.

พ่อนาครำพึง

.

อนงค์หนึ่ง งามแท้ โอแม่เจ้า

เห็นนงเยาว์ โปรยยิ้ม พิมพ์ใจฉัน

เธอทายทัก ปักจิต เป็นมิตรกัน

พบเมื่อวัน บวชนาค แล้วพรากมา

.

อยู่พรรษา ผ้าเหลืองร้อน อยากจรด่วน

ฝันเห็นยิ้ม ยียวน ป่วนใจหนา

พิโธ่เอ๋ย พบกันแล้ว แคล้วคลาดคลา

ตั้งใจว่า พรรษาจบ ขอพบเธอ

.

ฝนก็ตก โครมโครม โหมไม่หยุด

หายใจ..พุทธ พุทโธโธ โธ่พลั้งเผลอ

เพ่งพินิจ ผิดกระบวน ครวญละเมอ

หลับตาเพ้อ เธออยู่ไหน ใจพะวง

.

นึกน้ำเสียง ใสหวาน ปานกริ่งแก้ว

สำเหนียกแล้ว ลานตะลึง ซึ้งใจหลง

ทุกผู้นาม สะดุดรัก ปักใจจง

โบชมพู ยื่นส่ง รวบผมงาม

.

เธอกระพริบ ตาจ้อง ฉันมองนิ่ง

น่ารักจริง เกินใคร ในโลกสาม

เกินใจกลั้น วันนั้นเอ่ย เฉลยความ

“จะขอถาม นามกร วอนตอบที”

.

เจ้าน้องน้อย เอียงพักตร์ พยักหน้า

ช่างออมถ้อย วาจา มารศรี

เธอตอบคำ เพียงเบาเบา เร้าฤดี

.

.

.

“ฮ่ง….” นามนี้ พี่ใฝ่ถึง คนึงครวญ

.

.

อ้อ ...ที่แท้น้องคนงามของพ่อนาคก็ชื่อ “ฮ่ง….” นี่เอง อิอิ...

.

เหตุด้วยพระน้องชายป้าอิมท่านรักหมาแมวอย่างมากมาแต่ยังไม่บวช

ใกล้เข้าพรรษา ระลึกถึงพระน้อง ประกอบกับถ้อยคำลอยมาเป็นวรรคๆ

จึงพลันบรรเลงเป็นกลอนมา มิได้มีเจตนาลบหลู่พระเจ้าแต่ประการใด

หากสื่อความให้คิดผิดพลาดขัดใจท่าน  ป้าอิมต้องกราบขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยค่ะ

.

มีสุขทุกท่านค่ะ

.

.....ป้าอิมกุดั่น....

ขอบคุณ... http://static.sanook.com/album/files/jpg/137/686576.jpg

ที่มีรูปน้องฮ่งที่น่ารัก...