พื้นเพเดิมจริงๆ ผมเป็นคนต่างจังหวัด  มาอาศัยอยู่ในกรุงเทพและปริมณฑลมากว่า 20 ปีแล้ว กลับไปเยี่ยมบ้านบ้าง แต่ก็ไม่บ่อยนัก 2 ปีครั้งบ้าง หรือนานที่สุดก็ 4 ปีครั้ง แต่ก็โทรศัพท์คุยกันเสมอ

ปกติเมื่อกลับไปเยี่ยมบ้าน ญาติพี่น้องทุกคนที่รู้ข่าวก็จะมาเยี่ยมเยียน ถามสารทุกข์สุกดิบ เป็นห่วงเป็นใยกันเต็มบ้าน ทั้งเพื่อนฝูง พี่ป้าน้าอา มากันเยอะแยะ ที่ขาดไม่ได้ก็คือการทานอาหารร่วมกันซึ่งเป็นกิจรรมที่คนบ้านนอกอย่างเราปฏิบัติกันสืบมา บ้านไหนมีอะไรก็จะเอามากินรวมกัน รวมๆ แล้ว เกือบ 30 คน อบอุ่นมาก

อาหารที่ทำก็จะเป็นอาหารหลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นต้มยำไก่บ้าน ลาบหมู มีทั้งสด (ลาบเลือด) และสุก (อันนี้เด็กๆกิน) ไก่ก็เอาในเล้าใต้ถุนบ้านนั่นแหละ เพราะคนบ้านนอกอย่างเราไม่เคยซื้อไก่กินสักที (เท่าที่จำได้)

คราวนี้ไอ้ผมดันได้ภรรยาเป็นคนกรุงเทพ อยู่กินกันมา 10 ปี มีลูกหญิง-ชายอย่างละคน ครั้งล่าสุดเราก็พาหลานทั้งสองไปเยี่ยมย่าที่ต่างจังหวัด (ปู่เสียไปนานแล้ว) ผมก็ลืมไปว่าเธอไม่กินอาหารที่ต้องใช้เนื้อสดๆ (หมายถึงฆ่ากันให้เห็นๆ) เมื่อไปถึงบ้าน ทุกคนก็ออกมาต้อนรับเป็นอย่างดี พลันสายตาภรรยาผมก็เหลือบไปเห็นน้องเขยผมกำลังเชือดไก่อยู่ เธอทำหน้าเอ๋อ ทำอะไรไม่ถูก ปากคอสั่น หน้ามืด นั่งลงตรงนั้นเอง

เมนูวันนั้นมีแต่อาหารที่อร่อยทั้งสิ้น อาทิ ต้มยำไก่บ้าน ลาบหมู ผัดเผ็ดกบ น้ำพริกปลาร้า และอีกหลายอย่าง รวมทั้งไข่เจียวด้วย แต่ภรรยาผม  เธอกินไข่เจียวได้อย่างเดียว และกินไม่กี่คำก็ขอตัว (จริงๆ เธอไม่ได้กระแดะอะไรหรอก แต่คนกรุงเทพจะคุ้นกับการที่ต้องซื้อทุกอย่าง อยากกินไก่ก็ไปซื้อเอาที่เขาชำแหละแล้ว ไอ้คนบ้านนอกอย่างเราๆ จะไปซื้อทำไม ในเมื่อใต้ถุนบ้านเราก็มี และก็เลี้ยงไว้บริโภคอยู่แล้ว (ส่วนมากจะทำเมื่อมีแขกมาเยี่ยมบ้าน ถ้าเป็นเวลาปกติก็จะกินผัก กินปลา หรือไม่ก็ซื้อหมูสามชั้นที่ตลาดเล็กน้อยเท่านั้น)

ผมกับภรรยาและลูกๆ อยู่ที่บ้านย่าได้ 2 วัน ภรรยาผมกินแต่ไข่เจียว ไข่ดาว ทุกมื้อเลย  สงสารเธอจริงๆ คราวหน้าสงสัยต้องซื้อไก่ซื้อหมูไปจากกรุงเทพเสียแล้ว ไม่งั้นภรรยาผมได้ผอม เอวบางร่างน้อยเป็นแน่ ถึงวันนั้นผมอาจจะหมดรักเธอก็ได้ เพราะผมไม่ชอบคนหุ่นสะโอดสะองค์ มันต้อง บิ๊กบั๊มพ์เบ้อร์ เหมือนอย่างปัจจุบันนี้ ถึงจะเรียกว่า...ของจริง....