"ขอบคุณครับ"

เขาพูดและยิ้ม พร้อมกับโค้งศีรษะลงทุกครั้งที่พูดคำว่า "ขอบคุณครับ" ออกไป เขาเป็นผู้ชายผิวเข้ม คิ้วดก ฟันขาว เวลายิ้มแล้วดูโลกสดใสทีเดียว

"กริ๊ก... ขอบคุณครับ" เขาพูดคำว่าขอบคุณอีกครั้ง พลางหยิบไมค์มากระชับในมือข้างขวา เท้าขยับให้จังหวะในการขับร้อง

"คงเหลือแค่ความคิดถึง เป็นที่พึ่งสุดท้าย
ในยามที่คนอยู่ไกล ไม่มีข่าวคราว
แค่คิดหัวใจก็ถึง นั่งซึ้งมองฟ้าผืนเก่า
วาดภาพเธอบนเมฆขาว ในยามที่เราจากลา"

เพราะจัง…และใครหลายๆ คนที่รอรถไปทำงานที่ป้ายหน้าวัดดอนเมือง คงจะได้ยินเช่นกัน ฉันถอยหลังออกมาอีก 1 ก้าว เพื่อจะมองดูบรรยากาศโดยรอบได้กว้างขึ้น ได้ยินเพลงนี้แล้วใจมันหวิวๆ คิดถึงบ้านขึ้นมาทีเดียว ถึงแม้จะเดินทางไป - กลับบ้านที่ต่างจังหวัดเป็นประจำ

"ปลายฝันที่เคยวาดไว้ วิ่งไปยิ่งไกลเหลือเกิน
ยามที่สองเราห่างเหิน กลัวลืมสัญญา
งานหนักก็พักชั่วคราว หอบใจเหงาเหงามุ่งหน้า
ลัดลอบออกจากเมืองฟ้า กลับบ้านคืนไปหาเธอ

เบอร์ที่พี่เคยโทรถามข่าว
กดกี่คราวสัญญาณหัวใจยังจูนไม่เจอ
เธอวางเครื่องเอาไว้ไกล หรือใครนั่งคุยกับเธอ
อยู่ไกลใจหวั่นเสมอ กลัวเธอเผลอลืมคนลา

คงเหลือแค่ความคิดถึง เป็นที่พึ่งยามท้อ
ระหว่างที่ใจเฝ้ารอ เสียงเธอส่งหา
อยากฟังถ้อยคำหวาน ๆ สื่อสารผ่านใจเจ้ามา
ให้คนที่กอดเข่าล้า ได้ลุกขึ้นสู้อีกครั้ง"

"ขอบคุณครับ" ไม่มีเสียงปรบมือ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครจะฟังเพลงที่เขาร้องบ้าง แต่เพลงที่เขาร้องคงจะไปสกิดใจ คนไกลบ้านหลายๆ คนถึงแม้แค่เพียงได้ยินก็ตาม

"ชิดในหน่อยค่ะ ช่วยเดินชิดในหน่อยนะคะ" คำพูดที่ฉันได้ยินเสมอ

เช้านี้คนบนรถไม่มากนัก ฉันพอจะหาที่ยืนสบายๆ ได้ ไม่ต้องเบียดกับใคร ที่พกหน้าตาเรียบเฉยมาเป็นอาวุธ หายากเหลือเกินสำหรับใบหน้าที่เปื้อนยิ้มของคนที่ไม่รู้จักกันในเมืองกรุง

ในเช้านี้... เขาและชาวคณะคงจะได้หลายบาท

ขอบคุณที่แวะมาอ่านค่ะ...

ปณาลี