หลังจากคลื่นได้ซัดน้ำทะเลเข้ามาภายในเกาะตอนนี้ สภาพเหมือนอะไรก็ไม่รู้ จากสภาพที่เตรียมพร้อม เพื่อจะรับนักท่องเที่ยว ตอนนี้กลายเปน ไม่พร้อม ที่จะเจอใครเลย ความเสียหายที่เกิดขึ้น ต่อหน้าต่อตา โดยที่ไม่สามารถจะทำอะไรได้เลย แต่ความรู้สึกดีใจมันมากกว่า ที่ไม่มีการสูญเสียชีวิตของใครเกิดขึ้น  สิ่งมีค่าที่สุดตอนนี้คือชีวิต หากวันนั้นเราต้องสูญเสียใครขึ้นมา มันคงยากที่จะทำใจ การติดต่อกับทางฝั่ง การเดินทางมาที่นี่ ยังคงต้องรอดูสถานการณ์หลายๆอย่าง

คืนนี้เราอพยพนักท่องเที่ยว และสตาฟส่วนหนึ่งขึ้นไปบนที่สูง เพื่อความปลอดภัย ชูชีพ และน้ำดื่ม เปนสิ่งจำเปน สำหรับทุกคน ของที่เสียหายไม่เเปนไร ช่างมัน เอาให้ตัวรอดก่อนเปนพอ

แล้วคืนนี้เราก็ได้นอนรอฟังข่าว กันบนลานข้าหลวง พร้อมกับนักท่องเที่ยวอีกส่วนหนึ่ง แต่ก็ยังมีสตาฟอีกส่วน(หน่วยกล้าตาย) ที่คอยฟังข่าว และติดตามทีวี อยู่บริเวณร้านอาหารข้างล่าง คืนนี้เราได้ยินข่าวการสูญเสียมากมาย รายงานความเสียหายที่เกิดขึ้นทั้งที่ภูเก็ต ระนอง พังงา เขาหลัก บ้านน้ำเค็ม ฯลฯ  รวมทั้งทับละมุ ที่เปนที่ตั้งที่ทำการของอุทยาน รล.ที่ถูกคลื่นยกมาเกยถึงบนฝั่ง ระยะทางที่คลื่นซัดน้ำเข้ามา แค่นึกถึง เราก็รู้สึกสลดใจแล้ว และคืนนี้เราก็ได้ทราบข่าวว่าคุณพุ่ม ก็เปนหนึ่งในผู้ที่หายไปด้วย

เช้าวันใหม่ วันนี้มีข่าวว่าจะมีเรือของกองทัพเรือมาช่วยรับนักท่องเที่ยว ที่ติดอยู่ตามเกาะต่างๆกลับฝั่ง ทุกคนต่างก็เก็บของที่ยังพอจะหาเจอและยังใช้ได้ สัมภาระต่างๆ ความรู้สึกเปนอันหนึ่งอันเดียวกัน ความรู้สึกว่าครั้งหนึ่งเคยผ่านเหตุการณ์เช่นนี้มาด้วยกัน มันทำให้เกิดความรู้สึกดีๆขึ้นนะ ก็คงเหมือนกับการรับน้องที่เราต้องมาเจออะไรด้วยกัน ความรู้สึกเดียวกัน ทำให้เรารู้สึกผูกพันธ์กันมากขึ้น

หลังจากที่เรือได้รับนักท่องเที่ยวและสตาฟส่วนหนึ่งกลับไปแล้ว เราและเพื่อนๆเอง ก็ยังคงตั้งใจที่จะอยู่ที่เกาะกันต่อ เรามาทำงานนะ นี่ยังไม่ 2 เดือนเลย จะเลิกทำได้ยังไง สิ่งหนึ่งที่ทำให้เราตั้งใจจะอยู่คื เพื่อนเราอีก 2 คนยังอยู่ที่เกาะ 8 จะเปนยังไงบ้างก็ไม่รู้ เพราะ มีข่าวว่า เกาะ 8 โดนคลื่นซัดน้ำท่วม บ้านพักพังไปพร้อมกับน้ำ  ด้วยลักษณะ ของหาดหน้าเกาะ ก็เปนหาดที่หันหน้าไปทางทิศตะวันตก ซึ่งเข้ารับคลื่นพอดี

อีก 2 วัน เพื่อนทั้ง2ก็ได้กลับมาเกาะ 4 เพราะหนึ่งในนั้นเกิดอาการกล้ามเนื้ออักเสบ สงสัยน่าจะเกิดจากการเกร็งตอนโดนน้ำซัดแน่ๆ หลังจากนั้น เราก็ส่งเพื่อนคนนั้นกลับไปรักษาที่ฝั่งต่อไป ...แล้วเราก็ใช้ชีวิตหลังซึนามิ ด้วยกัน หลังจากเหตูการณ์เกิดขึ้น พวกเราก็มาช่วยกันเก็บกวาด และซ่อมแซมสิ่งที่เสียหาย แต่สิ่งหนึ่งที่เราต้องเผชิญคือ อ่างเก็บน้ำจืด ที่ไว้ใช้บนเกาะ บัดนี้ กลายเปนแอ่งน้ำเค็มไปซะแล้ว  หัวหน้า เลยอยากให้มีสตาฟอยู่ที่เกาะไม่เยอะมาก เพราะน้ำไม่พอใช้แน่ๆ แล้วก็ให้ส่วนหนึ่งขึ้นฝั่งไปซ่อมแซมในส่วนที่ทำการของอุทยานด้วย

สิ่งหนึ่งที่เราชื่นชม หัวหน้าคือ การจำกัดปริมาณนักท่องเที่ยวในการพักค้างบนเกาะ โดยที่นึกถึงความสามารถในการรองรับมากกว่า การที่จะหารายได้จากการมีนักท่องเที่ยวปริมาณมากๆ การทำเช่นนี้อาจจะไม่ถูกใจ ใครหลายๆคน แต่มันก็ทำให้เรามีสถานที่สวยๆ อยู่กับเราไปอีกนาน....

ซึนามิ ครั้งนี้ ทำให้เราได้เรียนรู้ว่า ชีวิต ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน หากถึงเวลาตาย ก็ต้องตาย และถ้ายังไม่ถึงเวลา ยังไงก็ไม่ตาย มันทำให้เรารู้ว่า การให้ความรัก ความห่วงใย ความรู้สึกดีๆ กับคนรอบข้าง มันทำให้เรามีความสุข และเขามีความสุข เราจะใส่ใจความรู้สึกของคนรอบข้างมากขึ้น เราจะใช้ชีวิตอย่างคุ้มค่ามากขึ้น เมื่อถึงวันหนึ่งที่เกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้นกับเรา เราจะได้ไม่ต้องมาเสียใจว่า ทำไมเราไม่ทำดีกับเขาให้มากกว่านี้นะ...

และวันนี้ขอให้พี่รู้ไว้ว่า...หนูรักพี่นะคะ..ไม่ว่าพี่จะรู้สึกกับหนูยังไงก็ตาม..

..ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งที่ให้มานะคะ ..ขอบคุณสำหรับทุกความรู้สึกดีๆ ที่มีให้กัน ..