12/08/50   วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่พวกเราชาวเจอาร์ จะได้อยู่ด้วยกันที่บ้านไร่ ริมแคว กาญจนบุรี วันี้เราต้องตื่นแต่เช้าหน่อย เพราะว่าเขานัดให้เราลงไปกัน 7.30 น. ไม่รู้จะเช้าไปไหน แต่รู้สึกว่าจะมีคนที่ยังไม่ได้นอนมาเคาะห้องตั้งแต่ 6.00 น. เพื่อขอมาอาศัยหลับนอนที่ห้อง 233 ของเรา นั่นคือ ปริ้นซ์ และ โดนัท นั่นเอง ตอนแรกตกใจนึกว่าทำไมตื่นเช้ากันจังวะ แต่ไม่ใช่ ที่แท้ยังไม่ได้นอนกัน หน้าตานี่งัวเงียมาเชียว เราเพิ่งตื่นแต่มันเพิ่งนอน เก่งมาก เพราะยอมรับว่าเมื่อคืนกูไม่ไหวแล้ว อยากนอนสุดๆ เหนื่อยมาก แต่พวกมันอยู่กันได้ไงวะ ร้องเพลง คุยกันทั้งคืน

     แต่ถึงแม้ว่าจะนัด 7.30 น. เพื่อไปทานข้าวแต่เราก็ลงไป8.00 น.อยู่ดี เพราะแต่งตัวอยู่ ไอ้โดนัทก็ปลุกแล้วไม่ตื่นซะที แถมพอตื่นแล้วเสือกไปนอนต่อที่ห้องตัวเองอีก (เอากะมันสิ) ไม่ใช่นอนต่อธรรมดานะ แต่ต่อแบบยาวเลยเพื่อน

       นสพ.กลุ่มอื่น (ไม่ได้รางวัล)      

        ช่วงเช้าเขาให้ออกไปพรีเซ้นต์ว่านสพ.ของตัวเองเป็นยังไง มีข่าวอะไรบ้าง กลุ่มเราได้ออกเป็นกลุ่มที่ 2 พอเราพรีเซ้นต์เสร็จเขาก็จะคอมเม้นต์ให้ ตอนแรกบอกมีข้อผิดพลาด 3-4 ข้อ แต่เอาจริงๆล่อไป 7 ข้อ คือ

1.เรื่องการ์ตูน ลงเนื้อหาคลาดเคลื่อน น็อควาดเรื่องแจกจตุคามก่อนวันไปลงประชามติ แต่เกิดมีข้อผิดนิดหน่อย (แต่จำไม่ได้แล้ว เพราะมันคาดเคลื่อนจริง แต่นึกไม่ออก เพราะมันละเอียดลึกซึ้งมาก ใครนึกออกช่วยบอกที)

2.ลืมเขียน Caption ใต้ภาพ อันนี้เราลืมจริง แต่น็อคไม่ลืม เรารีบไปหน่อย เวลาไม่พอด้วย เลยต้องรีบส่ง

3.Style Book ไม่ตรงกัน เพราะมีหน้านึงใครไม่รู้เสือกเขียนว่า อ่านต่อหน้าหนึ่ง ไม่รู้อะไรเลยว่าเพื่อนๆไม่ได้เขียนกันอย่างนั้น เขาเขียน อ่านต่อหน้า 1 กันย่ะเอามาจากไหนวะ กะว่าจะไม่ผิดแล้วนะ แต่ที่จริงๆเราก็ไม่ได้ตรวจทานด้วยแหละ เวลาหมดซะก่อน

4.เราเลือกข่าว lead (ข่าวใหญ่สุด) ผิด ที่จริงน่าจะเอาข่าวน้ำ-ไฟ เข้าไม่ถึงชุมชนขึ้นใหญ่ แต่เราดันเอาราคาผลไม้ในจังหวัดตกต่ำ ขึ้นเป็นข่าวใหญ่สุด

5.ข่าวน้อยไปค่ะ (อันนี้ขอเถียงว่าไม่จริง) เพราะถึงข่าวหน้า 1 เราจะน้อย มีแค่ 4 ข่าวเท่านั้น แต่เราก็มีข่าวสั้นในเล่มนะ แล้วอีกอย่างกลุ่มอื่นน้อยกว่าเราอีก แต่อาจารย์บอกว่าน้อยที่สุดถ้าเทียบกับ 9 กลุ่มที่เหลือ ไม่ยอมรับเว้ย

6.ลงข่าวต่อผิดหน้า บอกหน้าให้อ่านข่าวต่อผิดนั่นเอง อันนี้คนเขียนก็ไม่ได้ดูซะเลยว่าเขาเอาข่าวต่อลงหน้า 3 ทั้งหมด ไม่รู้ว่าได้ฟังที่เราบอกตอนแรกรึเปล่า (สันนิษฐานว่าน่าจะเป็นคนเดียวกันกับ อ่านต่อหน้าหนึ่ง)

