คุณ “กอด” คนรอบข้างครั้งสุดท้ายเมื่อไร

ตามหลักจิตวิทยาเขียนไว้ว่า การกอดเป็นการให้ความอบอุ่นและแสดงความรักอีกรูปแบบหนึ่ง แต่ในครอบครัวของสังคมไทยการแสดงความรักด้วยการกอดมีน้อยมาก คนเขียนก็ไม่ค่อยได้ “กอด” ใครสักเท่าไร (ไม่มีใครให้กอดน่ะ) แต่ทุกครั้งที่กลับบ้านก็จะกอดแม่ทุกครั้ง ถึงแม้แรกๆ จะเขินกันทั้งแม่และลูกก็ตาม แต่ก็อบอุ่นที่หัวใจในอีกแบบ

“อ้อมกอด” ที่โรงเรียนสอนคนตาบอด ทำให้หัวใจเล็กๆ ของฉันแกว่ง มีความโหวงเหวง ปนเศร้านิดๆ น้ำตาตกในเล็กน้อย มันไม่อบอุ่นที่หัวใจแต่มันกลับหนาวหัวใจเฉียบพลัน

“สวัสดีค่ะ นี่ครูอะไรเหรอคะ” เสียงเล็กใสๆ ของเจ้าของอ้อมกอดถามมา

“ไม่ใช่ครูหรอกค่ะ แต่ว่าเป็นพี่..ค่ะ”

“เหรอค่ะ” อ้อมแขนเล็กๆ ยังคงกอดไม่วางจนครูบอกว่า ไปทานข้าวได้กลางวัน อ้อมแขนเล็กๆ ก็คลายออกและเดินเกาะแขนกลุ่มเพื่อนๆ ไปที่โรงอาหารซึ่งอยู่ไม่ไกลจากอาคารเรียน

“เป็นอะไรละแก ซึมมาเลย” เพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ถามมา

“….” ฉันบอกความรู้สึกตัวเองไม่ได้ว่ามันรู้สึกอะไรและเป็นอะไรกันแน่ โรคจิตเบื้องต้นมาเยือนอีกแล้วมั้ง

สงสัยกันละสิว่าไปยุ่งอะไรกับโรงเรียนสอนคนตาบอด ไปทำงานค่ะ นัดสัมภาษณ์คุณแม่คนหนึ่งซึ่งมีลูกตาบอดตั้งแต่กำเนิดไว้ และอาการตาบอดของน้องก็ไม่ได้มีสาเหตุมาจากผู้เป็นแม่หรืออาการผิดปกติใดๆ ของทารกในในครรภ์เลย เพียงแต่เป็นความเข้าใจผิด และมีการฉีดยาเร่งให้น้องเขาออกมาดูโลกก่อนเวลาอันควรของผู้ใหญ่ที่มีการศึกษาบางคนเท่านั้นเอง ความไม่สมบูรณ์ไม่ได้คิดที่จะสร้างก็เกิดขึ้น และนั่นทำให้ฉันมาที่นี่ มาพบกับรู้สึกอีกแบบที่มันเศร้าลึกๆ เศร้าไม่เหมือนตอนไม่มีพ่ออยู่ในโลกใบนี้ (ก่อนที่จะเศร้าจนเกินไป เย็นวันนั้นก็เลยสำเร็จโทษความเศร้าด้วยการไปดูภาพยนตร์ค่ะ)

เดี๋ยวจะบ่นมากไปกลับมาพูดถึงเรื่องการกอดกันต่อดีกว่า…

(ภาพประกอบจาก internet ค่ะ)