พิมพ์หน้านี้
|
เรื่องนี้เกิดขึ้นจากการตัดสินใจผิดพลาดเพียงเสี้ยววินาทีบวกกับความประมาทของคนบางคน ก่อให้เกิดอุบัติเหตุเล็กๆ และบทเรียนมากมายให้ผม และคนรอบข้าง ลองอ่านดูนะครับเรื่องยาวหน่อย ...คืนวันที่ 14 สค. ผมขับรถกลับบ้านประมาณ ตีสองออกจากออฟฟิศที่ซอย พหลโยธิน 8 ขณะที่ออกจากปากซอยเพื่อมุ่งหน้าไปทางอนุสาวรียชัย ทางซ้ายของผมนั้นมีรถแท็กซี่จอดเรียงขวางเลนซ้ายสุด หากจะออกจากซอยต้องขยับออกมาที่เลนกลาง ขณะนั้นฝนตกพรำๆ ทางขวามีรถวิ่งมาเพื่อที่จะมุ่งหน้าไปทางเดียวกับผมอยู่หลายคัน เมื่อเห็นว่ามีระยะห่างเพียงพอที่จะออกรถ ผมจึงตัดสินใจเคลื่อนรถอย่างช้าๆ ออกจากปากซอยและแน่นอนต้องออกมายังเลนที่สอง ทันใดนั้นผมก็ได้ยินเสียงแตรรถดังขึ้นทันที เสียงแตรไม่ยาวนานนักเพราะทันทีที่ได้ยินเสียง "โครม" ดังลั่นเสียงแตรก็เงียบไป ส่วนตัวผมและรถดูจะเป็นไปในทิศทางเดียวกันคือ พุ่งไปข้างหน้าอย่างแรงแต่ไม่สามารถควบคุมทิศทางได้ รถพุ่งไปข้างหน้าจากจุดที่ผมถูกชนประมาณ 15 เมตร จากหน้าปากซอย 8 ไปจอดนิ่งอยู่ที่ริมเกาะกลางเกือบถึงหน้า ธนาคารกสิกร ผมรู้สึกได้ถึงแรงเหวี่ยงที่ทำให้ร่างกายผมถูกกระชากไปข้างหน้าแต่ศรีษระถูกอำนาจของแรงเฉื่อยต้านไม่ให้พุ่งไปพร้อมร่างกาย หากแต่ถูกรั้งให้กระแทกกับพนักพิง ลำคอเหมือนถูกทุบด้วยค้อนอะไรสักอย่าง ผมรู้สึกมึนมากแต่ตั้งสติได้ไม่นาน พยายามค่อยๆขยับร่างกายออกจากรถช้าๆ และมองไปรอบๆ สิ่งแรกที่เห็นคือ รถของผมจอกสงบนิ่งแต่สภาพด้านหลังพังยับเยิน มองเลยไปอีกนิดเห็นรถแท๊กซี่ต้นเหตุ จอดสงบนิ่งอยู่เช่นกันแต่ดูเหมือนจะไม่เสียหายมากนัก ผมโทรหาเพื่อนที่พักอยู่ไม่ไกลจากตรงนั้นเพื่อขอความช่วยเหลือเป็นจังหวะเดียวกับอาสาสมัครกู้ภัยกลุ่มหนึ่งมาถึงรถผมพอดี พร้อมอุปกรณ์ช่วยเหลือชีวิต อาสาที่จะนำผมส่งโรงพยาบาลทันทีหากผมต้องการ ผมคิดว่าน่าจะพอครองสติไหวจึงปฏิเสธพร้อมขอบคุณความหวังดี แต่อยากให้จัดการปัญหาที่รถก่อน จึงเริ่มค้าหาเบอร์ของประกันแล้วโทรแจ้งรายละเอียด ขณะนั้นผมยังไม่ทราบความเคลื่อนไหวของรถคู่กรณี เพื่อนผมเดินทางมาถึงจากนั้นประมาณ 10 นาที จากนั้นตำรวจจึงปรากฎตัวเพื่อทำหน้าที่ ตำรวจคุยกับคู่กรณีและถ่ายรูปเก็บไว้พร้อมสั่งให้คู่กรณีโทรเรียกประกัน จากนั้นจึงมาถึงตารถของผม ตำรวจซักถามรายละเอียดเล็กน้อย พร้อมบอกให้ผมเดินทางไปที่ สน. บางซื่อเพื่อลงบันทึกประจำวัน ขณะที่ประกันของทั้งสองฝ่ายยังเดินทางมาไม่ถึง ขณะนั้นผมคิดว่าตำรวจมีความพยายามที่จะทำงานตามหน้าที่อย่างเคร่งครัดโดยบันทึกรายละเอียดให้ได้มากที่สุดจากทั้งสองฝ่าย แต่กระนั้นผมคิดว่า ผมควรจะไปโงพยายบาลเพื่อรักษาอาการมึนศรีษระและปวดต้นคอได้แล้วจึงขอตำรวจไปโรงพยาบาล โดยที่ไม่ได้ให้รายละเอียดมากนัก ................. |
| << | ตุลาคม 2007 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | |
| 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 | 29 | 30 | 31 | |||