ฉับพลัน..

 พบเจ้าเต่าขาสั้นผ่านมาใกล้

 จึงตะโกนก้องฟ้าท้าชิงชัย

"เฮ้ย ! มาแข่งกันใหม่สู้ไหมวะ
.

สมัยก่อนตอนปู่ของสูเจ้า

 เคยทำเอาปู่ข้าต้องผงะ

 ขาทั้งสี่สั้น ๆ ดันชนะ

 เพียงขณะเพราะประมาทปู่พลาดไป
.
จากวันนั้นถึงวันนี้ข้าชีช้ำ

 เกียรติกระต่ายตกต่ำเหนือจรดใต้

 ต่างรู้ข่าวปู่ข้าพ่ายปราชัย

จะสู้หน้าใครได้ในแผ่นดิน
.

เพราะฉะนั้นวันนี้จึงดีนัก

 สองเราจักขันแข่งจนแรงสิ้น

พิสูจน์แก่สากลให้ยลยิน

ใครคือหนึ่งในธานินทร์ในถิ่นนี้"
.

เจ้าเต่าน้อยค่อย ๆ มองจ้องกระต่าย

 เสร็จแล้วส่ายศีรษะ"อย่าเลยพี่

ประวัติศาสตร์ต้องซ้ำรอยกี่ร้อยที

จึงจะมีสำนึกและตรึกตรอง
.

เพราะมีการขันแข่งแบ่งเป็นฝ่าย

จึงมีผู้แพ้พ่ายหนึ่งในสอง

 อีกฝ่ายหนึ่งซึ่งชนะก็คะนอง

 ชนทั้งผองเอือมหน้าระอาใจ
.

หากโลกไม่แยกแบ่งไม่แข่งขัน 

แพ้ – ชนะที่ไหนมันจะมีได้

ชนะ - แพ้ที่แท้แล้วมีอะไร

 มัวโรมรันกันยกใหญ่ให้ป่วยการ
.

เราต่างเป็นส่วนหนึ่งในโลกนี้

และต่างมีดีเด่นคนละด้าน

 พี่ต่ายวิ่งเร็วไวใครจะปาน

ส่วนฉันคลานช้า ๆ คนละชั้น
.

แต่พอถึงบึงน้ำฉันดำว่าย

พี่กระต่ายดูท่าคงขาสั่น

ธรรมชาติสรรค์สร้างเราต่างกัน

 ไม่มีวันชนะ - แพ้อย่างแท้จริง"

.

เจ้าเต่าจบคารมยืนอมยิ้ม

กระต่ายพริ้มตาปิดสนิทนิ่ง

ลมสงัดใบไม้ไม่ไหวติง

 กระต่ายพิงต้นไทรใช้ความคิด
.

ดวงตะวันวาดแววตรงแนวหัว

กระต่ายเริ่มรู้ตัวสำนึกผิด

แท้สัตว์โลกทั่วถ้วนคือมวลมิตร

ควรใกล้ชิดกระชับมั่นสัมพันธ์ใจ
.

กระต่ายเด็ดดอกไม้ส่งให้เต่า

 "แต่นี้เราเริ่มต้นบนทางใหม่

มัวประชันขันแข่งแก่งแย่งใด

 เกียรติยศหรือยิ่งใหญ่กว่าไมตรี...”

.