของอินเดีย

เมื่อถามถึงสถานที่ท่องเที่ยวของอินเดีย ดายูก็บอกว่า ที่อินเดียมีที่เที่ยวเยอะ โดยเฉพาะวัด คนอินเดียไม่ว่าจะเป็นที่นิวเดลี กุสินารา ปัญจาบ หรือเมืองอื่นๆก็นับถือศาสนาพุทธกัน วัดก็เยอะ ศาสนาฮินดูกับศาสนาพุทธเหมือนกัน เวลาจะไปวัดเขาก็ไปวัดที่บางลำพู แต่ก็สามารถเข้าวัดไทยได้ ในตอนเช้าเขาก็ทำบุญ ซื้อดอกไม้ไหว้พระที่สวน สุนันทา เหมือนๆกับคนไทย 

การปฏิบัติตนของพระที่อินเดียก็ปฏิบัติเหมือนพระไทย เช่น การแต่งกาย การสวดมนต์ หลังเที่ยงก็ห้ามฉันอาหาร แต่พระและคนอินเดียไม่กินเนื้อวัว จะกินเนื้อปลา หมู  ไก่ แต่ตัวดายูเองไม่กินทั้งเนื้อวัว เนื้อหมู กินแต่เนื้อไก่ ปลา ที่จริงแล้วในศาสนาพุทธของเขา ถ้ากินเนื้อจะถือว่าบาป แต่ศาสนาพุทธที่เมืองไทยนั้นกินเนื้อวัว เนื้อหมูได้ ถึงแม้ว่าจะมีพระพุทธเจ้าองค์เดียวกัน และประเพณีที่อินเดียก็เหมือนกับไทยมาก สงกรานต์ ลอยกระทง ที่อินเดียมีหมดทุกอย่าง

ส่วนศาสนาอื่นๆ เช่น ศาสนาคริสต์ที่ประเทศอินเดียก็จะมีคนนับถือแค่นิดหน่อย ไม่มากเท่าพุทธหรือฮินดู ดายูบอกกับฉันว่า คนที่นับถือคริสต์ส่วนมากจะเป็นคนรวย มีเงินบริจาคเยอะ เหมือนกันกับที่โรงเรียนเซนต์คาเบรียล ที่จะเป็นโรงเรียนคนรวย เพราะเป็นโรงเรียนคริสต์

            ส่วนในเรื่องของอาหารการกินที่เมืองไทย ดายูก็สามารถทานอาหารไทยได้ ทานได้หมดทุกอย่าง ยกเว้นเนื้อวัวกับเนื้อหมู อยู่ที่บ้านชอบทำโรตีทานเอง แต่เป็นโรตีที่ทำจากแป้งคนละแบบของไทย โรตีอินเดียใช้แป้งสาลีอินเดียทำ นวดแล้วนำไปทอด  ที่ประเทศอินเดีย คนอินเดียจะกินโรตีแทนข้าว กินกับผัก แกงเผ็ด หรือกับข้าวอย่างอื่นได้เกือบทุกอย่าง

ดายูเล่าเรื่องเกี่ยวกับการกินโรตีของอินเดียต่อไปว่า โรตีที่อินเดียจะไม่เหมือนกับที่ไทยนะ คนอินเดียจะไม่กินโรตีหวาน ไม่ใส่นมกับน้ำตาล แป้งก็จะไม่หวาน อาหารทุกอย่างที่อินเดียจะไม่หวาน เพราะคนอินเดียไม่ชอบกินรสหวาน ชอบกินแกงเผ็ด และคนอินเดียจะชอบกินโรตีมากกว่ากินข้าว กินโรตีแล้วแข็งแรง  ไม่ชอบกินข้าว

ส่วนอาหารอีกอย่างหนึ่งซึ่งดูเหมือนเป็นชนิดเดียวกันกับโรตีก็คือมะตะบะ ดายูบอกว่า มะตะบะจะไม่รวมกับโรตี มันเป็นอาหารคนละชนิดกัน เพราะทำมาจากแป้งคนละอย่าง ใช้วิธีการนวดเหมือนกัน กินเป็นอาหารหลัก จะไม่ถือเป็นขนมหรือของว่าง อาหารที่ไทยกับอินเดียเหมือนกัน แกงก็เมือนกัน ดายูจึงกินอาหารไทยได้ไม่มีปัญหา

เพื่อนที่เป็นชาวอินเดียของดายูที่อยู่เมืองไทย ดายูบอกว่ามีไม่มาก แต่ระหว่างที่ฉันคุยกับดายูนั้นเพื่อนชาวอินเดีย ที่ขายหนังสือพิมพ์อยู่ในสวนสุนันทาก็ได้ขี่จักรยานผ่านมา ดายูเลยเรียกและเดินเข้าไปคุยเป็นภาษาอินเดียกับเขา ฉันจึงได้ถามเขาต่อไปว่าที่อินเดียเขาใช้ภาษาอาะไร ดายูก็บอกว่า ใช้ภาษาอินเดียกับอังกฤษ เด็กๆที่อินเดียไม่ต้องเรียนภาษาอังกฤษก็พูดภาษาอังกฤษได้ เพราะเหมือนเป็นภาษาที่สองของอินเดียอยู่แล้ว จึงไม่ต้องเรียน

ฉันนั่งคุยกับดายูตรงใกล้สะพานข้ามสระน้ำตรงใกล้ๆตึกโรงยิม ที่ตรงนี้ตอนเย็นๆ ฉันมักจะเห็นดายูนั่งคุยกับยามของสวนสุนันทา ฉันจึงลองถามดายูว่าเขามีเพื่อนคนไทยบ้างหรือเปล่า ดายูตอบด้วยท่าทางดีใจว่า มีสิ เพื่อนคนไทยมีเยอะ คนไทยนิสัยดี ใจดี ผู้ชายก็ใจดี ผู้หญิงก็ใจดี คนอินเดียชอบมาเมืองไทย ผู้หญิงไทยกับอินเดียสวย ตัวจะสูงๆ ส่วนผู้หญิงจีนจะตัวเล็ก แต่ถ้าจะแต่งงานกับผู้หญิงไทย ดายูบอกว่าไม่ได้ ถ้าผู้ชายไม่มีเงิน ผู้หญิงจะไม่เอา ไม่แต่งงานด้วย เขาจึงเห็นว่าเมืองไทยแปลกตรงที่ผู้ชายต้องเอาเงินไปขอผู้หญิงมาแต่งงาน ไม่เหมือนที่อินเดีย อินเดียไม่ทำ ผู้หญิงจะต้องเอาเงินมาแต่งงานกับผู้ชาย ผู้ชายไม่เสียเงิน

คำถามสุดท้ายก่อนที่ดายูจะบอกฉันว่าทำไมถามเยอะจัง พอแล้ว เขาพูดไม่เก่ง ฉันจึงต้องถามดายูไปว่า ขายถั่วที่นี่ทุกวันหรือเปล่า ดายูก็ตอบด้วยรอยยิ้มว่าไม่แน่นอน แต่ขายไม่ทุกวัน ฉันจึงขอบคุณดายูที่สละเวลาเพื่อมาคุยกับฉัน ฉันเดินจากไปพร้อมกับถั่วเหลืองผสมกับถั่วปากอ้า 10 บาทจากร้านถั่วยูดา ไปแบ่งกินกับเพื่อนๆที่รออยู่ที่ห้องตัดต่อ