สวัสดีเธอผู้ผ่านมา

ตอนนี้ฉันนั่งอยู่บนปุยเมฆ ลมโชยแสนสบายเลยละ นานแล้วที่ไม่ได้ทำแบบนี้ ความจริงน่ะนั่งดูก้อนเมฆสีขาวๆ ลอยอยู่บนท้องฟ้าต่างหากล่ะ “บ้านนอกลมโชย” ยินดีต้อนรับค่ะ

หลังจากย้ายสำนักงาน จากเมืองนนทบุรี เข้ากรุงเทพแถวๆ อนุสาวรีย์ชัยฯ และจัดข้างของพอจะลงตัว ฉันก็รีบแจ้นกลับบ้านนอกลมโชยของฉัน เพื่อมาดูแลแม่และมาทำงานที่บ้านต่อ เพื่อนหลายๆคนบอกว่าชีวิตของฉันน่าอิจฉาเหลือเกิน ฉันเองก็ไม่ได้ปฏิเสธหรอกน่ะว่าไม่น่าอิจฉา *-* หลังใช้ชีวิตระหว่างเมืองกับบ้านอยู่ 1 ปีเต็ม ฉันก็ยังใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไป ฉันมีความสุขดี

บ้านของฉันอยู่บ้านนอกจ๊ะ หลังไม่ใหญ่โตและไม่ได้สวยงามอะไร พออยู่พอกิน เติมเต็มความสุขพอดี มันค่อนข้างต่างจากชีวิตเมืองมากๆ ที่บ้านฉันเป็นยายเพิ้งเหมือนสาวบ้านนอกทั่วไป(แต่บางคนก็ไม่เพิ้งหรอกนะ ยกเว้นฉันคนเดียว)

ตอนนี้กำลังหัดทำสวนปลูกผักกินเอง ทำน้ำยาชีวภาพ น้ำหมักชีวภาพ ดำเนินชีวิตตามหลักเศรษฐกิจพอเพียงเลย ใช้ขี้วัวแทนปุ๋ยเคมี สนุกดีนา

ผลงานทดลองชิ้นแรกคือ น้ำยากำจัดเพลี้ยแป้ง โดยน้ำใบสะเดา ใบสาบเสือ ข่า ตะไคร้ มาหมักทิ้งไว้ 1 คืน แล้วก็เอาไปผสมน้ำ แล้วก็ฉีดต้นไม้ที่เพลี้ยแป้งมากวนทุก 3 วัน ตอนนี้ฝรั่งกำลังออกดอกและลูกแล้วค่ะ แต่แม่มักจะย้ำว่ามันจะสู้พวกสารเคมีได้เหรอ เดี๋ยวมันก็มากวนอีก แบบนี้ฉันเองยิ่งต้องพิสูจน์ การทำอะไรสักอย่างมันก็ “ยากที่การเริ่มต้น” นี่ละเนอะ….

...เจ้าเสือค่ะ...

ส่วนนี่ก็ดอกฝรั่ง

ลูกฝรั่งค่ะ

ดอกข่า

...ดอกน้อยหน่า...

...ลูกน้อยหน่า...

...กล้วยไข่ดง...
ภาพนี้ของสีฟ้าค่ะ

...ปิดท้ายด้วยแมวบ้าน ที่ชื่อว่าเสือ...

แล้วจะเก็บเรื่องเล่าของ "สาวบ้านนอก" มาฝากอีกละกัน