สวัสดีเธอที่ผ่านเข้ามา…

เราได้เจอคนหลายรูปแบบทั้งมือไม่ดี แต่ก็พยายามใช้อีกข้างที่เขียนได้บรรจงเซ็นต์ชื่อตัวเองเพื่อใช้สิทธิ์ บางคนเขียนหนังสือไม่ได้เพราะไม่ได้เรียนหนังสือก็ปั๊มลายนิ้วมือ นิ้วหัวแม่มือของทุกคนจะดำ และไม่สวยเหมือนคนในเมืองเพราะแก่ และกรำงานหนักมากว่าครึ่งชีวิต หลังการอธิบายว่าต้องทำอย่างไร บรรดาเหล่าตา ยาย ก็พนักหน้าหงึกๆ ยิ้ม แล้วก็เดินเข้าคูหาไปกาเบอร์

เราได้เจอกับบรรดาเหล่าเพื่อนๆ ตั้งแต่สมัยเรียนประถมโน่น อย่างศิริขวัญ เราพูดคุยกันไม่ได้มากนัก ขณะที่เธอรอการเซ็นต์ชื่อ และรอรับบัตรลงคะแนน แต่ก็ทำให้การสานต่อความสัมพันธ์ไม่คลายคลอน เธอพาลูกหน้าตาน่ารักของเธอมาด้วย ตาคมๆ แววตาใสๆ

“เสือ มานี่เร็ว” เธอเรียกลูกของเธอให้เข้าไปในคูหาด้วย ก่อนจะกาเบอร์และจากไป

ใกล้เที่ยงคนมารอคิวใช้สิทธิกันมากขึ้น แทบไม่ได้เงยหน้าจากสมุดบัตรลงคะแนนเลย แต่ก็ได้พบกับเพื่อนๆ สมัยประถมอีกหลายคน เพราะเห็นภาพบัตรประชาชน แต่พอเงยหน้าขึ้นไปมอง

“โอ…ทำไมนายดูแก่จังเนี่ย” ก็นะ คนเรากับการเวลาที่ล่วงเลย วัยและวันมันต้องสอดคล้องกัน

15.00 น.

“บัดนี้ได้เวลาปิดหีบการเลือกตั้งแล้ว”

อีก 5 นาทีถัดมา รถเก๋งสีดำวิ่งมาจอดหน้าเขตเลือกตั้ง ในขณะที่ภายในบริเวณเลือกตั้งกำลังสาระวนกับการจัดสถานที่ใหม่เพื่อนับคะแนน

“ปิดแล้วค่ะ”

“ขอลงคะแนนหน่อยได้ไหม”

“ไม่ได้แล้ว ปิดแล้วคะ ต้องเป็นไปตามกติกาน่ะ”

เพื่อนของเราเองล่ะ เธอบึ่งรถมาจาก ซ.ลาดพร้าว 101 ซ.ที่มีคนอยู่เยอะจริง เธอบึ่งรถมากับพี่สาว เป็นอันว่าการพยายามของเธอครั้งนี้มาใช้สิทธิไม่ทัน

การนับคะแนนเริ่มขึ้นแล้ว ประชาชนมาดูการนับสักประมาณ 50 คนได้ เป็นคนอายุสักประมาณ 40 – 50 ปี ดูจะเป็นผู้ชายมากว่าผู้หญิง การนับคะแนนจะนับทั้ง 2 หีบพร้อมๆ กัน ทั้งเลือกพรรค และเลือกคน ขอใช้ภาษาชาวบ้านแล้วกัน เข้าใจง่ายดี

เราอยู่ในส่วนของการนับคะแนนการเลือกคน และในเขตของเราจะเลือกได้ 2 คน

“บัตรดีเบอร์……... เบอร์……..” แล้วหลังก็หันหลังให้กับคนที่มาดูให้คะแนน หันหน้าไปขีดคะแนนให้กับเบอร์ที่ได้รับการกาเข้ามา

แต่ละคะแนน แต่ละคำขาน มันดูศักดิ์สิทธิ์ สำหรับเราทีเดียว คงเพราะตัวเองให้ความสำคัญกับการเลือกตั้งครั้งนี้ ลุ้นว่าใครจะเป็นนายก และใครจะมาจัดตั้งรัฐบาล

หลังการนับคะแนน ต้องไปส่งหีบบัตรเลือกตั้งที่ อำเภอ ซึ่งคนไม่เยอะอย่างที่คาดไว้ ตัวเราคนเดียวนะที่คาดไว้น่ะ…

หัวหน้าหน่วยไปรับบัตรคิว รอสักครู่ก็ส่งผล หีบบัตรเลือกตั้ง พร้อมอุปกรณ์ที่ใช้ในการเลือกตั้งทั้งหมด

มันดูไม่ยุ่งยาก แต่มันก็เหนื่อยสำหรับบทบาทที่ได้รับ

ได้อะไรบ้าง ถามตัวเอง ได้เห็นสังคมอีกส่วนที่ไม่เคยเห็น ได้เห็นระบบราชการที่ดูวุ่นนิดๆ ได้เห็นคนในหมู่บ้านของตัวเองที่ตระหนักถึงสิทธิพลเมือง ได้เห็นการซื้อเสียงซึ่งตอนแรกคิดว่าไม่มีแล้ว แต่ที่ไหนได้…แต่คนที่ซื้อเสียงน่ะ ได้คะแนนไม่เท่าไรหรอกนะ เลยแอบคิดนิดหน่อยว่า ประเทศไทยพัฒนาไปแล้วนิดๆ เรื่องการใช้ระบบอุปถัมภ์ บุญคุณต้องทนแทนน่ะ

แต่ผลการเลือกตั้งออกมานี่สิ…..ขัดใจจริงๆเลย….

ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านจ๊ะ
แล้วจะเขียนมาหาใหม่นะ

ปณาลี