"สวัสดีค่ะยาย" เธอส่งเสียงจากถนนหน้าบ้าน
"หือ....ออ" เราเองร้องหือ แล้วก็มองคนเจ้าของเสียง เธอสะพาย ถุงอะไรมาสักอย่าง
"สวัสดีค่ะป้า" เธอเปลี่ยนสรรพนามเรียกฉันใหม่อีกครั้ง
"เอ่อ....ออ"

หญิงสาวใส่หมวกสีขาว อายุราวๆ 20 ปลายๆ เดินสะพายถุงอะไรสักอย่างเข้าใกล้ ฉันซึ่งนึ่งชันเข่าหนึ่งข้างเลือกมะขามเทศอยู่

"สวัสดีค่ะพี่" เธอเปลี่ยนสรรพนามฉันอีกครั้ง เมื่ออยู่ห่างประมาณ 2 เมตร
"สวัสดีค่ะ.....สะพายอะไรมาค่ะเนี่ย"

ตอนนี้เธอชักทำหน้าไม่ถูก ด้วยความเขิน แล้วก็ยิ้มกว้าง เป็นการเปิดการสนทนาใหม่อีกครั้ง

"รับน้ำยาซักผ้าขาวไหมคะ" เธอพูดพร้อมกับหยิบขวดน้ำยาซักผ้าขาวของเธอออกมาให้ดู
"เป็นของจากโรงงานโดยตรงค่ะ จะให้ลองซักให้ดูก่อนไหมคะ มีผ้าอะไรที่อยากจะซักไหม"

จากการเชิญชวนของเธอทำให้นึกถึงโฆษณาขายผงซักฟอกยี่ห้อหนึ่งเลยค่ะ แต่นั่นเป็นการโฆษณาทางทีวีที่ใช้สื่อได้ในวงกว้าง แต่ที่เธอกำลังทำอยู่เป็นการขายตรงให้ถึงบ้าน

"ขวดละ 25 บาทเองค่ะ" เธอยังขายต่อ
"เอ่อ..ออ ไม่ซื้อได้ไหมคะ" เราเองก็ออกจะเกรงใจที่ปฏิเสธเธอไปน่ะ ก็ไม่อยากซื้อนี่นา

"ไม่ซื้อหน่อยเหรอคะ" เธอยังตื้อต่อ
"ไม่ซื้อจริงๆ ค่ะ"
"ซักผ้าให้ดูก่อนก็ได้ค่ะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ซื้อค่ะ" พูดพลางก็ยิ้มเจื่อนๆ ด้วยความเกรงใจ เพราะขนาดมาขายแล้วยังไม่ซื้ออีก…ที่ไม่ซื้อก็คือไม่อยากซื้อน่ะ ไม่ใช่เพราะเธอมาเรียกว่ายายหรอกนะ

นึกถึงเหตุการณ์การขายตรงพวกยาแผนโบราณที่รักษาได้สารพัดโรคใน 1 ขวด ราคาก็แพงซะ แต่แม่เฒ่า พ่อเฒ่าก็ยังซื้ออีก ด้วยหวังว่าจะรักษาอาการปวดขา ปวดข้อ ที่เป็นอยู่ ทั้งที่มันเป็นเรื่องธรรมชาติของร่างกายเวลาเสื่อมสภาพลง คงเป็นเพราะจุดนี้เอง ที่บรรดานักขายตรงถึงได้โกยเงินไปเสมอๆ

เหตุการณ์เล็กๆ น้อยๆ จากบ้านนอก ในช่วงหยุดก่อนปีใหม่ค่ะ ได้กลับบ้านไปนานก็เลยแปลงกายเป็นชาวสวนมะขามเทศ หัวฟูๆ บานๆ จนกลายเป็นยายระยะ 10 เมตรไปค่ะ

ความจริงก็ไม่ได้แก่ถึงขนาดนั้นสักหน่อยอ่ะ...*-*