ภาพประกอบจากอินเทอร์เน็ต สวัสดีเธอผู้ผ่านมา

นานแล้วไม่ได้มาเขียน Blog ของตัวเอง แต่ก็แวะเวียนไปเยี่ยมบ้านเพื่อนๆ อยู่นะ...

เช้านี้การเดินทางเริ่มขึ้นตั้งแต่ 7 โมงเช้า เช้านี้ดูเหมือนความอัดอั้นที่ใครหลายๆ คนคั่งค้างได้ถูกระบายออกมาเต็มไปหมด ตั้งแต่ก้วแรกที่ก้าวขึ้นรถสาย 29 ที่หน้าวัดดอนเมือง

ความอัดอันแรกเริ่มมาจากเธอ เป็นความอัดอั้นที่เกิดจากที่ทำงาน
เสียงเธอเจื้อยแจ้วตั้งแต่เธอขึ้นมาบนรถและเริ่มระบายทุกสิ่งที่คับค้องใจผ่านไปตามไมโครโฟนที่โทรศัพท์มือถือ ให้อีกฝ่ายหนึ่งได้ฟัง  ฉันเองกลับรู้สึกว่าเธอระบายความคั่งค้างใจใส่หูฉันด้วย

ตั้งแต่เงินเดือนของเธอ อีก 4 เดือนเธอจะทำงานกับที่ทำงานของเธอได้ 4 ปีแล้ว เธอเองก็วัดและชั่งใจอยู่ว่าจะออกไปทำงานที่ใหม่หรือเปล่า แต่เธอขอตัดสินใจที่โบนัสสิ้นปีแล้วกัน ฉันเองก็นึกว่าจะจบแค่นั้นแล้วเรื่องจุกจิกแบบผู้หญิงทั้งเรื่องการแต่งตัว เรื่องเขม่นเพื่อนร่วมงาน ทำไมทำได้ แล้วฉันทำไม่ได้ ไม่ยุติธรรมเลยหัวหน้างาน

ความอัดอั้น ความคับค้องใจของเธอดูเหมือนจะปริ่มเหมือนน้ำที่เต็มแก้ว เมื่อถูกกระทบหน่อยมันก็พาลกระฉอกออกมา  ก่อนที่มันจะระเหยกลายไปเป็นไอได้ทัน

เสียงเธอยังเจื้อยแจ้ว ทำให้ฉันอยากจะเดินไปทุบหัวเธอสิน่า อากาศบนรถเมล์มันก็ยิ่งร้อน แล้วดันมาได้ยินเรื่องของเธออีก ผู้คนบนรถเมล์เริ่มมองหาที่มาของเสียง ฉันเองก็เช่นกัน

นั่นไงเธอละ หญิงสาวผมยาว ใส่เสื้อแขนยาวสีเทา กระโปรงบานสั้นเหนือเข่าเล็กน้อย นั่งเก้าอี้เดี่ยวผมบังหน้าเพราะเธอหันหน้าไปทางหน้าต่าง ผู้คนเริ่มทยอยลงกันจนบางตา เมื่อผ่านแยกบางเขนมาได้สักระยะ แล้วก็มาถึงคราวฉันบ้างที่หน้าวัดเสมียน

เดินข้ามสะพานลอย มาต่อรถอีกคัน คันนี้เงียบสงบดีค่ะ เป็นรถตู้ที่คนไม่ค่อยส่งเสียงดังและไม่ค่อยมีใครได้ใส่ใจกันนัก

"จอดพันทิพย์ ด้วยค่ะ"

"โจ๊กใส่ไข่ชามค่ะ"

ระหว่างรอ ก็มี 2 สาววัยทำงานที่มีครอบครัวแล้ว มานั่งสั่งบ้าง จนฉันได้โจ๊กมาทาน และคำแรกที่กินก็ได้กิน คำบ่นของหญิงสาว 2 คนเข้าไปด้วย เป็นเรื่องราวลูกเธอเองว่า อบรมยาก บอกให้ทำนั่น ทำนี่ก็ไม่ทำ สอนยากจริงๆ เด็กอะไร พูดพลางก็ตักโจ๊กเข้าปากเคี้ยวหยับๆ ไม่ได้แอบฟัง แต่หูมันได้ยิน จะให้ทำไงล่ะ จะลุกหนีก็ไม่ได้เพราะโต๊ะไม่มีแล้ว

โอ โจ๊กจานนั้นจึงไม่ค่อยอร่อยเท่าไรนัก....

จะว่าไปแล้วฉันเองก็ระบายความคับข้องใจ ออกมาเหมือนกันนะ แฮ่ๆ