พิมพ์หน้านี้
|
วันฟ้าครึ้มอีกวัน บรรยากาศแบบนี้...น่านอน แต่เมื่อนอนไม่ได้ ก็กลายเป็นว่าขี้เกียจทำงาน แอบอู้งานนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ................โน่น...ยายแก้วตาเดินไปนอนแล้ว.................. ความคิดคนเราเดินทางได้ไวกว่าแสง ไม่ทันไร...อาจจะเตลิดไกล พระท่านถึงว่า...ให้ตั้งสติไว้ ความคิดเตลิดไปไกล คิด...ทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมา สิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตของฉัน อืม....................ยิ้ม............................. มีหลายสีเหมือนกันนะ หากเอามารวมๆ กันแล้ว....................ตอนนี้คงเป็นสีเทา รัก.......................ถูกรัก ปฏิเสธ..........................ถูกปฏิเสธ เสียใจ...............................ทำให้คนอื่นเสียใจ ...........................................................................ฯลฯ ฉันคิดว่าคนเรามีโอกาสที่จะได้เรียนรู้ สัมผัสกับทุกความรู้สึก.........และทุกสถานการณ์ นั่นเพื่ออะไร เพื่อให้เราได้เข้าใจคนที่อยู่ในสถานการณ์ที่แตกต่างกับเราตอนนี้หรือ? ในขณะที่ร้องไห้ฟูมฟาย.........เฝ้าโทษใครบางคนที่ทำให้เสียใจ จะคิดถึงความรู้สึกตอนที่เราเป็นคนเอ่ยปากปฏิเสธหรือไม่ ..........กว่าจะตัดสินใจพูดในสิ่งที่รู้ว่า...ต้องทำให้ผู้รับฟังเสียใจมากแค่ไหน...ยากนะ แล้วทำไมเวลาที่เป็นฝ่ายถูกปฏิเสธ...กลับหลงลืม...ไม่คิดว่าอีกฝ่ายก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน เพราะอะไร??? สันดานความเห็นแก่ตัวของคน??? ฉันยิ้มกับตัวเองอีกครั้ง ยิ้ม... ให้กำลังใจ หัวเราะเยาะ หรือสมเพช ในบางขณะ...ที่จิตเตลิด ...รอยยิ้มของใบไม้...
|