"ครับป๋า...ผมจะรีบไปจัดการตามแผนครับ" เป็นเสียงพูดสนทนาผ่านทางโทรศัพท์ของ
ชายร่างท้วมผู้หนึ่ง เขาเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกงยีนส์สีมอซอ ก่อนที่จะหยิบบุหรี่ที่เหลือ
จำนวนน้อยนิดติดปลายก้นกรองออกจากปาก ดีดมันลงที่พื้น และขยี้เท้าตามลงไปอย่างเมามัน
เขาปรายตาไปทางเด็กหนุ่มผู้หนึ่ง ซึ่งกำลังหยอกล้อเล่นกับสุนัขคู่ใจอยู่ข้างๆ เขาหรี่ตาให้กับ
หนุ่มน้อยหน้ามนคนนั้นอย่างรู้กันในที ก่อนที่จะเอ่ยคำด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเครียดออกมาว่า
"ไป..."โมโม่" ได้เวลาทำงานแล้ว ป๋าย้ำว่า งานนี้ต้อง "ห้ามพลาด" อย่างเด็ดขาด"

หนุ่มน้อยพยักหน้าเป็นว่าอันเข้าใจ ก่อนที่จะผละจากสุนัขตัวโปรดไปหยิบแจ๊คเก็ตสีดำ และ
หมวกกันน๊อคสองใบ นำมายื่นให้กับชายร่างท้วมที่กำลังก้มๆ เงยๆ บริเวณกระถางต้นไม้ที่
หน้าบ้าน ไม่ใช่...หน้าบ้านสิ จริงๆ แล้วที่นี้คือ "แหล่งกบดาน" ของเขาและหนุ่มน้อยต่างหาก
เป็นแหล่งกบดานที่ "ป๋า" จัดการหาไว้ให้พวกเขาได้ซุกหัวนอน และวางแผนการ "ร้าย" ต่างๆ
เขาค้นหาไปมาสักพัก ก็ได้พบกับสิ่งของที่ต้องการ มันคือ "อิฐบล๊อค" ที่ตัดแบ่งขนาดเหมาะมือ
เขาเลือกมาได้สองอัน และจัดแจงซุกซ่อนไว้ภายในเสื้อแจ๊คเก็ตตัวโคร่งที่เขาเพิ่งสวมใส่ลงไป
ตามด้วยการสวมใส่หมวกกันน๊อคที่ปิดหน้าปิดตาอย่างมิดชิด เมื่อเรียบร้อยแล้ว เขาเดินตรงไปยัง
ท้ายรถ "มอเตอร์ไซด์" ที่ หนุ่มน้อยหน้ามนสตาร์ทรถรอคอยอยู่ เขาขึ้นคร่อมที่บริเวณเบาะด้าน
ท้ายรถ ก่อนที่จะเอ่ยน้ำเสียงที่เฉียบขาดในทีว่า "ไป "พหลโยธิน" โมโม่ บิดให้มิดเลยนะ"

ชั่วเวลาไม่นาน พาหนะสองล้อคันนั้น ก็ตะบึงด้วยความเร็วปานจรวด นำพาสองชายหนุ่ม
ลัดเลาะไปตามเส้นทางการจราจรที่ติดขัดของ "เมืองฟ้าอมร" เขาไม่เข้าใจว่า "ทำไม" ปัญหา
เหล่านี้ถึงยังแก้ไม่ได้สักที เขานึกถึงหน้าชายคนหนึ่งที่รูปทรงใบหน้าคล้าย "ปี๊ปหน่อไม้ดอง"
ที่เคยออกมาป่าวประกาศว่า "จะแก้ไขปัญหาจราจรภายในหกเดือน" แล้วเป็นยังไง...สุดท้ายก็
เหมือนเดิม เขาคิดไปเองว่า "คำสัญญา" ที่ชายหน้าปี๊ปหน่อไม้ดองได้กล่าวไว้ คงจะหมายความ
ว่า "ปัญหาจราจรจะแก้ไขได้ ก็ต่อเมื่อมี "พระจันทร์" ขึ้นมาพร้อมกัน "หก" ดวง" เป็นแน่แท้

