ภาพประกอบจาก อินเทอร์เน็ต

สวัสดีตัวฉันเองและเธอผู้ผ่านมา

เย็นวันธรรมดาๆ ที่ฉันพาตัวเองมาอยู่จุดศูนย์กลางของการเปลี่ยนถ่ายการเดินทางของผู้คน นี่เป็นวันที่ 2 แล้วของการใช้ชีวิตในเมืองกรุงที่ดูวุ่นวายโดยมีความธรรมดาเป็นลักษณะพิเศษความหมายของ “เมืองกรุง”

เหนื่อยจังเลย ฉันบอกกับตัวเองอย่างนั้นขณะรอรถกลับห้องพักแถวบางพลัด รถขนส่งมวลชนทั้งรถร่วมบริการและรถของ ขสมก. เวียนการกันรับผู้โดยสารไม่ได้ขาด เสียงแตรรถที่บีบให้รถคันหน้าเลื่อนรถ เพื่อคันของตัวเองจะได้เข้าป้ายบ้าง

ทันทีที่รถจอด กลุ่มคนก็กรูเข้าไปที่ประตูรถ เพื่อแย่งกันขึ้นรถ เพื่อจะได้นั่ง หรือหาที่ยืนสบายๆ สร้างพื้นที่ส่วนตัวที่ห่างจากคนอื่นๆสักนิ้วเดียวก็ยังดี

ฉันมองดูคนแย่งกันขึ้นรถคันแล้วคันเล่า จนรู้สึกว่า "เหนื่อย” ทั้งที่ฉันเองเพียงแต่ดูเขาเหล่านั้น และรู้สึกท้อที่จะไปแย่งพื้นที่กับเพื่อนร่วมทาง “คิดถึงบ้านนอกลมโชย” ขึ้นมาจับใจทีเดียว ในเวลานี้ฉันคงกำลังนอนดูละครทีวีก่อนข่าวกับแม่สบายใจไปแล้ว

อีกสักครู่คลื่นมหาชนคงจะซา ฉันเลยปลีกตัวเองไปนั่งรอที่ป้ายรถเมล์จะดีกว่า ตาก็คอยจับจ้องรถสายของตัวเอง นั่งไปสักครู่รู้สึกว่าหูตัวเองได้ยินเสียงชายคนหนึ่งพูดด้วยว่า “น้องมีเศษบางไหม พี่ไม่มีเงินค่ารถน่ะ สัก 5 บาทก็ได้”

ฉันทำอย่างไรนะเหรอ

ฉันหันไปมองหน้าเขา แต่ไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะรู้สึกว่าฉันคงเป็นเหยื่อของเขามากกว่าจะเป็นนางฟ้าผู้ใจดี

ความแล้งน้ำใจมันครอบครองฉันตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้หรอกนะ แต่ฉันรู้สึกไม่ปลอดภัยในสังคมพลวัติของเมืองกรุง ใครที่ไม่เคลื่อนไหวมักจะเป็นเหยื่อของผู้เคลื่อนไหวเสมอ ตอนนี้สมองของฉันคิดแบบนี้ไปเสียแล้ว จึงลุกขึ้นเดินออกมาจากป้ายรถนั้นและไม่ได้หันไปมองดูเขาอีก ก่อนจะขึ้นรถคันที่ไม่ค่อยมีการแย่งชิงเก้าอี้กันนัก

ฉันเลือกที่นั่งฝั่งด้านหน้าที่มีเก้าอี้เรียงกันให้ผู้โดยสารได้นั่งเหมือนรถโดยสาร 2 แถว เพราะอยากรู้ว่าเย็นนี้ฉันจะเห็นอะไรเพิ่มขึ้นอีกบ้าง

สักพักก็มีหญิงสาวคนหนึ่งขึ้นมาและนั่งถัดจากฉันไป 1 คนคั่นกลางระหว่างเรา รูปร่างเธอค่อนข้างเจ้าเนื้อ เธอใส่กางเกงยีน สวมเสื้อยืดสีน้ำตาล ผมเธอสีดำประบ่าและทัดหูข้างหนึ่ง ทำให้เห็นใบหน้าฝั่งที่เธอทัดหูชัด ใบหน้าข้างซ้ายของเธอส่วนแก้มหายไปทำให้ใบหน้า ย่นเข้าหากันทำให้ดึงหนังตาด้านล่างให้เปิดออก ดูแล้วทำให้เกิดความไม่สมส่วนบนใบหน้า

“ลง สน.ตลิ่งชันค่ะ” นั่นคือที่หมายการลงรถของเธอ

รถค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ มีทั้งคนยืนและคนนั่งในรถคันที่ฉันโดยสารมา รถจอดป้ายแรก หญิงสาวหัวใจสมส่วนยิ้มให้หญิงวัยกลางคนที่หอบหิ้วกระเป๋าขึ้นมาด้วยและลุกจากที่นั่งให้หล่อนได้นั่งแทนที่ของเธอ ไม่มีการร้องขอ แต่การให้ก็เกิดขึ้นด้วยความอารี

หลังจากรถลงสะพานซังฮี้ คนเริ่มลงกันเยอะขึ้นจนมีที่นั่งข้างหญิงวัยกลางคนว่าง หล่อนเรียกหญิงสาวให้ไปนั่ง และการแหวกกรอบรูปแบบของสังคมเมืองก็เริ่มขึ้น

"ลุกให้ป้านั่งทำไมละเนี่ย” หล่อนถามหญิงสาว

"ก็หนูเห็นป้าหิ้วของพะรุงพะรังดูท่าจะหนักค่ะ” เธอตอบเสียงเจื้อยแจ้วพร้อมกับยิ้ม

ฉันแอบมองเธอเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนประโยคการสนทนาที่ทำลายเกราะสังคมเมือง จะหายไปเมื่อฉันก้าวลงบันไดขึ้นสุดท้ายของรถขนส่งมวลชน

เกราะของคนเมืองที่มีใบหน้าบึ้งตึงและความชาเฉยต่อคนรอบข้างได้ขาดวิ่นลงแล้ว และเผยให้เห็นพื้นที่สีแดงในอกข้างซ้ายที่เต้นตุบๆ ไม่ต่างจากคนที่อยู่ “บ้านนอกลมโชย”ของฉันเลย

เย็นวันที่ห้องพักของฉันกับเพื่อนยังจัดไม่เสร็จ
10 มิ.ย.51