สวัสดีตัวฉันเองและเธอผู้ผ่านมา

7 โมงเช้าแล้ว แต่วันนี้ตะวันยังซ่อนตัวอยู่ ปล่อยให้ม่านฝนค่อยโรยตัวลงมาเป็นสายเล็กๆ เพียงครู่เดียวก็กลายเป็นหยดน้ำลงมากระทบรางสังกะสีดังโป้งเป้ง เป็นจังหวะ “เพลงฝน” ไพเราะไปอีกแบบ ฉันชอบ

สายลมอ่อนๆ แต่ไม่รู้ไปหอบเอาความเย็นมาจากที่ไหน ทำให้ฉันต้องปิดหน้าต่าง แต่กระนั้นก็ต้องไปหาเสื้อมาใส่อีกตัว เพื่อให้ร่างกายอบอุ่น

"เจ้าเสือ” แมวขี้เซานอนอุ่นอยู่ใต้ผ้าเก่าๆในที่นอนของมัน
"แม่” นอนอ่านหนังสือ ธรรมมะ อยู่ที่มุมโปรดของแก
"ฉัน” นั่งจิบกาแฟอุ่นๆ นั่งอ่านหนังสือของ “วรพจน์ พันธุ์พงศ์” อยู่ริมหน้าต่าง

ดูเหมือนเช้านี้กิจกรรมหลักของ 3 ชีวิต จะอยู่แต่ในบ้านในวันหยุดอย่างนี้ แรกทีเดียวตั้งใจไว้ว่าจะไปขุดหลุมปลูกพริกให้แม่ แต่เพราะฝนมาช่วยไว้ ทำให้ฉันได้นั่งฝันในเช้าวันนี้ได้อีกหน่อย

"ไม่มีโทรทัศน์ และเครื่องปรับอากาศ” เป็นชื่อหนังสือของ วรพจน์ พันธ์พงศ์ ซึ่งฉันหยิบติดมือมาจากห้องของเพื่อน ในขณะที่ยังไม่ได้จัดห้องนั่นเอง อ่านแล้วทำให้ได้คิดอะไรหลายอย่างๆ ได้รู้เรื่องในมุมที่ฉันไม่เคยพบพาน

มีหลายคนแนะนำให้ฉันอ่านหนังสือของเขา เป็นแนวทางในการทำบทสัมภาษณ์ แต่ฉันก็ยังนิ่งเฉย เพราะฉันไม่ชอบอ่านบทสัมภาษณ์ ในแนวถาม-ตอบ และไม่ชอบทำงานให้ออกมาในแนวถาม – ตอบ เช่นกัน ฉันมักจะเขียนออกมาเป็นการเล่าเรื่องมากกว่าจะเขียนออกมาในแนวถาม - ตอบ