ขณะที่เขาและหนุ่มน้อยติดการจราจรอยู่ที่สี่แยกไฟแดงอยู่นั้น เขาได้เอ่ยด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย
กับหนุ่มน้อยหน้ามนออกมาว่า "ทำไมรถติดอย่างนี้เนี่ย โมโม่ ไม่มีทางลัดเหรอ เดี๋ยวไม่ทัน"
หนุ่มน้อยตอบกลับมาว่า "โห พี่เตี้ย รถติดอ่ะดีแล้ว ถ้ารถไม่ติดอ่ะ พี่ต้องเข็นนะ ตึ่ง โป๊ะ"
ชายร่างท้วมรู้สึกงุนงงในคำตอบของหนุ่มน้อย ทำเอาถึงกับร่วงหล่นจากเบาะหลังมอเตอร์ไซด์
ลงมาหงายท้องขาชี้ฟ้าบนพื้นถนน เมื่อเขารู้สึกตัว ก็รีบลุกขึ้นมาซ้อนท้ายรถดังเดิม ก่อนที่จะ
เอ่ยบอกกับหนุ่มน้อยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพอได้ยินกันสองคนว่า "โทษที โมโม่ พี่หนักไปหน่อย"
ซึ่งเป็นคำกล่าวที่คลุมเครือว่า "หนัก" จากอิฐบล๊อกสองก้อน หรือ "เมาค้าง" จากเมื่อคืนกันแน่
"โอเค พี่เตี้ย เดี๋ยวผมพาไปทางลัด เกาะแน่นๆ นะเดี๋ยวตกรถอีก" หนุ่มน้อยเอ่ยออกมาอีกครั้ง
โดยที่สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่สัญญาณไฟจราจร ที่ใกล้จะเป็นสีเขียวในช่วงเวลาอีกชั่วอึดใจ

ระหว่างที่เขาและโมโม่ลัดเลาะไปตามทางลัด เขากลับหวนคิดไปว่า เพราะเหตุใด...เขา
และโมโม่ ถึงเข้ามาสู่วงจร "แกงค์ป๋า" ได้ ซึ่งเขาเองก็หาคำตอบไม่เคยเจอ เขารู้ได้เพียงว่า
"แกงค์ป๋า" เมื่อเข้ามาแล้ว คุณไม่มีทางที่จะเดินออกจาก "แกงค์" โดยที่คุณยังมีลมหายใจอยู่
มันเหมือนกับการ "ขี่หลังเสือ" นั่นแหละ "เข้าก็ลำบาก ออกก็ยากเย็น" ซึ่งจริงๆ แล้ว งานชิ้นนี้
"เขา" ไม่ใช่ผู้ที่จะมากระทำการ เดิมทีแล้ว "ป๋า และ โมโม่" จะทำกันสองคน แต่เนื่องจาก
"ป๋า" ประสบอุบัติเหตุที่ขา ทำให้ไม่สามารถปฎิบัติภารกิจนี้ได้ "หน้าที่" นี้จึงตกมาเป็นของเขา
ซึ่งเขาคิดว่าจะทำให้ดีที่สุด เพื่อเป็น "ผลงาน" ชิ้นโบว์แดงให้ "ป๋า" ไว้เนื้อเชื่อใจ ถึงแม้ว่า...
งานชิ้นนี้ มีการเดิมพันถึง "การสูญสิ้นอิสรภาพทางสังคม" ถ้าหาก "พลาด" ก็ตามที

เมื่อถึงถนนพหลโยธินเป็นที่เรียบร้อย สายตาของเขาก็สอดส่องไปยังท้องถนน นั่นไง...นั่น
เขาพบ "เป้าหมาย" แล้ว เป็นขบวนรถที่ขับมาอย่างอ้อยอิ่งราวกับเต่าคลานอยู่บนท้องถนน
เขาชี้มือให้โมโม่ดูเป้าหมาย และตกลงแผนการกันด้วยสายตา โมโม่บิดคันเร่งรอจังหวะ
เสียงคำรามของเครื่องยนต์มันช่างโหยหวนเสียเหลือเกิน เมื่อได้จังหวะแล้ว มอเตอร์ไซด์
คันนั้น ก็พาชายสองคนพุ่งออกไปด้วยความเร็วสูง สวนทางกับขบวนรถที่กำลังเคลื่อนเข้ามา
ชายหนุ่มร่างท้วมกำ "อิฐบล๊อค" ไว้ทั้งสองมืออย่างแม่นมั่น และเมื่อเข้าถึงระยะปฎิบัติการ
เขาทำการเขวี้ยงออกไปอย่างสุดแรง โดยที่เป้าหมาย ก็คือหน้ากระจกรถนำขบวนนั่นเอง

"เพล้งงงง......เอี๊ยดดดด..." เสียงที่ดังขึ้น เกิดจากการกระทบของอิฐบล๊อคกับกระจกรถ
และการกระทืบเบรคของคนขับรถคันนั้น เมื่อรถเสียการทรงตัวหักลงข้างทาง เขาสั่งให้
โมโม่ชะลอรถเพื่อ "ซ้ำดาบสอง" เขาเขวี้ยงอิฐบล๊อคก้อนที่เหลือออกไปยัง "เป้าหมาย"
"โพละ!..." คราวนี้เขาไม่พลาด อิฐบล๊อคกระทบกับใบหน้าของชายสูงอายุผู้มีเอกลักษณ์
ที่จมูกไปแบบเต็มๆ เมื่อเขาเห็นผลงานแล้ว จึงออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาดว่า
"ไป โมโม่ เหาะได้เหาะโว๊ย" แล้วรถมอเตอร์ไซด์คันนั้นก็พุ่งทะยานออกไป สวนทางกับ
เสียงโหวกเหวกโวยวาย และความโกลาหลอลหม่านของคนที่อยู่ภายในรถคันนั้น

..........