7.สกู๊ปหน้า 1 ควรมีเนื้อหามากกว่านี้ อันนี้เราทำเอง แต่เราอธิบายได้นะ ว่ามันไม่น้อย เพราะเราเขียนจนมือเมื่อยเลย แล้วเนื้อที่ที่มีอยู่ไม่ใช่ว่าจะน้อยๆเลย ให้ทำขนาดเดียวกับไทยรัฐ เดลินิวส์ ใหญ่มาก ตอนแรกนึกว่าให้ทำแบบแทบลอยด์ เล่นอันบะเร่อ (อย่างนี้เขาเรียนกว่าแถ ป่าววะ)

       หมดละ เป็นไงเยอะมั้ยล่ะ เม้นต์ทีเสียเซลฟ์เลย

       แต่ถึงจะโดนเยอะยังไง ก็ได้ตั้งที่ 3 แน่ะ (ที่3มี3รางวัล) แต่ก็ยังเอาชนะอีก 5 กลุ่มที่ไม่ได้รางวัลมาได้ อิอิ แอบดีใจเล็กๆ ส่วนที่ 1ก็คือกลุ่มนก-อ้อม โดยมีไอ้ขี้เมาเป็นหัวหน้าแก๊งค์ เมาแล้วพูดมากๆๆๆๆ ไม่รู้ใครส่งไมค์ให้ตอนถ่ายรูป พูดอยู่ได้ จนต้องทำหน้าเซ็งถ่ายรูป ที่ 2 ได้แก่ กลุ่มหน่อง อันนี้ข่าวเยอะและลึกดีจริงๆ แต่จัดหน้าไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ แถมโฆษณายังเจ๋งอีกต่างหาก เป็นแบบป็อป อัพ ซะด้วย เห็นแล้วโครตฮา

      แอบแปลกใจเล็กน้อยที่กลุ่มเล็กไม่ได้ เพราะจัดหน้าสวยดี มีความพยายาม อีกกลุ่มนึงที่ดูไว้ก็ไม่ได้ (กลุ่มไหนนึกไม่ออกแล้ว)

                                                                   ถ่ายรูปร่วมกันก่อนกลับ    

  ตอนกลับก็ได้แวะที่วัดบ้านเก่า เพื่อไปทำสังฆทานเนื่องในวันแม่ เราเป็นตัวแทนห้องเจอาร์ ปกติ เป็นคนไปถวายสังฆทาน ร่วมกับหัวหน้าห้องสมทบอีก 2 คน ก็อิ่มบุญไปตามๆกัน แต่ขอบอกว่าวัดนี้หมาเยอะมาก ดุด้วย ตอนเราเข้าไปทำข่าวนะ เห่าไล่ใหญ่เลย แต่อย่านึกว่าไม่กลัวนะ เราเข้าไปได้แค่ครึ่งทางก็จอดแล้ว เลี้ยวกลับเลย แพ้หมา

                                                                    ไร่ริมทางกับเพื่อนในกลุ่ม

  ตอนนี้เซ็งสุด   พอออกรถไปได้ซักพักนึง รถก็เสียอีก แล้วเสียอย่างใหญ่ด้วยนะ เพราะหม้อน้ำดันแตกซะงั้น ใบพัดมันแตกกระเด็นไปโดนหม้อน้ำรูใหญ่เลย เราเลยต้องหยุดรถกันพักใหญ่ (มากด้วย) ตรงข้างทางที่รถเสีย ก็จะเป็นไร่ข้าวโพดกับไร่อ้อย อากาศร้อนมากๆด้วย ไม่มีที่กำบังแดดเลย มีแต่ต้นไม่ 2 ต่นขึ้นอยู่ แต่เราก็หลบได้ไม่นานนัก เพราะมดกัดอีก คันไปหมดทั้งตัว แต่แปลกที่โดนกัดอยู่คนเดียว คนอื่นอยู่กันเยอะแยะไม่โดน เฮ่อ สาวหวานก็เงี้ย มดยังตอมเลย แถมฝากรอยแผลให้อีก แล้วพอจะไปถ่ายรูปก็โดนกีดกันซะงั้น เชอะไม่เป็นไรไม่ถ่ายก็ได้ แต่จำไว้นะแก๊งค์นางมาร (เจ้าหญิง) 

                                                          แก๊งค์นี้ไม่ยอมให้คนอื่นเข้าไปถ่ายรูปด้วย(จำไว้)       

