ผมเป็นคนหนึ่งที่ต้องรับสภาพ(ตกกระไดพลอยกระโจน)ในการเลี้ยงดูหมาเพียงเพราะลูกและเมียต้องการเลี้ยงมัน มันเป็นหมาที่ไม่มีสกุลอะไร มันเป็นหมาพันธุ์ทาง (เกิดข้างทางน่ะครับ) ข้างๆ ออฟฟิตเมียผม ลูกๆ และเมียรวมหัวกันทั้งขู่และบังคับว่าต้องการเอาลูกหมาตัวนี้ไปเลี้ยง เพราะสงสารมัน กลัวมันจะอดตาย หรือโดนรถทับแบนแต๊ดแต๋ ผมก็ถามลูกๆ ว่า เอาไปเลี้ยงแล้วต้องรับผิดชอบด้วยนะ ไม่ว่าจะเป็นเก็บอึ เก็บฉี่ ให้ข้าว ให้น้ำ ปรากฏว่าทั้งแม่และลูกรับปากอย่างขันแข็ง
1 อาทิตย์ผ่านไป ทุกคนก็เลี้ยงดูเป็นอย่างดี พอเข้าอาทิตย์ที่ 2 เท่านั้นครับพี่น้อง ความรับผิดชอบทุกอย่างก็ตกเป็นของผมแต่เพียงผู้เดียว ผมต้องดูแลมันเหมือนเป็นลูกคนหนึ่ง ให้ข้าว ให้นม ให้น้ำ เก็บอึ เก็บฉี่ ตอนนี้ทั้งแม่ทั้งลูกต่างเกี่ยงกันจนผมเองเบื่อและเซ็ง จะเอาไปคืนแม่มันก็อดสงสารไม่ได้ สุดท้าย ผมต้องเป็นคนเลี้ยงมันคนเดียว ตอนนี้ก็ 3 เดือนแล้วครับที่มันอยู่กับผม ตัวโตมาก ทุกอย่างก็เรียบร้อยดี เสียอย่างเดียวครับ มันเสียนิสัยไปแล้ว จากหมาข้างถนนกลายมาเป็นมาเลี้ยงในบ้าน สันดานเดิมมันลืมหมดแล้ว ทั้งเห่าอย่างไม่มีเหตุผล กัดข้าวของกระจุยกระจาย ฉี่ไม่เป็นที่เป็นทาง อึเรี่ยราด โอย... ผมละเซ็ง แต่ก็ต้องเลี้ยงมันแหละครับ กะว่าให้ตายไปข้างนึงเลย ระวังอย่างเดียวคือ ข้างบ้านเขาจะรำคาญเสียงเห่าของมัน บังเอิญว่าบ้านผมเป็นทาวน์เฮ้าส์ จึงต้องเลี้ยงไว้ในบ้าน ซึ่งปกติก็คับแคบอยู่แล้ว ตอนนี้ตัวมันโตขึ้นเรื่อยๆ ก็ยังไม่รู้ว่าต้องเอามันใส่กรงหรือเปล่า ข้าวของเครื่องใช้ก็ต้องเก็บให้ดี ไม่งั้นมันฟัดกระจุยแน่ๆ ทุกวันนี้ผมยังไม่แน่ใจเลยว่า ระหว่างเก็บหมาข้างถนนมาเลี้ยง  หรือว่าซื้อหมาพันธุ์ฝรั่งดีๆ มาเลี้ยง อย่างไหนมันจะทำให้เราปวดหัวน้อยกว่ากัน เฮ้อ!