เมื่อเช้ามืดของวันนี้ ณ ป้ายรถเมล์บริเวณริมถนนราชดำเนินนอก
มีชายหนุ่มผู้หนึ่งนั่งสัปหงกโงกเงกอยู่บริเวณที่พักผู้โดยสารเพียงคนเดียว
ดูจากลักษณะท่าทาง และกลิ่นละมุดที่ตลบอบอวลจากลมหายใจของเขา
นี่คงมิใช่การตื่นขึ้นเพื่อไปทำมาหากินแต่เช้า ตามกิจวัตรของคนในสังคมเมือง
แต่คงเป็นบุรุษที่ "ร่ำสุรามาราธอน" มาตลอดคืน และกำลังรอรถเมล์คันแรก
เพื่อย้ายซากของตัวเอง กลับเข้าสู่เคหะสถานของเขาเสียมากกว่า

ช่วงเวลานั้นเอง ได้มีเหตุการณ์ประหลาด สายลมพัดวูบอย่างรุนแรง
ชายหนุ่มหรี่ตาหันไปมองบรรยากาศรอบข้าง เขาก็ได้พบกับสาวสวยนางหนึ่ง
แต่งกายด้วยชุดสีแดง การแต่งหน้าของเธอดูมีสีสันฉูดฉาดเป็นอย่างมากเลยทีเดียว
หน้าตาละม้ายคล้ายนักแสดงวัยรุ่น ที่เสือป่าเห็นแล้วต้องครวญครางกันอย่างไม่ได้ศัพท์
นั่งอยู่ข้างๆ เขา แต่ที่ชายหนุ่มสะดุดใจอย่างเป็นที่สุด นั่นคือ เล็บของเธอ เป็นเล็บสีแดงสด
และยาวมากอย่างที่ไม่เคยเห็นร้านทำเล็บที่ไหนจะทำได้ขนาดนี้
หล่อนจ้องหน้าเขาสักพัก และก็พูดกับเขาขึ้นมาว่า
"พี่คะ กระทรวงศึกษาธิการ อยู่ที่ไหนคะพี่"

ชายหนุ่มงุนงงกับคำตอบ ก็กระทรวงที่หล่อนว่า อยู่ด้านหลังป้ายรถเมล์นั่นเอง
ก็เลยชี้ไปข้างหลังป้ายรถเมล์ และตอบกลับออกไปว่า
"ข้างหลังนั่นไงน้อง เอ่อ...ใช่น้องแตงโม หรือเปล่าเนี่ย"
"ต๊าย ไม่ไช่ค่ะพี่ หนูชื่อ "วินตา" ค่ะ ไม่เคยดูละครหลังข่าวบ้างหรือไงคะพี่"
เจ้าหล่อนตอบ พร้อมขมวดคิ้วเหมือนแสดงความไม่พอใจที่ชายหนุ่มไม่รู้จักเธอ
"ขอโทษทีน้อง พี่เมาแล้วตาลายไปหน่อย" เขาชิงขอโทษ เดี๋ยวน้องจะไม่พอใจ
"แล้วจะมากระทรวงทำไมเหรอจ๊ะ แตง เอ๊ย วินตา"
"หนูจะมาประท้วงค่ะพี่ขา มีอย่างที่ไหนคะ เอาสันดานของ "กาษา" อย่างมินตา
ไปเปรียบกับสันดานพวก "จิ้งเหลือง" น่ะคะ มินตาไม่ยอมนะคะเนี่ย
คนเขียนรูปเนี่ยบิดเบือนมากๆ เลยนะคะ" สาวชุดแดงพูดตอบกับชายหนุ่ม
ด้วยท่าทางกระเง้ากระงอด ซึ่งดูแล้วยังไงก็น้องแตงโมของเราชัดๆ ชายหนุ่มคิดในใจ

"คงต้องรอนะจ๊ะ กระทรวงเขายังไม่เปิดทำงานน่ะ กว่าจะเปิดก็สองโมงเช้า"
ชายหนุ่มบอกกับมินตา และละสายตาจากรถเมล์คันแรกที่เคลื่อนตัวออกจากป้ายรถเมล์
"ว้า แย่จังเลย มินตาก็อุตสาห์รีบบินมาเลยนะคะเนี่ย แล้วทำไมพี่ไม่ขึ้นรถล่ะคะ"
"อ๋อ พีไม่รีบจ้ะ นั่งคุยกับหนูแล้วเพลินดี บิดเบือนยังไงเหรอจ๊ะ" ชายหนุ่มตอบกลับ
สาวชุดแดง ด้วยสายตาที่ผู้ชายด้วยกันจะมองออกว่า อวัยวะที่ใช้สำหรับฟังของเขา
ในตอนนี้...สีของมันเริ่มจะคล้ำขึ้น...คล้ำขึ้น...เข้าไปทุกที ทุกที

