ช่วงเวลาหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาสำหรับผมนั้น ค่อนข้างจะยุ่งยากอยู่พอสมควร
ไหนจะงานการ...ไหนจะสังสรรค์กับเพื่อนฝูงแบบตัวเป็นๆ ที่ไม่ได้ผ่านจากทาง
ตัวหนังสือในโลกไซเบอร์ ทำให้ไม่ได้เข้ามาขีดๆ เขียนๆ เรื่องราว "ไร้สาระ" ใหม่ๆ
ขึ้นมาในบ้านบ๊องๆ บวมๆ หลังนี้ของผม แต่เมื่อผมมีเวลาว่างก็ได้เข้ามายังเอนทรี
สุดท้าย และได้พบกับ "แถ่ก" จาก "พี่ฉุย คนช่างพูด" ที่เคารพของผม เมื่อแรกเห็น
ผมก็ถึงกับ "อึ้ง" เนื่องจากเป็นเรื่องที่ค่อนข้าง "ยาก" สำหรับการตอบ "แถ่ก"
ในครั้งนี้อยู่พอสมควร เนื่องจากผมไม่คิดว่า "ตัวหนังสือเจือดีกรี" ของผมนั้น
จะสามารถเรียบเรียงตอบแถ่กให้ "เป็นเรื่องเป็นราว" เหมือนกับเพื่อนๆ ในบล๊อค
นี้ได้ แต่ว่า...ไหนๆ ก็ ไหนๆ แล้ว ผมจะลองขีดๆ เขียนๆ ดูสักครั้งแล้วกันนะครับ

..........

..........

..........

..........

"ไฟไหม้...ไฟไหม้" หากใครได้ยินเสียงคำนี้ลอยมาตามลมแล้ว ไม่เกิดอาการสะดุ้ง
หรือตกอกตกใจแล้วล่ะก็ ผมว่าควรไปเช็ค "สุขภาพจิต" อย่างเร่งด่วนเลยล่ะครับ
เพราะผมเองนั้น เคยผ่านเหตุการณ์ทำนองนี้มาบ้าง การเกิดอัคคีภัยในแต่ละครั้งนั้น
เป็นบรรยากาศที่ผมไม่ชอบเลย "ภาพ" ของเปลวไฟที่ลุกโชน "เสียง" กรีดร้องของ
ไซเรน และเสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวาย ปนกับเสียงร่ำไห้ของผู้สูญเสีย "กลิ่น" ไหม้
ของอาคารและวัสดุที่ตกอยู่ในทะเลเพลิงนั้น เป็นกลิ่นที่ไม่หวมหวลชวนดมสำหรับผมเลย
ซึ่งเหตุการณ์ "ไฟไหม้" แต่ละครั้งนั้น โดยส่วนใหญ่ "ผู้ลอบวางเพลิง" ที่พอจะสรุปได้
เป็น "ผู้ผิด" ก็คือ คุณ "ไฟฟ้า" นามสกุล "ลัดวงจร" ในแทบจะทุกคราวไป

แต่เหตุการณ์ในวันที่ 8 ธันวาคม เมื่อปลายปีที่ผ่านมานั้น ได้เกิด "อัคคีภัย" ขึ้นอีกครั้ง
ที่ "โรงเรียนบ้านพรุชิง" อ.เทพา จ.สงขลา ในครั้งนี้แตกต่างกับเหตุการณ์ที่ผมกล่าวไว้
ข้างต้น เนื่องจาก คุณ"ไฟฟ้า ลัดวงจร" ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง แต่ครั้งนี้ผมขอสรุปด้วย
ตัวเองว่า ผู้ลอบวางเพลิงครั้งนี้ "ไม่ใช่คนไทย และไม่ใช่ผู้ก่อการดี" อย่างแน่นอน

