“คนเขียน” เขียนเมื่อติดคุก  “คนแปล” แปลเมื่อติดคุก

มีหนังสือเล่มหนึ่ง ชื่อเรื่อง “พบถิ่นอินเดีย”  ตามชื่อเรื่องก็บอกแล้วว่า อินเดีย  ดังนั้นเรื่องราวที่มีอยู่ภายในเล่มก็ต้องเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับประเทศอินเดีย

ที่เกริ่นขึ้นมานี้แฝดน้องจะบอกว่า เมื่อช่วงวันที่ 9/1/49 ถึงวันที่ 12/2/49  แฝดน้องได้อ่านหนังสือ “พบถิ่นอินเดีย”  หนังสือเล่มนี้เขียนขึ้นโดย “ยวาหระลาล  เนห์รู”  (Jawaharlal  Nehru)  ตามประวัติท่านผู้นี้เป็นนายกรัฐมนตรีคนแรกของอินเดีย  ส่วนผู้แปลคือ “กรุณา  กุศลาลัย”  (ปัจจุบันเป็นนักเขียนมีชื่อของประเทศไทย)

ว่าตามความเป็นจริงแล้ว “พบถิ่นอินเดีย” ซึ่งเขียนโดย “ยวาหระลาล  เนห์รู” นี้ เขียนเมื่อครั้งที่ตัวเองกำลังติดคุก  ส่วน “กรุณา  กุศลาลัย” เองก็แปลเมื่อช่วงที่ตัวเองกำลังติดคุกอยู่เหมือนกัน   และในความเป็นจริง ซึ่งอาจจะเป็นความบังเอิญที่ทั้งสองท่านติดคุกเนื่องจากเหตุผลทางการเมืองเหมือนกันอีกด้วย   ในหนังสือบอกด้วยว่าท่าน “ยวาหระลาล  เนห์รู”  และ “กรุณา  กุศลาลัย”  เป็นเพื่อนกัน  เคยพบและติดต่อกันมาก่อนที่จะติดคุก

พล่ามมาซะเยอะแยะ แฝดน้องก็สมควรจะเริ่มเข้าประเด็นที่ตัวเองเอาหนังสือเรื่องนี้มาเป็นประเด็นสักที   ก็เหมือนทุกครั้งเวลาที่แฝดน้องชอบข้อความหรือเนื้อเรื่องภายในหนังสือที่ตัวเองอ่าน  แฝดน้องจะบันทึกเอาไว้ในไดอารี่  และหนังสือ “พบถิ่นอินเดีย”  แฝดน้องก็มีข้อความที่ตัวเองชอบอยู่ 4-5 เรื่อง  วันนี้ฤกษ์งามยามดี แฝดน้องขอนำเสนอผลงานของท่าน “ยวาหระลาล  เนห์รู”  และ “กรุณา  กุศลาลัย”  เชิญสดับรับฟังได้ ณ บัดนี้ค่ะ  (ชักจะบ้าหรือเปล่าวะเรา)

หน้า 37

                จิตใจของมนุษย์นี้ช่างแปลกเสียนี่กระไร

                ทั้งๆ ที่มีความผิดพลาดอย่างนับไม่ถ้วน

                แต่ตลอดทุกยุคทุกสมัยที่ผ่านมา

                มนุษย์ก็ยอมเสียสละชีวิต

                และทุกสิ่งทุกอย่างอันเป็นที่รักของตน

                ให้แก่อุดมการณ์ ให้แก่สัจธรรม ให้แก่ความเชื่อถือ

                ให้แก่ประเทศชาติ และเกียรติภูมิ

                อุดมการณ์อาจจะเปลี่ยนแปลงไป

                แต่สมรรถภาพที่จะยอมเสียสละตนเองของมนุษย์ยังคงมีอยู่

                และด้วยเหตุผลนี้

                มนุษย์จึงน่าจะได้รับการอภัยในหลายสิ่งหลายอย่างที่เขากระทำ

                เพราะเราจะสิ้นความหวังในมนุษย์เสียมิได้

หน้า 43

                อนาคตเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอน

                ไม่มีใครสามารถรู้เห็นได้

                และไม่มีอะไรที่จะเป็นหลักประกันได้ว่า

                อนาคตจะไม่ทรยศต่อความหวังของเรา

                และจะไม่ทำลายความฝันของมนุษยชาติ

หน้า 158

                พระอาทิตย์ไม่เคยตกหรือขึ้น

                เมื่อคนคิดว่าพระอาทิตย์กำลังตกนั้น

                ความจริงแล้วพระอาทิตย์กำลังเปลี่ยนท่า

                หลังจากเดินทางถึงจุดอวสานของกลางวัน

                กล่าวคือ ทำกลางคืนให้เกิดขึ้น ณ เบื้องล่าง

                แล้วย้ายกลางวันไปอยู่เสียอีกด้านหนึ่ง

                ในทำนองเดียวกัน

                เมื่อคนคิดว่าพระอาทิตย์กำลังขึ้นในเวลาเช้านั้น

                ความจริงแล้วพระอาทิตย์กำลังเปลี่ยนท่า

                หลังจากเดินทางมาถึงจุดอวสานของกลางคืน

                กล่าวคือ ทำกลางวันให้เกิดขึ้น ณ เบื้องล่าง

                แล้วย้ายกลางคืนไปอยู่เสียอีกด้านหนึ่ง

                แต่ว่าตามความเป็นจริงแล้ว พระอาทิตย์ไม่เคยตกเลย

                                (คัดลอกมาจาก : คัมภีร์อุปนิษัท)

หน้า 356

                ข้าพเจ้าจะเชื่อในเหตุผลของข้าพเจ้า

                เพราะแม้มันจะมีความอ่อนแอมากมายสักเพียงไรก็ตาม

                ข้าพเจ้าก็อาจจะมีโอกาสเข้าสู่สัจธรรมได้ โดยอาศัยเหตุผล

                เพราะฉะนั้นเราจึงควรเชื่อเหตุผล

                และควรเห็นใจบรรดาผู้ที่ไม่สามารถจะเชื่ออะไรได้เพราะยึดมั่นอยู่ในเหตุผล

                                (คัดลอกมาจาก : หนังสือ Life of Vivekananda ของ Romain Rolland ; วิเวกานันทะ)

หน้า 405

                จริงหรือที่ว่ากันว่า

                เราย่อมเกลียดและชิงชังคนที่เราได้ก่อกรรมทำเข็ญไว้

เป็นเพราะความหลงลืมและความไม่รอบครอบเท่าที่ควรของแฝดน้องเองที่ไม่ได้บันทึกเอาไว้ว่าหนังสือ “พบถิ่นอินเดีย”  ทั้งคนเขียนและคนแปลนำเรื่องไปตีพิมพ์เมื่อไหร่และจัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ใด  

อีกสักนิด หนังสือเล่มนี้แฝดน้องยืมมาจากห้องสมุดสวนลุมฯ ค่ะ

----------------- ขอบคุณข้อความดีๆ จากหนังสือดีๆ ----------------