พิมพ์หน้านี้
|
ฉันเป็นคนที่ชอบเข้าร้านหนังสือ และใช้ชีวิตอยู่ในนั้นได้เป็นเวลานาน การเลือกซื้อหนังสือ...ก็จะแตกต่างกันไปตามสถานการณ์ ซื้อจากการได้ฟังคำบอกเล่า ซื้อจากการได้หาข้อมูลมาก่อน ซื้อจากการพิจารณาเรื่องและคำแนะนำหลังปก แต่เมื่อหลายเดือนก่อน...ฉันมีโอกาสได้รู้จักกับหนังสือเล่มหนึ่ง ที่ใครๆ อาจจะรู้จักและเป็นเพื่อนกับตัวเอกในหนังสือเล่มนั้นแล้ว ฉันอาจจะเชย หรือ...อาจเป็นความบังเอิญที่ไม่เคยเห็นหนังสือเล่มนี้ผ่านสายตามาก่อน และ...ฉันซื้อหนังสือเล่มนี้มาเพราะ...สีสันของปกหนังสือ โดยไม่ได้ดูเลยว่าหนังสือที่หยิบมานั้น...มันเป็นเล่มที่ 4 แค่สีปกอย่างเดียว...ทำให้ฉันถูกชะตาจนหยิบมันขึ้นมา นั่นเป็นครั้งแรก...ที่ฉันได้รู้จักกับ "หัวแตงโม" ![]() **ภาพหนังสือ "หัวแตงโม" ซีกที่ 4 จากอินเตอร์เน็ต** ฉันอ่าน "หัวแตงโม" จนจบ...โดยไม่วาง ความรู้สึกหลังจากอ่านจบ คือ...แปลกใจ แม้จะมีความไม่เข้าใจในบางบทบางตอนอยู่บ้าง แต่ว่าความแปลกใจมีมากกว่าหลายเท่านัก เกิดคำถามในทันทีทันใดว่า...มีหนังสือแบบนี้ด้วยเหรอ??? หนังสือที่ดูเหมือนจะเล่นๆ แต่แท้จริงแล้วแฝงปรัชญาให้เราคิดตาม ในความธรรมดาของตัวละคร...ที่ธรรมดา (หรือไม่ธรรมดา) กลับเข้าถึงความรู้สึกของคนอ่านได้อย่างไม่น่าเชื่อ มันไม่ใช่สิ่งที่จะต้องจินตนาการ...หรือเพ้อฝัน แต่มันเป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้กับทุกคน และที่สำคัญ..."หัวแตงโม"...คือการ์ตูน มีคนทำหนังสือแบบนี้ด้วยเหรอ??????? หาไม่ได้ง่ายๆ เลย...ที่เราจะมีโอกาสได้เสพหนังสือในลักษณะนี้ บางสิ่งที่ "หัวแตงโม" คิด...หรือทำ อาจเป็นเพียงแค่สิ่งไร้เหตุผลสำหรับคนอื่นๆ แต่เป็นสิ่งไร้เหตุผล...ที่แฝงความหมาย "หัวแตงโม" สับสนในตัวเองบ่อยครั้ง เหมือนกับที่เราทุกคน...ก็เผชิญกับความรู้สึกนั้นบ่อยครั้ง...เช่นกัน "ไม่ใช่จู่ๆ หัวคนเราจะกลายเป็นแตงโมได้หรอกนะ" ...เป็นประโยคฮิตที่จะต้องเอ่ยขึ้นในบทเริ่มต้นของ "หัวแตงโม" ทุกเล่ม "สายตานายน่ะ...เหมือนหมาที่ถูกเจ้าของทิ้ง...ดูเหงาๆ เศร้าๆ เหมือนตัวเองไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของโลกใบนี้" ...ประโยคหนึ่งใน "หัวแตงโม" เล่มที่ 4 ที่อ่านแล้วกระชากความรู้สึกของฉันเหลือเกิน ฉันไม่เสียใจเลยที่ซื้อหนังสือเล่มหนึ่ง...เพียงแค่สีสันของปก บางที...กับเรื่องง่ายๆ เราก็ไม่จำเป็นต้องให้เหตุผลมากนัก ไม่จำเป็นต้องหาความชอบธรรมให้กับตัวเอง...ในการสร้างความพอใจที่ไม่เดือดร้อนผู้อื่น และบางที...ฉันรู้สึกว่า คนเราพยายามหาเหตุผลให้กับตัวเองเหลือเกิน เพียงเพื่อให้เกิดการยอมรับ หรือให้ตัวเองรู้สึกสบายใจกับสิ่งที่ทำลงไป เหมือนกับว่าลึกๆ ในใจแล้ว...มันมีอะไรติดค้างอยู่ ความรู้สึกผิดใช่ไหม??? ...เพื่อให้ตัวเองรู้สึกผิดน้อยลง...จึงต้องหาสารพัดเหตุผล...เพื่อให้ตัวเองรู้สึกว่า คนอื่นเข้าใจเรา...เข้าข้างเรา...และ...เราไม่ผิด ทั้งๆ ที่ในใจ...มีปมขมวดอยู่ แวะมาฝากยิ้ม ...รอยยิ้มของใบไม้... ปล.ขอขอบคุณ "หัวแตงโม" โดยคุณองอาจ ชัยชาญชีพ |
| << | พฤศจิกายน 2007 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | ||||
| 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 |
| 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | |