|
"กรี๊ง...กริ๊ง..." เสียงของนาฬิกาปลุกดังขึ้น ทำลายความเงียบที่ปกคลุมอยู่ไป
ทั่วห้องนอนของ "ขวัญ" ชายหนุ่มที่เพิ่งจะข่มตาหลับลงไปไม่เกินสองชั่วโมง
ที่ผ่านมา เขาลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ โดยที่รอบดวงตาเขายังมีร่องรอยของความ
บอบช้ำจากการถูกกระทำโดย "สายน้ำที่ไหลบ่าท่วมนัยน์ตา" ของเขามาตลอดคืน
เขาส่ายหัวไปมาเพื่อสลัดความมึนงง ก่อนที่จะจ้องมองไปในความมืดภายในห้อง
คราบความเสียใจยังคงเกาะอยู่รอบดวงตา ทำให้เขามองอะไร "พร่ามัว" ไปจนหมด
เขานั่งทบทวนถึงเหตุการณ์เมื่อคืนวานที่เกิดขึ้น "ไม่ใช่ความฝัน มันเป็นเรื่องจริง"
ขวัญบอกกับตัวเอง นึกถึงคำพูดของ "เรียม" ที่เอ่ยปากบอกกับเขาเมื่อคืนวานว่า "ขวัญ...เรา "เลิก" กันเถอะนะ" "ก๊อก ก๊อก ก๊อก" เสียงเคาะประตูห้องนอนของ "ขวัญ" ดังขึ้นพร้อมกับมีเสียง
ที่ตามมาว่า "ขวัญเอ๊ย สายแล้วนะ ตื่นหรือยังลูก" เป็นเสียงของพ่อของเขานั่นเอง
"ตื่นแล้วครับพ่อ" เขาตอบกลับไปด้วยเสียงที่แหบพร่า เนื่องจากใช้เสียงในการ
พูดจากับ "เรียม" เมื่อคืนวาน และเป็นอาการที่เกิดขึ้นเพราะพักผ่อนไม่เพียงพอ
พ่อของ "ขวัญ" เปิดประตูห้องนอนเข้ามา พร้อมกับเดินไปรูดผ้าม่านให้แสงสว่าง
เร็ดลอดเข้ามาทำลายความมืดภายในห้องนอน ก่อนที่จะเข้ามาดูอาการของลูกชาย
"ไม่สบายหรือเปล่าขวัญ ไปอาบน้ำอาบท่า แล้วมากินข้าวเช้าพร้อมพ่อนะ" พ่อพูด
"ผมสบายดีครับพ่อ เดี๋ยวผมตามลงไป พ่อกินข้าวไปก่อนก็ได้นะครับ" ขวัญตอบ เมื่อเขาเข้าไปชำระร่างกายภายในห้องน้ำ ความคิดของเขาก็ล่องลอยไปถึงเรื่องราว
ของเขากับ "เรียม" สาวคนรักเมื่อครั้งยัง "รักหวานชื่น" สมัยนั้น "ขวัญ" นับว่าเป็น
ชายหนุ่มหน้าตาดี เป็นที่หมายปองของสาวน้อยหลายต่อหลายคน แต่ขวัญก็ไม่เคย
สนใจใครนอกจาก "เรียม" สาวสวยประจำหมู่บ้าน และสมัยนั้น "เรียม" ก็มีความรัก
ให้กับ "ขวัญ" เพียงผู้เดียวเช่นกัน ทั้งๆ ที่มีหนุ่มมากหน้าหลายตามารุมสมัครรักใคร่
บางทีอาจเป็นเพราะ "ควายยนต์สี่ล้อ" ที่ขวัญได้มาจากพ่อก็เป็นได้ ที่ทำให้ "เรียม"
ตัดสินใจเลือก "ขวัญ" มากกว่าชายหนุ่มที่มี "ควายยนต์สองล้อ" พวกนั้นนั่นเอง ขวัญมักจะพาเรียมขี่เจ้า "ควายยนต์สี่ล้อ" ท่องเที่ยวไปทั่วทุกที่ ตามใจเรียมไป
แทบจะทุกเรื่อง ขวัญมักจะพาเรียมไปทำ "สัญญาแห่งความรัก" ระหว่างชายหนุ่ม
หญิงสาว โดยมี "เจ้าพ่อโนเกียรุ่นใหม่" หรือ "เจ้าแม่หลุยส์ วิตตอง" และบรรดา
"เจ้าพ่อเจ้าแม่แบรนด์เนม" ทั้งหลายแหล่ที่เรียมชอบ เป็นพยานแห่งความรักแทนที่
"เจ้าพ่อไทร" ที่ "ขวัญ-เรียมรุ่นเก่าก่อน" ใช้เป็น "คำสัญญาและสาบาน" ในความรัก
ซึ่งไม่ว่าเรียมอยากได้ "เจ้าพ่อเจ้าแม่วัตถุนิยม" รุ่นไหน ขวัญก็จะพยายามหามามอบ
ให้กับคนรักของเขาเสียแทบจะทุกอย่าง แม้ว่าเขาจะต้องเสียเงินเสียทองแค่ไหน
"เรียม "รัก" พี่ขวัญคนเดียวตลอดไปนะคะ" เป็นเสียงคำพูดของเรียมในทุกครั้งที่
ขวัญ "ซื้อ" สัญญาแห่งความรักราคาแพงมามอบกับเรียมแทนคำ "สัญญาจากหัวใจ" ขวัญพาเรียม "เข้านอกออกใน" ภายในบ้านของเขาให้ครอบของเขาได้รับรู้ และทาง
ครอบครัวของเรียมก็เช่นกันที่รับรู้ถึง "ความรัก" ระหว่างหนุ่มสาวสองคน ซึ่งครั้งนี้
แตกต่างจากขวัญ-เรียมรุ่นเก่าตรงที่ ทั้งสองครอบครัวไม่ได้ "กีดกัน" ความรักของ
ทั้งสองคน เรื่องราวของหนุ่มสาวคู่นี้ก็น่าที่จะจบลงเป็น "ความรักที่สวยงาม" หากแต่
เป็นเพราะตัวของ "ขวัญ" เองนั่นแหละ ที่ทำให้ความรักของเขาเกิด "ปัญหาครั้งใหญ่"
"เรียม ขวัญว่าเรียมน่าจะไปประกวด "เทพีควายยนต์" ปีนี้นะ" ขวัญกล่าวกับเรียม
เนื่องจากเขาอยากให้คนรักของเขาได้พบกับ "โอกาสดี" เข้ามาในชีวิต โดยที่มีเขาเป็น
เบื้องหลังในความสำเร็จของคนรัก "จะดีเหรอขวัญ เรียมไม่ค่อยกล้าน่ะ" เรียมตอบ
"ดีสิจ๊ะ ขวัญจะได้ภูมิใจที่มีคนรักเป็นถึง "เทพีควายยนต์" เชียวนะ" เขากล่าวกระเซ้า
"งั้น เรียม ก็ตามใจ ขวัญ ก็แล้วกันจ๊ะ" หญิงสาวกล่าวกลับด้วยท่าทีขวยเขิน 
ขวัญคงไม่คาดคิดว่าเขาเองนั่นแหละที่ทำให้ "เรียม" ได้พบเจอกับ "โอกาสดีๆ" ที่มา
ทำลาย "ความรัก" ระหว่างชายหนุ่มและหญิงสาว หลังการประกวด "เทพีควายยนต์"
ก็มีชายหนุ่มมากหน้าหลายตาที่ดาหน้ากันเข้ามาเป็นพนักงาน "เซเว่น-อิเลเว่น" คอย
ขาย "ขนมจีบ" ให้กับคนรักของเขา อย่างไม่มีทีท่าว่าจะหลีกลี้หนีถอยไปง่ายๆ ซึ่ง
ชายเหล่านั้นต่างก็มี "ควายยนต์" ที่ล้ำนำสมัยกว่าเขาอยู่หลายต่อหลายคน อีกทั้งยัง
สามารถที่จะมอบ "คำสัญญาจากเจ้าพ่อเจ้าแม่แบรนด์เนม" ให้เรียมได้มากกว่าเขา
"น้ำหยดลงหินทุกวันหินมันยังกร่อน" ในเวลาไม่นานนัก ขวัญมีความรู้สึกว่า "เรียม"
เริ่มไม่เหมือนเดิม เรียมมักจะไม่ค่อยมีเวลาว่างสำหรับขวัญใน "วันหยุด" อีกต่อไป
"เรียมต้องทำงานนะขวัญ เรียมยุ่งอยู่ เข้าใจกันบ้างสิ" เป็นเสียงของหญิงสาวที่
ผ่านมาตามสายของ "เจ้าพ่อโนเกีย" ที่ขวัญมอบให้กับเธอเป็นสัญญาแห่งความรัก
แทบจะทุกครั้ง ที่ขวัญโทรไปหา เมื่อยามที่ชายหนุ่มคิดถึงคนรักของเขาในเวลานี้ "เฮ้ย ไอ้ขวัญ ข้าเห็นเรียมเดินอยู่กับใครก็ไม่รู้ที่นี่ว่ะ" เป็นเสียงของเพื่อนขวัญที่มา
เล่าให้เขาฟัง ซึ่งไม่ใช่ครั้งแรกที่มีคนมาบอกกล่าว ในช่วงหลังนั้นมีคนมาบอกเล่าเรื่อง
ที่เห็นเรียมอยู่กับคนอื่นที่ไม่ใช่ขวัญหลายต่อหลายครั้ง และเมื่อเขาคุยกับเรียมเพื่อที่
จะ "สอบถามความจริง" กับเรียม ก็มักจะทำให้เกิดการ "ทะเลาะเบาะแว้ง" ในทุกครั้ง
จนครั้งล่าสุดที่คุยกันเมื่อคืนวานที่ผ่านมา ขวัญได้ยินคำพูดคำหนึ่งจากปากของคนรัก
โดยที่เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ทั้งชีวิตของเขาจะได้ยินคำนี้จากเรียมคนที่เขารักว่า "ขวัญ...เรา "เลิก" กันเถอะนะ" เมื่อขวัญอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เขาก็เดินซึมกระทือลงมายังโต๊ะอาหาร เมื่อเขานั่งลง
เขากวาดตาไปรอบโต๊ะ อาหารนานาชนิดยังไม่พร่องไปจากจานชามเลยแม้แต่นิดเดียว
ขวัญเงยหน้ามองพ่อ พร้อมกับกล่าวว่า "พ่อทำไมไม่กินก่อนล่ะครับ พ่อไม่หิวเหรอ"
"กินพร้อมกันแหละ เจริญอาหารดีลูก พ่อตักข้าวให้ ข้าวเช้าเนี่ยต้องกินเยอะๆ นะลูก"
พ่อเขากล่าวพร้อมกับจัดแจงตักข้าวให้ "ลูกชาย" ที่เป็นความหวังทั้งชีวิตของตัวเขา
ระหว่างการกินอาหารเช้า โต๊ะอาหารมีแต่ความเงียบ จนกระทั่งพ่อของขวัญได้เอ่ยว่า
"มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าขวัญ ทะเลาะกับเรียมหรือเปล่า บอกพ่อบ้างก็ได้นะ"
"ไม่มีอะไรครับพ่อ ปัญหานิดหน่อยน่ะครับ ไม่มีอะไร" ขวัญแค่นตอบให้เสียงดูปกติ
ทั้งๆ ที่จริงแล้วคำถามของพ่อนั้น "แทงใจดำ" ของเขาในตอนนี้เสียเหลือเกิน
"ไม่มีอะไรก็ดีแล้วล่ะลูก พ่อว่าวันหยุดสงกรานต์นี้ไปเที่ยวทะเลกันมั๊ย พ่อเห็นว่าขวัญ
ดูเครียดๆ นะ พักผ่อนซะบ้าง ชวนเรียมเค้าไปด้วยสิลูก" พ่อของขวัญกล่าวขึ้น
"เอ่อ...ได้ครับพ่อ เดี๋ยวผมจะไปชวนเรียมดู" ขวัญตอบ พร้อมกับนึกถึงวันสงกรานต์
ในปีที่แล้ว ยังมีความสุขจากการไปเที่ยวทะเลพร้อมกันทั้งสองครอบครัวอยู่เลย
"ดีเลย เดี๋ยวกินข้าวเสร็จ พ่อโทรไปจองที่พักกับเพื่อนมันไว้เลย เดี๋ยวรีสอร์ทเต็ม"
พ่อของขวัญกล่าวด้วยน้ำเสียงดีใจที่ลูกชายจะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตาในวันหยุด
"ผมไปข้างนอกก่อนนะครับพ่อ" ขวัญกล่าวกับพ่อพร้อมกับเดินไปยัง "ควายยนต์"
ที่ตัวเขาและเรียม เคยใช้โลดแล่นไปบนท้องถนนอย่างมีความสุขในสมัยครั้งก่อน
"ขับรถดีๆ นะลูก แล้ววันนี้กลับเร็วไหม พ่อจะได้รอกินข้าวเย็นด้วย" พ่อขวัญกล่าว
"ไม่ต้องรอครับพ่อ ผมไปนะครับ เอ่อ...พ่อครับ ขวัญรักพ่อนะ" ชายหนุ่มกล่าว
พร้อมกับเดินเข้าไปกอดชายสูงอายุ คนที่รักเขามากที่สุดนับตั้งแต่แม่ของเขาได้จาก
ไปสู่อีกชาติภพ เมื่อครั้งยังจำความแทบไม่ได้ มีชายคนนี้คนเดียวที่รักและห่วงใยดูแล
มาโดยตลอด ซึ่งทั้งชีวิตของเขานั้นมีคนรักอยู่สองคนคือ "เรียม" และ "พ่อ" นั่นเอง
"อะไรกัน ไอ้ลูกคนนี้ เอ้า เอ้า พ่อก็รักลูกนะ" ชายสูงอายุโอบกอดชายหนุ่มกลับคืน
พร้อมกับลูบหัวเบาๆ ด้วยความเคยชินเหมือนกับที่เคยทำตั้งแต่เมื่อขวัญยังเป็นเด็ก
โดยที่ตัวเขาไม่รู้เลยว่า นั่นคือ "การโอบกอดครั้งสุดท้าย" ระหว่างพ่อกับลูก 
"เรียมเหรอ เดี๋ยวขวัญไปหาที่ทำงานนะ" เสียงที่ลอดมาตามสายสร้างความรำคาญ
ให้กับหญิงสาวในตอนนี้เสียเหลือเกิน ทั้งที่เมื่อก่อนนั้นเธอเฝ้ารอเสียงชายคนนี้ที่จะ
ส่งมาตามสายโทรศัพท์ในทุกๆ วัน เธอกล่าวตอบไปด้วยน้ำเสียงที่แข็งกระด้างว่า
"มีอะไรจะพูดอีกเนี่ย เมื่อคืนนี้ก็น่าจะคุยรู้เรื่องแล้วนะ น่ารำคาญจริงๆ เลย"
"เราขอคุยด้วยเป็น "ครั้งสุดท้าย" นะเรียม ครั้งสุดท้ายจริงๆ" เสียงชายหนุ่มอ้อนวอน
"เอ้า ก็ได้ ก็ได้ แต่คุยนานไม่ได้นะ "ฉัน" งานยุ่ง ไม่มีเวลากับ "เธอ" มากหรอกนะ"
เสียงที่ตอบกลับ ทำให้ขวัญรู้สึกแปลกๆ กับสรรพนามแทนตัวระหว่างเขากับเรียม
ซึ่งในตอนนี้กลายเป็นสรรพนามแทนตัวที่ดู "ห่างไกล" และ "ไม่คุ้นเคย" กับการได้ยิน
เมื่อถึงที่ทำงานของเรียม ขวัญได้เอื้อมมือไปหยิบ "ของ" ที่หน้าคอนโซล "ควายยนต์"
โดยภายในนั้นมีทั้ง "รูปถ่าย" และ "สิ่งของ" ต่างๆ มากมายที่เป็นสิ่งแทน "ความรัก"
ของเขาและเรียม เขาหยิบ "ของ" ขึ้นมา "ซุก" ไว้ที่เอว ก่อนจะหยิบ "รูปถ่าย" คู่กัน
ขึ้นมาดู ก่อนที่เขาจะเอ่ยเสียงเครือออกมาเบาๆ ว่า "ขวัญรักเรียม "มาก" เลยนะ" เขาเดินไปหน้าที่ทำงานของเรียม ก็พบกับหญิงสาวที่ยืนกอดอกหน้าบูดบึ้งยืนอยู่
เธอมองมาที่เขาอย่างเสียมิได้ ก่อนที่จะกล่าวว่า "มีอะไรก็ว่ามาเร็วๆ ฉันยุ่งอยู่นะ"
"เรียม อย่าเลิกกับขวัญเลยนะ เรียมก็รู้ ขวัญรักเรียมมากแค่ไหน อย่าทิ้งขวัญนะ"
ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ โดยที่นัยน์ตาของเขาเริ่มมีน้ำมาเกาะกุมอีกครั้ง
"เอ๊ะ! พูดภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง ฉันเบื่อที่จะ "ทะเลาะ" กับเธอ ทุกวี่ทุกวันน่ะ
น่ารำคาญ ยังจะมาตามตื๊ออยู่ได้ เข้าใจมั๊ย คำว่า "รำคาญ" น่ะ หรือแปลไม่ออก"
ขวัญไม่แทบเชื่อหูที่เรียม คนรักของเขาจะเอ่ยกับเขาได้ถึงขนาดนี้ เขาก้มหน้าลง
"แค่นี้ใช่มั๊ย ฉันจะได้กลับไปทำงานต่อ อ้อ ทีหลังไม่ต้องโทรมาแล้วนะ รำคาญ"
เรียมกระแทกเสียง ก่อนที่จะหันหลังกลับเข้าไปยังที่ทำงาน แต่ก่อนที่หญิงสาวจะ
เดินกลับไป ขวัญได้คว้าข้อมือหญิงสาวเอาไว้ และกระชากหญิงสาวให้หันหน้ามา
ทางเขาก่อนที่จะตะเบ็งเสียงใส่หน้าของเธอว่า "งั้นเราก็ "ไปด้วยกัน" นะเรียม" ขวัญหยิบ "ของ" ออกมาจากเอว พร้อมส่ายมันไปมาต่อหน้าหญิงสาว ทันทีที่เรียม
เห็น "ของ" เธอรู้ได้เลยว่านั่นคือ "อาวุธ" ที่สามารถพรากชีวิตที่กำลังมีอนาคตที่ดี
ของเธอไปได้ เธอตกใจมาก พร้อมกับตะโกนใส่หน้าชายหนุ่มที่เธอเคย "รัก" ว่า
"นี่แกจะ "บ้า" เหรอเนี่ย อยากตายก็ไป "ตายคนเดียว" สิ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ" ขวัญซึ่งในตอนนี้สติของเขานั้น ปราศจากการรับรู้ถึง "ผิดชอบชั่วดี" ไปเสียแล้ว
อาจเป็นเพราะพักผ่อนน้อยจนสมองมึนงง หรือเพราะความเก็บกดจากความรู้สึก
เสียใจจากความสูญเสียความรักที่ใกล้จะถึงจุดระเบิด ทำให้เกิดความรู้สึก "ชั่ววูบ"
