ท้องฟ้าอันชุ่มไปด้วยน้ำฝนที่พร้อมจะเทลงมาเมื่อใดก็ได้ รอเพียงเวลาเท่านั้น สายลมอันหดหู่และไร้ความฝันโชยมาเป็นระยะ พร้อมกับหอบเอาเสียงรถที่ดังหึ่งๆ อยู่ไกลๆ ลอดเข้ามา

เธอนอนขดอยู่ที่ประตูหลังระเบียงจากห้องชั้น 5 ข้างๆ มีหนังสือที่ถูกคั่นอยู่หน้าต้นๆ ระเกะระกะอยู่ 3 เล่ม ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นคนชอบอ่านหนังสือ แต่ทว่าหนังสือทุกเล่มอยู่เพียงหน้าต้นๆ ทำให้คาดการณ์ลำบากว่าเธอ "ชอบหนังสือหรือชอบอ่านหนังสือ"

ปกติแล้ววันนี้เป็นวันหยุดงานของเธอ จึงไม่แปลกที่เธอจะอยู่ห้อง ในวันหยุดที่ผ่านมาเธอไม่ได้อยู่ห้อง ไปโน่นมานี่กับเพื่อนบ้างตามแต่จะนัดหมาย และดูเหมือนจะเป็นการดี "ที่เธอไม่ต้องอยู่ห้อง" 

เตียงขนาด 5X6 ฟุต ซึ่งก็พอที่เธอจะนอนกลิ้งได้สบายๆ คลุมด้วยผ้าปูสีฟ้าตั้งอยู่กลางห้องสีชมพูอ่อนๆ ห้องน้ำหรูอยู่ด้านในของห้อง โทรทัศน์จอแบนขนาด 20 นิ้ว ตั้งอยู่ใกล้ชั้นหนังสือตรงข้ามกับเตียงนอน ช่วยแก้เหงาให้เธอได้มากทีเดียว (บางทีที่เธออาจจะเหงา) วิทยุเครื่องเล็กๆ ที่รักหนักหนา ช่วยเป็นเพื่อนของเธอในวันหยุดได้ดีอีกเช่นกัน ระเบียงหลังห้องที่มองเห็นอะไรได้มากกว่าจะเห็นตึกทึมๆ ช่วยทำให้เธอตัดสินใจเลือกเช่าห้องนี้มากกว่าปัจจัยอื่นๆ และด้วยราคาพออยู่ได้พ้นเดือนสำหรับทุกๆ เดือนเป็นอีกอย่างที่เธอเลือกพักที่นี่

ในบางวันหยุดเธอจะกลับบ้านอยู่กับครอบครัว และดูเหมือนหัวใจของเธอจะอยู่ที่บ้าน เพราะหากเธอไม่เกิดติดธุระที่ไหน หรือโรคทรัพย์จางไม่โจมตีเสียก่อนเธอก็จะอยู่ที่บ้าน

เธอเคยคิดว่าหากไม่กลับบ้านเธอก็อยากไปเที่ยวที่ไหนสักแห่ง เพื่อจะได้หนีบางอย่างที่ห้องไป ...แต่เปล่าเลย เมื่อเธอออกไปข้างนอกเธอกลับพบมันทุกหนแห่งที่เธอไป และดูเหมือนว่ามันกำลังหัวเราะเยาะเธอตลอดเวลาที่เธอออกเดินทางท่องเที่ยว โดยมีเพียงเงาของเธอในเงาแดด จนแสงสุดท้ายลาโลกอย่างร่ำไร อย่างไม่ยอมให้สีสันของราตรีปลุกผีเสื้อราตรีให้โบยบิน แล้วเธอก็ยืมปีกผีเสื้อบินกลับเข้าห้องไปพบกับเพื่อนเก่าของเธอที่เธอต้องการจะหนีไป

วันหยุดที่เธอมีเหลือเธอจึงเลือกที่อยู่กับมัน มากกว่าจะออกไปพบมันข้างนอกในวันหยุด เปิดเพลงฟัง ดูโทรทัศน์ไปตามเรื่อง แต่มันก็ไม่อาจทะลายความเงียบภายใจใจของเธอได้ เงียบจนเธอเองก็ไม่ได้ยินเสียงตัวเอง

เธอยังนอนขดอยู่ตรงประตูระเบียง ลูกตากลิ้งกลอกอยู่ใต้เปลือกตาราวกับว่ากำลังมองหาสิ่งใดอยู่ใต้เปลือกตา พลันเธอก็ผุดลุกขึ้น เดินไปรับสายลมเหงาที่ขอบระเบียง นกน้อยๆ ร่อนลมเริงร่า เมฆก่อตัวเป็นรูปต่างๆ ก่อนจะจางหายไป กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ทำให้เธอรู้สึกสดชื่น ลมค่อยๆ แรงขึ้นๆ ทุกทีที่ร่างของเธอเป็นหนึ่งเดียวกับสายลมเหงาซึ่งกระซิบทักทายแผ่วเบา

หัวใจเธอคงหยุดเต้นตั้งแต่ใกล้ถึงพื้นหรืออาจจะถึงพื้นก่อน เลือดค่อยๆ ไหล แผ่รัศมีสีแดงออกจากตัวเธอดูเหมือนว่าความเหงา ความโดดเดี่ยวไม่อาจตามเธอไปได้อีกแล้ว และบทเพลงของความเงียบเธอก็จะไม่ได้ยินอีกแล้วแม้แต่เสียงของเธอเอง

"จบแบบนี้ไม่สนุก ตายง่ายเกินไป แค่อยู่คนเดียวก็ฆ่าตัวตายแค่นี้เอง…..อือ" เปรียวรู้สึกไม่สบอารมณ์กับเรื่องราวพร้อมกับครุ่นคิดต่อไป

"ที่รักไปกันหรือยัง ลูกๆ รออยู่นะ" คนของหัวใจกำลังเรียกเธออยู่ เพราะวันนี้ครอบครัวของเธอจะไปเยี่ยมคุณยายที่ต่างจังหวัด

"มันควรจะเป็นอย่างไร จุดจบของความโดดเดี่ยวที่เกิดจากภาวะภายในต้องตายอย่างเดียวหรือ เพียงแค่ปิดประตูขังตัวเองไม่รยอมรับใครๆ ในขณะเดียวกันก็เรียกร้องตัวเองจากความเหงาแค่นี้เท่านั้นหรือที่สมควรตาย"

"ที่รัก ลูกๆรออยู่นะจ๊ะ" คนของหัวใจเรียกอีกครั้ง
"เสร็จแล้วจ๊ะ" เธอขานรับคนของหัวใจก่อนจะจรดตัวอักษรสุดท้ายว่า
"แค่ไหนดีนะที่สมควรจะตาย"

ก่อนจะเก็บต้นฉบับเรื่องสั้นเข้าลิ้นชัก เพื่อรอการหาเหตุผลการตายที่เหมาะสม

---------
เก็บเรื่องเก่าๆ ของตัวเองมาเล่าใหม่ เขียนไว้ตั้งแต่ปี 2005
ขอบคุณที่แวะมาอ่านค่ะ....

ปณาลี