"หนูจะสาธยายให้ฟังนะคะพี่ อย่างง่ายๆ เลยนะคะตอนเช้านี่แหละ
อย่างหนูเนี่ย ออกไปหาข้าวเหนียว 1 ถุง หมูปิ้ง 3 ไม้ หนูก็อิ่มแล้ว กินมากไม่ได้ค่ะ
ต้องไดเอท เดี๋ยวไม่สวย แต่ดูพวก "จิ้งเหลือง" พวกนี้สิคะ แม่ม! เอ๊ย เค้าเดินวนอยู่ร้านเดียว
นี่แหละค่ะ เต็มย่าม เต็มบาตร มันก็แว๊บเข้าหลังร้านถ่ายของ วนกลับมาใหม่ วนยัน 8 โมง
ก็มีนะคะพี่" หญิงสาวพูดพร้อมทำท่าทางประกอบซึ่งดูยังไง๊ ยังไง ก็น่ารัก

"ยังมีอีกนะคะ พี่มาพนันกับหนูไหมคะ ถ้าหนูแพ้เป็นแฟนกับพี่เลย เอ้า!
ไอ้ระบบ 1900 1900 สูญเสีย สูญสิ้นอะไรเทือกๆ เนี่ย เกือบๆ จะทั้งหมด
ของผู้ชายเนี่ย "จิ้งเหลือง" ทั้งนั้นแหละ เชื่อมั๊ย เชื่อมั๊ย" เจ้าหล่อนสาธยายต่อ
"เอ่อ...น้องรู้ได้ยังไงจ๊ะ" ชายหนุ่มถามด้วยความสงสัย
"โด่...พี่ ไปดูได้เลย ตามวัดน่ะบัตรเติมเงินที่เติมแล้วอ่ะเกลื่อนกลาด ผู้ชายทั่วไป
ใครเค้าจะมานั่งโทรศัพท์พรรค์นี้ ไปรัชดายังหา "เก็บตก" ได้ถมเถ เอ๊...หรือว่าพี่เคย
ใช้บริการ 1900 เนี่ย" เจ้าหล่อนเอียงคอถาม เฮ้อ...น่ารักอีกแล้ว
"ไม่เคยจ้ะ แหะ แหะ ท่าจะจริงเนาะ" ชายหนุ่มเริ่มเห็นคล้อยตาม

"ยังไม่หมด ของหนูชักขึ้นแล้วค่ะพี่ มี "หลวงร๊อคมือขวา" นั่นก็อีกคนนึง ชอบโชว์อภินิหารบ้าๆ บอๆ ไม่จริงหรอกนะคะ ขนาด "มินตา" เนี่ยจะแสดงอิทธิฤทธิ์แต่ละทีเนี่ย
ไม่ค่อยจะให้ใครเห็นง่ายๆ นะคะ มีพี่นี่แหละที่เห็นของหนู" หญิงสาวบรรยาย
โดยที่ไม่หันไปมองชายหนุ่ม ที่กำลังประทุษร้ายทางสายตาต่อเรือนร่างบริเวณเนินอก
ของหล่อน "อุ๊ย...มีอิทธิฤทธิ์จริงๆ แฮะ" ชายหนุ่มคิดในใจ

"พี่มีบุหรี่สักตัวมั๊ยคะ ชักเครียดแล้ว" หญิงสาวถาม ชายหนุ่มรุบกุลีกุจอจุดบุหรี่ให้เธอ
"อย่างน้อยก็ถือว่าได้ประทับริมฝีปากซึ่งกันและกันแหละวะ" ชายหนุ่มคิดกรุ้มกริ่มในใจ
"สายฝน เหรอพี่ แหม...คอเดียวกันเลย แล้วใจจะตรงกันไหมเนาะ"
หญิงสาวพูดทีเล่นทีจริง ซึ่งชายหนุ่มมิได้คิดเช่นนั้น คิดอย่างเดียวว่า "กูจะเอาจริงๆ"