โดยความรู้สึกนี้มีอยู่กับทุกผู้ทุกคน เพียงแต่ว่าใครจะ "ควบคุม" ความรู้สึกนั้นได้
แต่ในตอนนี้ "ขวัญ" พ่ายแพ้ในการควบคุมเจ้าตัว "ชั่ววูบ" เอาไว้ได้เท่านั้นเอง
"ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ เอ็งต้องไปกับข้า ข้ารักเอ็ง เอ็งก็รู้ เรียม เอ็งไม่น่าทำกับข้าอย่างนี้"
เสียงของขวัญดูคลุ้มคลั่งน่ากลัวในที เป็นเสียงหัวเราะเจือกับเสียงสะอื้นไห้
"ไอ้บ้า ปล่อยฉันนะ ปล่อย ช่วยด้วย" หญิงสาวพยายามสะบัดตัวหนีและส่งเสียง
ร้องขอความช่วยเหลือ แต่ช้าไปแล้วสำหรับในตอนนี้ "ลูกยมฑูต" ได้ถูกปล่อยออก
จาก "ของ" เข้าไปทำลายอวัยวะภายในร่างกายของเธอเป็นระลอกแรก จากน้ำมือ
ของ "ชายหนุ่ม" ที่พร่ำพรอดบอกกับเธอว่า "รักและพร้อมที่จะยอมทุกอย่าง" 
"โอ๊ย!" เมื่อความเจ็บปวดค่อยๆ ก่อตัวเข้ามาภายในร่างกาย และของเหลวกลิ่นคาว
ภายในร่างกายต่างพากันทะลักล้นออกมาจากปากทางของบาดแผล เรียมพยายาม
ที่จะอ้อนวอนร้องขอชีวิต เธอเอ่ยออกมาด้วยความลำบากยากเย็นต่อขวัญว่า
"ขวัญ อย่านะ คน "รัก" กัน เค้าไม่ทำกันอย่างนี้นะ ขวัญ เรียมขอร้อง อย่านะ"
ขวัญซึ่งในตอนนี้ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีได้กระเจิดกระเจิงไปเสียจนหมดสิ้นแล้ว
ก้มลงมองคนรัก ภายในดวงตาของเขาในตอนนี้ "แดงก่ำ" จนแทบจะเป็นสีเลือด
เขาหัวเราะสลับกับร้องไห้อย่างบ้าคลั่ง แล้วตะโกนใส่หน้าหญิงสาวว่า
"เอ็งเพิ่งจะเห็นข้าเป็น "คนรัก" เหรอเรียม ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ แล้วทำไมตอนแรกเอ็งเห็น
ข้าเหมือน "หมู" เหมือน "หมา" ล่ะ เอ็งไล่ข้าทำไม ไปด้วยกันกับข้าเถอะเรียม"
เมื่อกล่าวจบขวัญก็กระหน่ำลูกยมฑูตอีกครั้งหนึ่ง ครั้งนี้ทำให้ความรู้สึกของเรียม
ดับวูบไปพร้อมๆ กับชีวิตที่กำลังมีอนาคตที่ดีรออยู่เบื้องหน้า ร่างของหญิงสาว
กระตุกไปมาสักครู่ใหญ่ ก็สงบลงพร้อมกับลมหายใจในเฮือกสุดท้าย ชายหนุ่ม
ก้มลงดูผลงานการกระทำต่อคนรักของตัวเอง ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีก็พากันกลับ
มาภายในหัวสมองของเขาอีกครั้ง เขามองภาพตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง
เขาก้มดูที่มือของเขา "เจ้าวัตถุสีดำมะเมื่อม" ยังคุกรุ่นด้วยกลิ่นไหม้ พร้อมๆ กับกลิ่น