หากจะมีใครสงสัยและถามว่า "ทำไมผมถึงคิดอย่างนั้น" ผมก็อยากจะตอบให้ฟังว่า
ผมมั่นใจว่าไม่ใช่ "คนไทย" ก็เพราะคนไทย "รักสงบ" แต่พวกนี้เป็นสิ่งมีชีวิตจำพวก
"ก่อสร้างความไม่สงบเป็นสันดาน" ที่ปลูกฝังถ่ายทอด "เชื้อชั่ว" กันมาโดยที่ไม่สำนึก
ถึงบุญคุณของ "แผ่นดิน" ที่ให้สิ่งมีชีวิตพวกนี้อาศัยดำรงชีวิต และที่ผมบอกว่าไม่ใช่
"ผู้ก่อการดี" ก็เป็นเพราะว่าสิ่งมีชีวิตพวกนี้ เกลียดและกลัวกับคำว่า "ความดี" อย่าว่า
แต่ผู้ก่อการดีเลยครับ คำว่า "ผู้ก่อการร้าย" ยังไม่สมควรจะใช้เรียก สำหรับสิ่งมีชีวิต
พวกนี้เสียด้วยซ้ำไป เพราะอะไรเหรอครับ ผู้ก่อการร้ายทั่วโลกนั้น เขาจะแสดงความรับ
ผิดชอบต่อทุก "การก่อการ" ที่ได้ทำลงไป บางครั้งยังแย่งกันแอ่นอกรับว่าเป็นผู้ลงมือ
"ก่อการร้าย" แต่สำหรับสิ่งมีชีวิตพวกนี้ "ลอบกัด" น่าจะเป็นคำที่เหมาะสมมากกว่า

แผนการ "ลอบกัด" ของพวกนี้นั้น ผมดูแล้วก็เหมือนกับ "คนเมายาบ้า" สมัยก่อน
ที่พอเมาได้ที่ก็จะ "จับตัวประกัน" ทุกรายไป พวกนี้ก็เช่นกัน "เผาโรงเรียน" คือภาระ
หน้าที่ "อินเทรนด์" ที่สุดในช่วงเวลานี้ของมัน ผมไม่รู้ว่า "จ่าฝูงสิ่งมีชีวิต" พวกนี้ใช้
สมองส่วนไหนคิด ถึงได้คิดกระทำการที่ทำร้ายความรู้สึกของ "เด็ก" ที่ไม่รู้ประสาอะไร
กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น การแบ่งแยกโดยทำลาย "อนาคต" ของเด็กที่ลงมือทำกันไปนั้น
พวกมันจะรู้หรือไม่ว่ามี "ผ้าขาว" มากมายสักกี่ผืน ที่ต้องเปียกชุ่มด้วย "หยาดน้ำตา"

ผมไม่รู้ว่าอะไรคือ "สาเหตุ" ที่เกิดความไม่สงบที่ปลายด้ามขวานของเรา แต่เท่าที่รู้
การ "ทำลาย" ไม่น่าจะเป็นทางออกที่ดี "โรงเรียน" คือ สิ่งที่ผูกพันกับเด็กเป็นสถาบัน
ที่สองรองจากสถาบันครอบครัว เมื่อผมยังเด็ก ผมยังจำได้ว่ามีความ "ผูกพัน" กับ
โรงเรียนมากแค่ไหน ผมมีความรู้สึกหวงแหนเก้าอี้นั่ง โต๊ะเรียนของผม ผมชอบเข้าไป
นั่งในห้องสมุดช่วงพักเที่ยง ไปอ่านหนังสือเล่มโปรดในมุมส่วนตัว ผมคุ้นเคยกับทุก
อาณาบริเวณในโรงเรียนของผม ไม่ว่าจะเป็นโรงอาหาร สนามเด็กเล่น ฯลฯ ซึ่งสิ่ง
เหล่านี้ หล่อหลอมให้ "เด็กตัวเล็กๆ" ในวันนั้น มาเป็นผมในวันนี้ ถ้าไม่มี "โรงเรียน"
เด็กตัวเล็กคนนั้นจะได้รับความรู้ สติปัญญา และจดจำเรื่องราวดีๆ มากมายจากที่ไหนได้

