ยามเช้าวันหนึ่งระหว่างไปเปิดประตูหน้าบ้าน เงยหน้าขึ้นไปบนท้องฟ้า ไปจ๊ะเอ๋กับ “จันทร์เจ้าขา” เข้า ไม่รู้ว่าข้างขึ้นหรือข้างแรมหรอกนะ เพราะเธอเผยโฉมเป็นจันทร์เสี้ยว และค้างอยู่บนฟ้า ชอบจันทร์เจ้าขาในรูปทรงนี้ ก็วิ่งแจ่นไปหากล้องในบ้าน มาถ่าย เพราะหากรอต่อไปอีกนิด มันจะหายไปเหมือนเมื่อหลายวันก่อน ที่เปิดประตูบ้านแล้วเดินไปดูพระที่ถนนก่อน กลับมา “จันทร์เจ้าขา” ก็หายไปแล้ว

ห่างออกไปไม่มีองศา ด้านฝั่งตะวันออก แสงท้องฟ้ากำลังเปลี่ยนสี สีส้มจางๆ เริ่มทาบทาที่ท้องฟ้าแล้ว ไม่นาน “ดวงตะวัน” จะปรากฎโฉมหน้า และ “จันทร์เจ้าขา” ก็จะค่อยๆ จางหายไป

ถ้าทั้ง “ดวงตะวัน” และ“จันทร์เจ้าขา” เป็นคู่รักกันคงน่าสงสารนะคะ เพราะอยู่บนฟ้าเดียวกัน แต่นานเหลือเกินกว่าจะพบกันสักครั้ง เมื่อใดที่ “จันทร์เจ้าขา” ค้างฟ้า เมื่อนั้นจึงได้พบกัน แต่ก็กินเวลาน้อยเหลือเกิน

คนเขียนเพลง “จดหมายจากพระจันทร์” สื่อความหมายได้ดีทีเดียวคะ

"สวัสดีดวงตะวัน คืนนี้มีดาวเต็มฟ้าทอประกาย
ภาระฉันจึงไม่มีมากมาย พอมีเวลานั่งเขียนถึงเธอ
อยู่สบายไหมตะวัน เราไม่ค่อยได้เจอะกันเลยใช่ไหม
ทั้งๆที่ฟ้าเดียวกันนั้นใกล้ แต่เพราะภาระของเราต่างกัน

แม้จะไม่ได้พบเจอเธอ ก็รู้เสมอว่าเธออยู่ตรงไหน
และฉันก็รู้ว่างานเธอหนักเพียงใด เธอต้องดูแลใครๆมากมาย

อยากบอกเธอว่าคิดถึง มีฉันซึ่งยังเป็นห่วงเสมอ
แม้ฉันไม่รู้เมื่อไหร่จะพบเธอ แต่ฝันถึงเธอทุกคืน

แม้จะไม่ได้พบเจอเธอ ก็รู้เสมอว่าเธออยู่ตรงไหน
และฉันก็รู้ว่างานเธอหนักเพียงใด เธอต้องดูแลใครๆมากมาย

อยากบอกเธอว่าคิดถึง มีฉันซึ่งยังเป็นห่วงเสมอ
แม้ฉันไม่รู้เมื่อไหร่จะพบเธอ แต่ฝันถึงเธอทุกคืน
รู้ไว้พระจันทร์ดวงนี้รอพบเธอ และคิดถึงเธอเหลือเกิน”

จดหมายจากพระจันทร์...

ยามเช้าที่บ้านอากาศดีจังค่ะ คงเพราะฝนตกเมื่อ 2 วันก่อนนั่นเอง
เป็นอีกวันที่ได้ใส่บาตรที่หน้าบ้าน และเป็นอีกวันที่นักเดินทางระยะสั้นอยู่ “บ้านนอกลมโชย” อย่างมีความสุขค่ะ

ขอบคุณที่อ่านมาจนจบนะคะ