..........

..........

..........

..........

..........

"อ่ะ ป๋า หนังสือพิมพ์" เป็นเสียงของหนุ่มน้อยหน้ามน ที่กล่าวกับชายหนุ่มผู้คาบบุหรี่
คาไว้ที่ปากจนเป็นกิจวัตร ก่อนที่จะโยนหนังสือพิมพ์นั้นลงไปที่โต๊ะอาหาร บนโต๊ะนั้น
มี "ชาอู่หลงและขนมทองเอก" วางอยู่เคียงข้างกัน ชายหนุ่มหันมายิ้มให้ก่อนกล่าวว่า
"ขอบใจโว้ย โมโม่" เขาคลี่หนังสือพิมพ์เพื่ออ่านข่าวสารของบ้านเมืองประจำเช้าวันนี้
เมื่อเขาเห็นข้อความ "พาดหัวข่าว" อยู่ดีๆ เขาก็หัวเราะขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งออกมา

" ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ เอี๊ก ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ เอี๊กฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ เอี๊ก..."

"เฮ้ย! เป็นอะไร ป๋า" โมโม่ ที่กำลังเปลี่ยนป้ายทะเบียนรถมอเตอร์ไซด์บริเวณหน้าบ้าน
ส่งเสียงถามไถ่เข้ามาด้วยความห่วงใยระคนสับสนและงงงวย
"เอ็งมาดูนี่ โมโม่ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ" ชายหนุ่มพูดพลางหัวเราะพลาง พร้อมกับเรียกหนุ่มน้อย
ให้เข้ามาดูพาดหัวหนังสือพิมพ์ "อะไรอ่ะ ป๋า ไหนดูดิ" เขาเดินเข้ามาดูโดยทันที
พร้อมกับอ่านออกเสียงออกมาว่า "แกงค์..ปา..หิน..เหิม..หนัก คราวนี้..รถ..ป้ายหาเสียง
หมัก..โวย..ฝีมือ..คอ..มอ..ชอ...ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ พาดหัวได้ไงเนี่ย ป๋า" หนุ่มน้อยอ่านจบก็
ถึงกับหัวเราะผสมโรงไปด้วยอีกคน "ลุงหมัก มั่วนิ่ม นี่หว่า ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ"

..........

..........

"ลุง..หมาก..ม่าย..มั่ว..โว๊ย" เป็นเสียงที่มาจากชายร่างท้วม ซึ่งในตอนนี้เขานอนกอด
ก่ายอยู่กับขวดเหล้ายี่ห้อ "หนึ่งร้อย" และกลิ้งเกลือกกับกอง "เปลือกถั่วทอด" ที่โมโม่
บรรจงรดราดไปตามเนื้อตัวของเขาจากการเลี้ยงฉลอง "ความสำเร็จ" เมื่อคืนที่ผ่านมา

"ไม่มั่วยังไงวะ ไอ้เตี้ย" น้ำเสียงของชายหนุ่มที่คนทั้งสองเรียกว่า "ป๋า" เอ่ยถาม
"ลุง..หมาก พูดถูกเลี้ยว ป๋า" ชายร่างท้วมตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่อ้อแอ้จากฤทธิ์สุรา
"งานนี้ ฝีมือ คอ มอ ชอ จริง จริง ขอบ...อก เอ๊ย! ขอ...บอก"
"ชิ...คอ มอ ชอ ตรงไหนวะ" ชายหนุ่ม "ขาเดี้ยง" คนนั้น ยังคงถามต่ออย่างไม่ลดละ
"อ้าว "ป๋า" นี่ โง๊ โง่ เนาะ" ชายร่างท้วมส่ายหน้าไปมา ด้วยสีหน้าระอิดระอาเต็มที

..........

..........

"คอ...เนี่ย ก็ "คุณ" ไง" ชายร่างท้วมกล่าวพร้อมกับชี้มือไปทางชายที่เขาเรียกว่า "ป๋า"

"มอ...ก็ "มึง" ไง น้องโมโม่" แล้วเขาก็ชี้มือไปทางหนุ่มน้อยที่กำลังทำหน้าสงสัยอยู่

"ส่วน ชอ เนี่ย ก็ "ชั้น" เองไงคะ...คุณขา...เอิ๊ก" ชายหนุ่มร้างท้วมกล่าวจบ ก็ล้มตัวลงนอนต่อ
เนื่องจาก "พิษน้ำสีอำพัน" ตีกลับขึ้นมาอีกครั้งไปทั่วสรรพางค์ของร่างกาย พร้อมๆ กับ
เสียงประสานที่ออกมาจากปากของชายสองคน แสดงถึงความชื่นชมในตัวของเขาว่า

..........

..........

..........

..........

..........

"ไอ้...เชี่ยยยยยยยย...นี่"

.........

..........

..........

ปัจฉิมลิขิต : ขอบพระคุณเสียงจาก imeem.com
ขอบพระคุณภาพจากอินเตอร์เน็ท นะจ๊ะ จุ๊บ จุ๊บ