แล้วดวง 2 คู่ ก็ประสานกัน

นิ่ง และนาน หัวใจฉันกำลังคิด จะทำอย่างไรดีหนอ จะทิ้งสายตา แล้วผละจากไป ทำเป็นเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มีสายตาคู่นั้น

หรือควรจะจัดการขั้นเด็ดขาด ไม่ให้ได้เห็นสายตาคู่นั้นอีกเลย แต่ว่ามันจะไม่ดูใจร้ายไปหน่อยหรือ ใจฉันคงไม่เด็ด ขนาดนั้น แล้วฉันจะทำอย่างไร ใจก็ตุ๊มๆ ต่อมๆ ทุกครั้งที่เจ้าของสายตาอีกคู่ ขยับตัว

‘อย่าเข้ามานะเฟ้ย….’ ฉันคิดอยู่ในใจ

ย้อนเหตุการณ์ไปก่อนหน้าที่จะเผชิญหน้ากัน เจ้าของสายตาคู่นี้คงจะกำลังหลับอยู่ก็ได้….แต่พลันที่ผ้าม่านถูกเปิดออก เจ้าของสายตาคู่นั้นก็เริ่มเคลื่อน ฉันเองก็ตกใจ ใครจะไปคิดล่ะ ว่าจะมาอยู่ตรงนี้ เราห่างกันไม่ถึง 1 ฟุต ฉันถอยหลังห่ายออกไป พลันที่เจ้าของสายตาอีกคู่ก็ลุกลี้ลุกลน หนีออกมาเช่นกัน

‘ไม่อ่ะ ฉันไม่ยอมให้สายตาคู่นั้นอยู่ในบ้านนี้แน่’ แต่ฉันจะทำอย่างไรดีล่ะ ฉันวิ่งออกไปนอกบ้าน หาไม้มาได้ 1 อัน แต่มันสั้นไป เพื่อความปลอดภัยจึงไปหาอันใหม่ที่ยาวกว่าเดิม แล้วก็เดินอาดๆ เข้ามาหาเจ้าของสายตาคู่นั้น

ฉันเริ่มลงมือขับไล่ โดยการใช้ไม้จี้ไปที่ลำตัว พลันเจ้าของสายตาคู่นั้นก็หันหน้าเข้ามาประจัน อ้าปากสีแดงโล่ พร้อมโก่งตัว เป็นการยืนยันว่าไม่ยอมแน่ๆ

ฉันมองตาเจ้าของสายตาคู่นั้น เราประสานสายตากัน

“แกจะออกไปดี-ดี โดยมีลมหายใจหรือจะออกไปแบบไม่มีลมหายใจ” ฉันพูดกับสายตาคู่นั้น

ในใจก็คิด ว่ามันผิดอะไร ผิดตรงไหน กันที่มันเกิดมาเป็นตุ๊กแก และฉันเกิดเป็นคน เราจะอยู่ร่วมกันไม่ได้เชียวหรือ มันก็แค่ตุ๊กแกตัวลายๆ ดวงตาสีเหลือง ตัวขนาดฝ่ามือเด็กเล็กๆ แต่ฉันก็กลัวมัน

4 ขาของมันยึดผนังห้องสีส้มอ่อน ที่ตัดกับสีลำตัวของมันอย่างชัดเจน ไว้จนแน่น ฉันเอาไม้แหย่มันอีก มันขยับหนีและอ้าปากสีแดงโล่ พร้อมกับขู่และโก่งตัว

“เหมียว เหมียว ววว…” เสียงผู้ช่วยฉันมาแล้ว มันมองเห็นตุ๊กตาและอยากจะจัดการกับเจ้าตัวลายนั้น ชะตาชีวิตของเจ้าตัวลายอยู่ในกำมือของฉันแล้ว ฉันจะตัดสินมันอย่างไรดี

“มันไปแล้ว ปล่อยมันไปเถอะ” ฉันบอกกับผู้ช่วยอย่างนั้น ถึงแม้มันจะเป็นตุ๊กแก ฉันเองก็จะไปตัดสินไม่ได้ว่าสมควรจะอยู่หรือสมควรจะตาย

อ่านมาจนจบแล้ว ใครที่กลัวตุ๊กแกบ้างนะ…ฉันคนหนึ่งละที่กลัว แต่ว่าเห็นมันได้ ใกล้มันได้ แต่อย่ามาต้องตัวนะ

สี…..ทนไม่ได้

แล้วอีกวันธรรมดาของบ้านนอกลมโชยของฉันก็ผ่านไป