วันธรรมดาอีกวัน ของวันเวลา หญิงสาวคนหนึ่ง เอ่ยถึงสิ่งที่เธอเสียใจ ที่ไม่ได้ดูแลเพื่อนรุ่นน้องที่เข้ามาทำงาน รวมถึงสอนงานอื่นๆ จนเมื่อเวลาหนึ่งมาถึง รุ่นน้องต้องจากที่ทำงานแห่งนั้นไป ด้วยความรู้สึกไม่ดีกับสำนักงานนี้นัก

เธอยอมรับว่าเธอเสียใจ ฉันรับรู้ว่าเธอเสียใจ ลึกเข้าไปในแววตา จนถึงหัวใจ เธอเสียใจ ฉันรู้ว่าเธอเสียใจจริงๆ ฉันทำได้ก็เพียงรับฟังเธอ

การเรียนรู้งาน การสอนงาน ในมุมมองของฉันมันต้องไปคู่กัน อีกฝ่ายพยายามสอนรวมถึงเปิดโอกาสให้เรียนรู้งานแล้ว แต่ถ้าอีกฝ่ายไม่ยอมรับรู้อะไรเลย ไม่ขวนขวายที่จะเรียนรู้เลย แล้วอะไรจะเกิดขึ้น

ทำไม่ได้ ไม่เข้าใจอะไรก็ไม่ถามไถ่ ให้งานไปแล้ว อธิบายงานแล้ว ครั้นพอถามถึงความคืบหน้าของงาน อีกฝ่ายกลับบอกว่ายังไม่ได้เริ่มทำเลย มันจะเกิดอะไรขึ้นล่ะ หากอีกฝ่ายก็ไม่ได้จะเรียนรู้เลย

“พี่เองก็ผิด ไม่ค่อยได้คุยกับเขานอกรอบเลย เลิกงานก็ต่างแยกย้ายกลับบ้าน”

“งานมันต้องเดินไปเรื่อยๆ แล้วยิ่งเป็นคดี มันต้องเร็ว และต้องคืบหน้า ต้องเรียนรู้”

“พี่เสียใจนะ”

อย่าว่าแต่เธอเลย ที่เสียใจ ฉันเองก็เสียใจเช่นกัน แต่ไม่ว่าจะชวนเธอไปไหน ทำอะไร เธอก็ปิดตัวเองเช่นกัน แล้วจะให้ฉันทำอะไรได้ล่ะ

ก็แค่อยากบอก ฉันเองก็เสียใจไม่ใช่แค่พี่คนเดียวหรอกนะ…..

เรื่องบางเรื่องเราก็รู้ว่ามันสายเกินไป และเพื่อนร่วมงานไม่ได้อยู่เพื่อรับรู้แล้วก็ตาม แต่ถึงอย่างไร ก็อยากบอกล่ะ