“เดินเร็วจัง…”
“โทษที เราอยู่ในสังคมที่ต้องเดินเร็วน่ะ มัวแต่เดินช้าเดี๋ยวก็ไม่ทันใครๆ เขาหรอก”

“ใครๆ คือใครเหรอ”
“ก็คนทั่วไปนั่นแหละ เราเองก็ไม่รู้จักพวกเขาหรอก รู้แต่ว่าถ้าช้าก็ไม่ทันพวกเขา”

“แล้วจะรีบไปไหนเหรอ”

“แหม…เธอนี่เป็นเจ้าหนูทำไมตั้งแต่เมื่อไรกันเนี่ย”

“แหม…ก็ถามไม่ได้เหรอ”
“ได้จ๊ะ ทำเป็นคนใจน้อยไปได้ สังคมที่เราอยู่น่ะ ต้องตื่นตัวอยู่ตลอดเวลาพลาดเพียงวินาทีเดียว กำหนดการนัดหมายก็อาจจะพลาดไปแล้ว”

“โห…!!! ขนาดนั้นเลยเหรอ”
“อือ…เท่านั้นยังไม่พอนะ แค่รอขึ้นรถไปไหนต่อไหนก็ต้องรีบขึ้น จะได้มีที่นั่ง หรืออย่างน้อยที่สุดก็หาที่ยืนที่สบายๆ หน่อย เธอล่ะในชีวิตนี้เคยรีบกับเขาบ้างหรือเปล่า…?”

“เคยสิ เราเคยรีบที่จะทำตัวให้ช้าลง”
“รีบเพื่อที่จะทำตัวให้ช้าลงเนี่ยนะ”

“ใช่แล้ว เธอลองเดินให้ช้าลงสิ เราจะได้ไม่ต้องตะโกนคุยกันแบบนี้”
“อ๋อ…ขอโทษที”

.............................................
.............................................
.............................................

“เห็นไหม แค่เธอเดินให้ช้าลงเพื่อรอฉัน เธอก็มีเพื่อนที่เดินคุยด้วยกันได้อีกคนแล้ว”


“ช้าๆ ได้พล้าเล่มงาม” คำพังเพยนี้เราเชื่อว่ามันยังได้ผลเสมอ… หลายครั้งคนเรารีบร้อนทั้งที่ ไม่รู้ว่าจะรีบร้อนไปทำไม เดินให้ช้าๆ ลงบ้าง สายตาคงจะสอดส่ายมองอะไรได้เยอะขึ้น และเก็บความสุขเล็กๆที่คนรีบร้อนทำหล่นไว้ขึ้นมาเชยชมได้บ้าง