                                                               ได้ถ่ายซักที

                                                                 ระหว่างรอรถมารับ            

 เรารออยู่ข้างทางกันเกือบๆจะหนึ่งชั่วโมง รถอีกคันที่ไปกาอนหน้านี้ก็ย้อนกลับมารับเรา เพื่อไปทานข้าวกลางวันที่สะพานข้ามแม่น้ำแคว แต่รถก็ยังไม่สามารถซ่อมเสร็จได้ พอเราทานข้าวกันเรียบร้อยรถที่เสียก็มารับเรา เพื่อให้ไปเปลี่ยนรถที่ร้านรจนา ขับไปก็ต้องหยุดเติมน้ำไป ร้อนก็ร้อน ทรมานสุดยอด พอไปถึงที่ร้านรจนาก็ไปขึ้นรถคันใหม่ ปรากฏว่าที่นั่งดันไม่พออีก แล้วทำไมเรากับเบ๊นซ์จะต้องเป็นคนที่ไม่มีที่นั่งด้วยล่ะ ไม่มีใครคิดจะจองที่ให้เลย แถมมีคนมาจองที่ที่ควรจะเป็นของเราไปก่อนอีก อันนี้เลยเซ็งกว่ารถเสีย แต่ก็ไม่เป้นไร ไปนั่งกับสาก็ได้ แต่เบ๊นซ์ล่ะจะนั่งตรงไหน ก็เลยขอที่ข้างๆเล็กให้เบ๊นซ์ แต่ที่ก็ดันไม่ว่างอีก เพราะต้องให้พงษ์นั่ง พอเบ๊นซ์ขึ้นมาก็มีที่พอดี (คือที่เดิม) ตอนนั้นเรานั่งกะสา แต่พอเอนเบาะลง ก็มีคนบอกว่าปริ้นซ์มันอึดอัด ก็เลยต้องเอาเบาะปรับเหมือนเดิม แต่รู้มั้ยว่าตอนนั้นโครตโกรธเลย เพราะกูก็อึดอัดเหมือนกัน อารมณ์เสียอยู่แล้วด้วย เซ็ง ซวย ทุกอย่างตกอยู่ที่นี่คนเดียว เลยนอนหลับไปเลยดีกว่า แต่ก็ยังนอนไม่ได้อยู่ดี เพราะมันนั่งเบาะตรงๆแล้วมันปวดคอ ปวดหลัง ตอนอยู่ที่เดิมไม่เห็นมีใครห้ามเอาเบาะลง ไม่มีใครอึดอัดเพราะเรา ก็เลยย้ายที่ดีกว่า ขอติ๊กย้าย ติ๊กก็ใจดีให้ย้ายด้วย  ไปนั่งกับเบ๊นซ์ ซึ่งเป็นที่เดิม ก็เลยสงบสติอารมณ์ได้นิดหน่อย จากนั้นก็หลับยาวเลย

             พอรถขับไปได้ถึงราชบุรีมั้ง ก็โดนตำรวจเรียกอีก ข้อหามีคนเล่นไพ่ข้างล่าง ก็เลยโดนตักเตือนไปตามระเบียบ ดีนะที่เขาไม่เอาเรื่อง ไม่งั้นติดโปรแน่ พอรถขับไปถึงที่ไหนไม่รู้แต่รู้ว่าใกล้ถึงพุทธมณฑลก็ถูกตำรวจเรียกอีก บอกว่าขับรถผิดเลน เอาเข้าไปตำรวจไทย รู้มั้ยว่าโดนมาตลอดทางแล้ว ตั้งด่านกันจริง (เป็นความคิดตอนนั้น แต่ก็รู้ว่าเขาทำตรามหน้าที่)

            ประมาณ 19.45 น. เราก็ถึงที่หมายจนได้คือ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา ของเรานั่นเอง กว่าจะถึงได้เล่นเอาเซ็งไปหลายรอบ คราวนี้ก็แยกย้ายกันกลับบ้าน อย่างสวัสดิภาพ เราถึงปากน้ำประมาณ 3 ทุ่ม

*+*+*ก่อนการเดินทางตลอดจนเดินทางทริปนี้ถึงจะเหนื่อย หรือมีเรื่องต้องขัดเคืองใจกันหลายครั้งอยู่ แต่ทุกคนก็อดทนและพยายามทำมันให้ดีที่สุด จนออกมาเป็นค่ายอย่างที่ทุกคนฝันและตั้งใจทำ จนได้ เราอยากบอกเพื่อนๆทุกคนว่า ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันมาตั้งเกือบ 4 ปี เราต้องทำงานร่วมกัน ไปกินข้าว ทำกิจกรรม ไปเที่ยว ด้วยกัน อยู่ด้วยกันอย่างนี้มาตลอด แต่วันนึงพวกเรากต้องจากกันอยู่ดี ก็อยากให้เก็บช่วงเวลาที่ดีและมีความสุขอย่างนี้ไปตลอดไม่ว่าใครจะเคยทำให้เราไม่พอใจ ก็ขอให้ให้อภัยเขาเถอะ เพราะเขาอาจจะไม่ได้ตั้งใจทำให้เราคิดไปอย่างนั้นก็ได้ เห็นกับความเป็นเพื่อนที่เรามีให้กันมาเกือบตลอด 4 ปี นะ

 *+*+*ขอบคุณที่เหนื่อยด้วยกันมาตลอด*+*+*