พิมพ์หน้านี้
|
วันนี้รู้สึกแปลกๆ ความรู้สึกแบบนี้ไม่เกิดขึ้นกับเรามานานแล้ว การรอคอยใครสักคนนึงที่ไม่มีหลักประกันเลยว่าเราจะได้คุยกันเมื่อไหร่ เราไม่สามารถกำหนดได้ เราอาจจะเคยชินกับการรอคอย แต่ทำไมการรอคอยครั้งนี้จึงทำให้เราสับสนขนาดนี้ ทั้งๆที่รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่ก็แอบสร้างความหวังเล็กๆขึ้นในใจ ทำไมเมื่อเราคุยกันมันช่างเป็นเวลาที่มีความสุขซะเหลือเกิน ทำไมเวลาแห่งความสุขนั้นมันช่างสั้นนัก ทำไมเราจึงคุยกันถูกคอนัก ทำไมเราจึงมีความเหมือนกันในหลายๆเรื่อง ทำไมคุณจึงปิดตัวเองนัก ทำไมๆๆๆๆ สุดท้ายทำไมชั้นต้องมานั่งเศร้าด้วย เค้าจะรู้มั๊ยเนี่ย |