"หนูจะเล่าต่อแล้ว...ที่ภาคเหนือเนี่ย ยิ่งแล้วเลยนะคะพี่ มี "จิ้งเหลือง X-men" บานเลยนะคะ"
"อะไรเหรอจ๊ะ จิ้งเหลือง X-men" ชายหนุ่มสงสัยอีกแล้ว
"อุ๊ย ไม่รู้จริงๆ เหรอคะ ก็ "กระเทยแปลงกลายเป็นจิ้งเหลือง" ไงคะพี่ แม่ม...บัดซบ
ขออภัยนะคะพี่ อันนี้หนูทนไม่ไหวจริงๆ มีอย่างที่ไหน แม่ม...มีย่ามชมพูอย่างเนี้ย รัดประคด
แบบกิโมโน อังสะชมพู จีวรรัดรูป มันแข่งหนู "สวย" ชัดๆ วินตาไม่ยอม ม่ายยอมโว๊ย"
เธอเริ่มสบถมากขึ้น และเสียงก็เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ

"หนูจะสวยก็สวยมีศักดิ์ศรีนะคะ สวยแบบหาเงินเอง เอา"ตัว" เอ๊ย หยาดเหงื่อแลกมา
ไอ้พวก  "จิ้งเหลือง X-men" เนี่ย อาศัยศรัทธาของมนุษย์ เอาปัจจัยที่เขาถวายเพื่อใช้
ในกิจศาสนา มาสนองความรักความใคร่ในความวิปริตผิดเพศของตัวเองอย่างเนี้ย
พี่ว่าหนู "สันดาน" ดีกว่า "จิ้งเหลือง" เป็นไหนๆ ไหมคะ" หญิงสาวถาม
"ใหญ่ เอ๊ย ดีกว่าเห็นๆ จ๊ะ" ชายหนุ่มตอบโดยที่สายตายังไม่ละจากเนินอกของหญิงสาว

ระหว่างกำลังสนทนาอยู่นั้น มินตาก็เริ่มมีท่าทีแปลกๆ หลับตาท่องคาถาขมุบขมิบ
เมื่อเธอลืมตาขึ้นมา เธอหันมาพูดกับชายหนุ่มอีกครั้งด้วยน้ำเสียงร้อนรนว่า
"พี่คะ เดี๋ยวมินตาต้องรีบกลับก่อนแล้วนะคะ ตอนนี้ยาย "วาดจันทร์" มันบังอาจ
พาพี่ "พงศ์พญา" ของหนูกลับเมือง "นาคา" เดี๋ยวต้องไปตามเอาคืนก่อน"
"อ้าว นี่จะสองโมงเช้าแล้วนี่จ๊ะ ไม่ประท้วงก่อนเหรอ" ชายหนุ่มถามด้วยความเสียดาย
"มีแฟนแล้วก็ไม่บอก" ชายหนุ่มคิดในใจอีกครั้ง

"ไม่เอาค่ะพี่ ประท้วงไปก็ปวดหัว ไปตามผัวดีกว่าค่ะ" เธอตอบคำถามได้สะท้านไปถึง
อกข้างซ้ายของชายหนุ่มที่สนทนาด้วย
"พี่ชื่ออะไรคะ มินตาจะได้จำไว้ เผื่อวันหลังจะบินมาหาใหม่" หญิงสาวเอ่ยก่อนลา
"เอ่อ พี่ชื่อ "เตี้ย" ครับ" ชายหนุ่ม(ค่อนไปทางปลาย)ตอบ
"บ๊าย บาย นะคะพี่เตี้ยรูปหล่อ มินตาไปก่อน รักนะเด็กโง่ จุ๊บ จุ๊บ" หญิงสาวกล่าวลา

พร้อมกับสายลมที่พัดแรงนำพาตัวเธอออกจากป้ายรถเมล์แห่งนั้น ผ้าสีแดงพริ้วไหวเคลื่อนตัว
ออกไป ก่อนจะค่อยๆ หายไปสู่ท้องฟ้าเบื้องบน

เมื่อ "มินตา" มองลงมาจากบนฟ้า หล่อนสังเกตเห็นขบวนๆ หนึ่ง
ที่หัวขบวนมีลักษณะหัวกลมๆ ใสๆ สะท้อนแสงแดด สีเหลืองนวลๆ อยู่เป็นกระจุก
พร้อมกับสิ่งมีชีวิตกลุ่มหนึ่งรูปร่างคล้ายดอกบัวในเมือง "นาคา" ของ "วาดจันทร์"
คู่รักคู่แค้นของเธอ ต่างกันที่ดอกบัวกลุ่มนี้ สีมอซอเหมือนกับมีโคลนขุ่นๆ มาพอกไว้
ไม่สดใสเหมือนที่เมืองนาคา กำลังเคลื่อนขบวนเข้าไปยัง "กระทรวงศึกษาธิการ"
ที่เธอจากมา เธอตกใจถึงกับอุทานออกมาว่า

"เสือเหลือง บุก!"

(ปัจฉิมลิขิต : ภาพ-เพลง จากอินเตอร์เนท อีกแล้วครับท่าน)