ตอนนี้ คงไม่สามารถที่จะย้อนเวลาไม่ให้เกิดเหตุการณ์นี้ที่ "โรงเรียนบ้านพรุชิง"ได้
แต่ผมคิดว่าเรา "สามารถ" ที่จะ "สร้าง" ขึ้นมาใหม่ ถึงแม้จะไม่เหมือนเดิม และยาก
ที่จะลบเลือนจากความรู้สึกภายในใจของ "เด็กๆ" ได้ทั้งหมดก็ตามที เนื่องจากเด็กๆ
มีจินตนาการในโลกใบเล็กของเขา ที่ยากเกินกว่าที่เราจะเข้าใจได้ทั้งหมด แต่ผมคิดว่า
อย่างน้อยก็คงจะพอที่จะ "บรรเทา" ความรู้สึกสะเทือนใจให้ลดน้อยลงไปบ้าง และคง
ทำให้เด็กๆ รู้สึกว่าพวกเขาคือ "คนไทย" คนหนึ่ง ที่เป็นอนาคตของชาติในภายภาคหน้า
สืบต่อจากรุ่นพวกเรา และทำให้เด็กๆ ภูมิอกภูมิใจว่า "คนไทย...ไม่ทอดทิ้งกัน"

ขอเชิญปิยมิตรบล็อกเกอร์โอเคเนชั่นผู้มากเมตตา
ร่วมหยิบยื่นแบ่งปันโอกาสให้ "เด็กน้อยแห่งพรุชิง" ด้วยการขอรับบริจาค

- หนังสืออ่านที่เหมาะสมกับห้วงวัยของนักเรียน -
- ซีดีเพลงสร้างสรรค์ ซีดีการ์ตูน -
- อุปกรณ์การเรียน, สมุด, เครื่องเขียน, สี-
-เสื้อผ้าชุดนักเรียน และอาภรณ์อื่นๆที่เหมาะแก่นักเรียน -
- วัสดุอุปกรณ์ของเล่น ชุดฝึกทักษะ เกมจินตนาการ -

และหรืออื่นๆที่เห็นสมควร

....................

ทั้งนี้...ปิยมิตรบล็อกเกอร์โอเคเนชั่นและหรือพี่น้องร่วมแผ่นดิน
สามารถประสานการบริจาคได้ที่
"นายอนุสรณ์ นินวน"
โรงเรียนบ้านพรุชิง หมู่ที่ 7 ต.ท่าม่วง อ.เทพา จ.สงขลา 90260
โทรศัพท์ 089-5993002
อีเมล์ panthakant.trinnarat@gmail.com
หรือโอนเงินผ่านบัญชีเงินฝาก
ธนาคารออมสิน สาขาโคกโพธิ์
ชื่อบัญชี
"สมทบทุนซ่อมแซมอาคารเรียนที่ถูกไฟไหม้ ร.ร.บ้านพรุชิง"
หมายเลขบัญชี 09-6903-20-060387-1

ขอขอบคุณครับ
จาก
"บล็อกเกอร์ พันธกานท์ ตฤณราษฎร์"
ปลายด้ามขวาน,สงขลา

..........

..........

..........

..........

สุดท้ายผมอยากจะบอกบรรดา "สิ่งมีชีวิตชั้นเลว" ที่ชอบการวางเพลิงเป็นชีวิตจิตใจ
ว่า ถ้าอยาก "เผา" แบบสร้างสรรค์ ขอเชิญมาร่วมวางเพลิงที่ "โรงเผาขยะติดเชื้อ"
ตำแหน่งงานยัง "ว่าง" อีกเยอะ ถ้าเผาดีๆ มีสิทธิ์เลื่อนตำแหน่งด้วยนะจ๊ะ จะบอกให้

ปัจฉิมลิขิต : ขอขอบพระคุณภาพจาก "บล็อกเกอร์ พันธกานท์ ตฤณราษฎร์"

ขอบพระคุณเสียง จากอินเตอร์เนทเช่นเคยครับ