คาวจาก "ของเหลวสีแดงเข้ม" ที่ทะลักล้นออกจากหญิงสาวคนรัก ภาพต่างๆ ภาย
ในหัวสมอง ก็พากันผุดขึ้นมาเป็นภาพซ้อนไปมาอย่างสับสนอลเวง เป็นภาพของเขา
กับคนรัก เขากับพ่อ เขากับเพื่อนๆ มีเสียงบอกรักระหว่างเขากับเรียม มีเสียงดุด่า
ว่ากล่าวของพ่อเมื่อยามเขาเป็นเด็ก เสียงพ่อพร่ำสอนให้เป็นคนดี มีเสียงเรียมที่
แสดงกิริยาว่ากล่าวเขาเมื่อสักครู่ ทุกภาพทุกเสียงต่างพากันมาหลอกหลอนวนไป
วนมาแบบไม่ปะติดปะต่อ เขาทรุดตัวลงข้างๆ คนรัก ในตอนนี้เขาไม่เหลือน้ำตา
ที่ออกมาจากนัยน์ตาทั้งสองข้างแล้ว เขาเหม่อไปยังเรียมอีกครั้งหนึ่งด้วยสายตาที่
เลื่อนลอย ขวัญพูดกับเรียม ที่ในตอนนี้ไม่สามารถที่จะรับรู้สิ่งใดได้อีกแล้วว่า
"เรียม...ขวัญ "ขอโทษ" ขวัญไม่ได้ตั้งใจ ขวัญ "รัก" เรียมคนเดียวจริงๆ นะ"
เมื่อเขากล่าวจบ เจ้าวัตถุสีดำมะเมื่อม ก็ถูกจ่อมาที่ข้างศีรษะด้วยมือของเขาเอง
ก่อนที่เขาจะรวบรวมกำลังร่างกายครั้งสุดท้ายไปที่นิ้วมือ กดลงไปยังวัตถุสีดำ "...ปัง..." .......... .......... .......... ณ ห้างสรรพสินค้าชานเมืองแห่งหนึ่ง หากใครสังเกตดีๆ ก็จะเห็นชายสูงอายุกำลัง
ก้มๆ เงยๆ อยู่ที่เสื้อผ้าลายดอก สีสันสดใส โดยมีพนักงานขายคอยให้ความสะดวก
ในการเลือกซื้อเสื้อผ้า ชายสูงอายุเลือกได้สองสามชุด และนำไปจ่ายยังเคาน์เตอร์
"โอ้โฮ คุณลุงวัยรุ่นจังเลยครับเนี่ย เลือกเสื้อสีสันแสบตาสุดๆ เลยนะครับ"
พนักงานขายยิ้ม และกล่าวกับชายสูงอายุ โดยที่ชายสูงอายุยิ้มให้ก่อนที่จะกล่าวว่า "โอ้ย ลุงไม่ได้ใส่เองหรอกพ่อหนุ่ม ลุงมาซื้อเสื้อให้ "ลูกชาย" น่ะ เค้าว่าจะพาลุงไปเที่ยวทะเลกะแฟนของเค้า ใน "วันสงกรานต์" ลุงว่าจะซื้อไป "เซอร์ไพรส์" เค้าน่ะ ไม่ได้ใส่เองหรอก" ........... ........... ........... ปัจฉิมลิขิต : ผมเขียนเรื่องนี้จากมุมมองส่วนตัวต่อ "ข่าวพาดหัว" เรื่องหนึ่ง
และภาพยนตร์ไทยเรื่อง "แผลเก่า" นำมาผสมปนเปกันเป็นเรื่องราวอีกเรื่องหนึ่ง
มิได้มีเจตนาชี้ "ถูก" หรือ "ผิด" หรือ "เข้าข้างใคร" กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ปัจฉิมลิขิต ๒ : ขอบพระคุณ ภาพ-เสียง อินเตอร์เนท ขอบพระคุณครับผม
|
พิมพ์หน้านี้
